Madeliefjes plukken op zondag

Levi arriveerde met een metalen bril en een grijze trui voor de paspassing van zijn trouwpak, en Dani vergat hoe ze zinnen moest vormen. Ze speldde zijn jasje terwijl ze voor de efficiëntie veiligheidsspelden tussen haar lippen hield — totdat zijn vingertoppen haar onderlip raakten om ze te pakken, met de bewering dat hij ze zelf wel kon vasthouden. Ze knielde om zijn broekspijpen op te meten, met haar gezicht ter hoogte van zijn riem, vechtend tegen elke gedachte die door haar lichaam schreeuwde. Hij vroeg waarom ze waren gestopt met praten. Ze ontweek de vraag. Hij onthulde iets wat ze nooit had geweten: een jongen had op de middelbare school grove opmerkingen over haar lichaam gemaakt, en Levi had hem geslagen — niet uit romantische jaloezie, verduidelijkte hij, maar uit dezelfde beschermingsdrang die hij voor zijn zusjes voelde. De vergelijking deed haar smelten. Hij bood aan te helpen met haar scriptie en stelde een uitje naar het MET voor ter inspiratie.

In het MET bleven ze staan voor een schilderij van een vader die zijn dochter in de lucht tilt, en het gedeelde gewicht van hun verdriet vulde de stilte. Levi gaf toe dat hij sommige ochtenden nog steeds de stem van zijn vader hoorde en naar beneden rende voordat hij het zich herinnerde. Toen leidde hij haar naar een groots schilderij — Liefdesbrieven van Fragonard — van een vrouw aan een bureau die bloemen vastklemt, badend in gouden licht. Hij zei dat het hem aan Dani deed denken. Ze schetste ter plekke een jurksilhouet op de museumbank terwijl hij met stille verwondering toekeek. Haar creatieve droogte — maanden van ongeïnspireerd werk aan haar afstudeerproject — brak voor het eerst open. Voordat ze vertrokken, nodigde hij haar uit voor een verlovingsgala in het Plaza. Ze stemde toe en hield zichzelf voor dat het puur was om Bella van hun relatie te overtuigen.

Tijdens het zondagse diner begonnen de tweeling te scanderen dat Dani en Levi moesten zoenen, en de hele tafel deed mee — zelfs oma Coldwell. Dani raakte in paniek: hