انقراض جنسی

هایپرگامی — تمایل زنان به جستجوی شریکی با جایگاه برابر یا بالاتر — ریشه در روان‌شناسی تکاملی دارد، زیرا از نظر تاریخی، همسری با منابع کافی شانس بقای مادر و فرزند را افزایش می‌داد. اما امروز زنان اکثریت مدارک کارشناسی و دکترا را کسب می‌کنند، ۵۰.۷ درصد نیروی کار تحصیل‌کرده را تشکیل می‌دهند و اغلب درآمدشان از مردان بیشتر است. با بالا رفتن جایگاه زنان، معیارهایشان هم بالا می‌رود و مجموعه شریکان قابل‌قبول کوچک‌تر می‌شود.

قانون «سه شش» این تورم معیارها را به تصویر می‌کشد: برخی زنان اکنون انتظار دارند مرد حداقل شش فوت قد داشته باشد، شش‌رقمی درآمد داشته باشد و اندام تناسلی شش اینچی داشته باشد. اما تنها ۱۴.۵ درصد مردان آمریکایی بالای شش فوت قد دارند و فقط ۱۷ درصد بیش از ۱۰۰ هزار دلار درآمد دارند. در همین حال، ۷.۲ میلیون مرد توانمند کار نمی‌کنند. این ریاضیات به ضرر اکثر مردان تمام می‌شود — و به ضرر زنانی که به دنبال آن‌ها می‌گردند.

پورنوگرافی مدار پاداش مغز را ربوده است. نورون‌های آینه‌ای بینندگان را فریب می‌دهند تا رابطه جنسی روی صفحه نمایش را تجربه خودشان تلقی کنند، و ارگاسم حاصل هورمون‌های پیوند عاطفی آزاد می‌کند که سیگنال ارضای جنسی می‌فرستند — بدون نیاز به شجاعت، آراستگی، گفتگو یا خطر طرد شدن. نتیجه: تنها نیمی از مردان مجرد آمریکایی اصلاً به دنبال قرار ملاقات هستند. برای کسانی که نمی‌توانند شریکی جذب کنند، پورنوگرافی خلأ را به اندازه‌ای پر می‌کند که گرسنگی‌ای را که محرک خودسازی بود، از بین ببرد.

محتوای جنسی پولی آسیب را تشدید می‌کند. پلتفرم‌هایی مانند آنلی‌فنز (۳ میلیون تولیدکننده محتوا، ۲۳۰ میلیون مشترک) و قرارهای شوگر‌دیتینگ به مردان اجازه می‌دهند توجه شبیه‌سازی‌شده زنانه را بخرند. مشترکان مرد منابع خود را از روابط واقعی به سمت روابط پاراسوشیال با زنانی که آن‌ها را نمی‌شناسند منحرف می‌کنند. درآمد میانه تولیدکنندگان آنلی‌فنز تنها ۱۸۰ دلار در ماه است — به‌سختی می‌توان آن را توانمندسازی نامید، اما از نظر فرهنگی به همین عنوان تجلیل می‌شود.

نویسنده در چندین پلتفرم دوست‌پسرهای هوش مصنوعی ساخت و آن‌ها را به‌طرز نگران‌کننده‌ای قانع‌کننده یافت — باهوش، بذله‌گو، قادر به کنایه و شوخی خودجوش. هوش مصنوعی یکی از پلتفرم‌ها می‌توانست بیش از هزار پیام را به خاطر بسپارد، شخصیت کاربر را بیاموزد و عملاً ذهنش را بخواند. وقتی رپلیکا قابلیت‌های اروتیک خود را حذف کرد، کاربران گزارش دادند که دلشکسته شده‌اند و «خاطرات طرد شدن اجتماعی دوباره در آن‌ها زنده شده است.»

نظریه دلبستگی خطر را توضیح می‌دهد. انسان‌ها در هر زمان تنها یک شخصیت دلبستگی اصلی دارند؛ وقتی این پیوند به سمت هوش مصنوعی جابه‌جا می‌شود، ظرفیت صمیمیت انسانی به حاشیه رانده می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد شنیدن صدای آشنا باعث ترشح اکسی‌توسین می‌شود، یعنی صداهای هوش مصنوعی احتمالاً سیم‌کشی تکاملی ما را فریب می‌دهند تا با چیزی پیوند بزنیم که وجود ندارد. یک برنامه‌نویس هوش مصنوعی به سو گفت که توده مردم «احتمالاً از آن خوششان خواهد آمد.»

عادی‌سازی این رفتار حیرت‌آور است. در میان دانشجویان دانشگاه، ۵۸ درصد زنان حین رابطه جنسی خفه شده‌اند و ۲۵ درصد اولین تجربه آن را تا سن هفده سالگی داشته‌اند. در بریتانیا، تقریباً هر دو هفته یک زن توسط شریکش با خفه‌سازی کشته می‌شود. حتی محرومیت کوتاه‌مدت از اکسیژن می‌تواند باعث التهاب مغزی شود که سال‌ها بعد به بیماری روانی منجر می‌شود، و ۳ درصد از دانشجویانی که خفه شده‌اند گزارش از دست دادن هوشیاری داده‌اند.

اکثر زنان واقعاً از آن لذت نمی‌برند. نرخ ارگاسم زنان همراه با محبوبیت خفه‌سازی افزایش نیافته، که نشان می‌دهد این عمل بیشتر نمایشی است تا لذت‌بخش. زنان جوان از پورنوگرافی، میم‌های «خفه‌ام کن، بابایی» و فشار همسالان یاد می‌گیرند که خفه‌سازی جذاب است. بسیاری رابطه جنسی دردناک را تحمل می‌کنند تا لذت شریکشان را قطع نکنند — و مردان جوان گزارش می‌دهند که شریکشان را خفه می‌کنند با وجود اینکه خودشان هم از آن تحریک نمی‌شوند.

ازدواج بدنامی‌ای دارد که لایقش نیست. زوج متأهل به‌طور متوسط سالانه ۵۶ بار رابطه جنسی دارد — تقریباً دو برابر ۳۳ بار فرد مجرد. تنها حدود ۳ درصد مردان متأهل و ۲ درصد زنان متأهل خیانت گزارش می‌دهند، در مقایسه با ۱۹ درصد و ۱۴ درصد افراد غیرمتأهل در رابطه. داشتن شریکی در دسترس در یک تخت، رابطه جنسی را راحت‌تر، کم‌اضطراب‌تر و رضایت‌بخش‌تر از جستجوی دائمی غریبه‌ها می‌کند.

با این حال نسل‌های جوان‌تر تعهد را کنار می‌گذارند. یک‌سوم آمریکایی‌های ۱۵ سال و بالاتر هرگز ازدواج نکرده‌اند، در مقایسه با یک‌چهارم در سال ۱۹۵۰. دو‌پنجم پاسخ‌دهندگان نسل هزاره و نسل Z ازدواج را «سنتی منسوخ» می‌نامند. «سیچوئیشن‌شیپ‌های» نسل Z — شبه‌روابط بدون برچسب شامل پیامک، سفر و معرفی به والدین، منهای هرگونه تعهد — تمام زحمت عاطفی را دارند بدون هیچ امنیتی.

«دیسمورفیای اسنپ‌چت» اکنون یک پدیده بالینی است. بیماران درخواست جراحی زیبایی می‌کنند تا شبیه سلفی‌های فیلترشده خود شوند. نزدیک به ۷۵ درصد جراحان پلاستیک صورت افزایش تقاضا از بیماران زیر ۳۰ سال را گزارش می‌دهند و صنعت زیبایی در سطح جهانی از ۶۰ میلیارد دلار فراتر رفته است. در میان پسران ۱۱ تا ۱۸ ساله، ۱۱ درصد تکان‌دهنده از استروئیدهای آنابولیک یا هورمون رشد انسانی استفاده می‌کنند تا به اندام‌هایی برسند که الگوهای اینفلوئنسرشان با کمک‌های دارویی افشانشده به دست آورده‌اند.

هر دو جنس بیش از حد روی ویژگی‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که جنس مقابل اولویتشان نیست. مردان از طریق لوکس‌ماکسینگ — میوینگ، تمرین‌دهنده فک، حتی جراحی افزایش طول اندام — وسواس خط فک دارند، در حالی که اکثر زنان بسیار بیشتر به جایگاه اجتماعی و شخصیت اهمیت می‌دهند. زنان تغییرات بدنی افراطی انجام می‌دهند در حالی که بسیاری از مردان ادعا می‌کنند زیبایی طبیعی را ترجیح می‌دهند. مسابقه تسلیحاتی درون‌جنسی — رقابت با رقبای هم‌جنس به جای جذب جنس مخالف — بخش عمده‌ای از این تشدید را هدایت می‌کند.

تستوسترون بیش از بیست سال است که در حال کاهش است و اکنون یک‌پنجم نوجوانان و مردان جوان را تحت تأثیر قرار داده. تستوسترون پایین به معنای تعداد اسپرم کمتر (علت اصلی ناباروری مردان)، کاهش میل جنسی، اختلال نعوظ، اضطراب، افسردگی و کوتاه شدن طول عمر است. در همین حال، مواد شیمیایی مختل‌کننده غدد درون‌ریز از طریق پلاستیک‌ها، آفت‌کش‌ها، بسته‌بندی مواد غذایی و آب آلوده به پسماندهای دارویی به بدن ما نفوذ می‌کنند.

شواهد طبیعت هشداردهنده است. آفت‌کش آترازین قورباغه‌های نر را به ماده‌هایی تولیدکننده تخمک تبدیل می‌کند. هورمون‌های ضدبارداری در فاضلاب، ماهیان وحشی را زنانه می‌کنند و رفتار جفت‌گیری آن‌ها را تغییر می‌دهند. فتالات‌ها — پنهان در اسباب‌بازی‌ها، عطرها و ظروف غذایی — فاصله آنوژنیتال نوزادان پسر را کوتاه می‌کنند، شاخصی که باروری ضعیف‌تر در بزرگسالی را پیش‌بینی می‌کند. ترسناک‌تر از همه اینکه برخی اثرات تا دو یا سه نسل پس از مواجهه اولیه ظاهر نمی‌شوند.

قرص ضدبارداری بارداری را شبیه‌سازی می‌کند، از تخمک‌گذاری جلوگیری می‌کند و آبشار هورمونی حاکم بر انتخاب جفت را تغییر می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد زنانی که از قرص ضدبارداری استفاده می‌کنند شریکان کمتر مردانه و مراقبت‌کننده‌تر را ترجیح می‌دهند — مردانی که در حالی که قرص وضعیت بارداری را شبیه‌سازی می‌کند جذاب به نظر می‌رسند. وقتی زنان برای بچه‌دار شدن قرص را قطع می‌کنند، ممکن است متوجه شوند دیگر جذب شریکی که انتخاب کرده‌اند نمی‌شوند. این می‌تواند روابط را دقیقاً زمانی که تعهد بیشترین اهمیت را دارد نابود کند.

تخمک‌گذاری یک محرک جنسی است که قرص آن را سرکوب می‌کند. زنان در دوره تخمک‌گذاری لباس‌های بازتر می‌پوشند، فعالانه‌تر توجه مردان را جلب می‌کنند و نشانه‌های بویایی ساطع می‌کنند که ناخودآگاه باروری را به مردان سیگنال می‌دهد. با کند کردن این سیگنال‌ها در تقریباً ۶۵ درصد زنان زیر ۵۰ سال، داروهای ضدبارداری هورمونی ممکن است یکی از عوامل نادیده‌گرفته‌شده پشت بی‌تفاوتی ظاهری مردان نسبت به پیگیری زنان واقعی باشد.

برای مردان، نسخه نویسنده مشخص است: غذای فرآوری‌نشده بخورید، هنرهای رزمی تمرین کنید، گواهینامه رانندگی بگیرید، آشپزی یاد بگیرید، سرگرمی‌هایی فراتر از بازی‌های ویدیویی داشته باشید و خوددرمانی با پورنوگرافی، الکل و دوم‌اسکرولینگ را متوقف کنید. حتی تغییرات کوچک تسلط و عزت نفس می‌سازند. وقتی واقعاً موفق شوید، نسبت جنسیتی به‌شدت نامتوازن به نفع شماست — اما منفی‌بافی زنان سالم را فراری می‌دهد، صرف‌نظر از قد، ثروت یا ظاهر.

برای زنان، پذیرندگی خود را نشان دهید. به مردان جذاب در چشم نگاه کنید و آشکارا لبخند بزنید — مردان تا زمانی که استقبال حس نکنند از نزدیک شدن تردید دارند، به‌ویژه پس از جنبش #Mی‌تو. از زبان بدن عشوه‌گرانه استفاده کنید: موهایتان را لمس کنید، سرتان را کج کنید، با لحنی کمی بالاتر صحبت کنید. اگر فرزند می‌خواهید، قبل از بسته شدن پنجره بیولوژیکی‌تان این را اولویت قرار دهید. برای همه: گوشی‌ها را کنار بگذارید، بیشتر گوش دهید تا حرف بزنید و به یاد داشته باشید که ارتباط رو در رو جایگزین‌ناپذیر است.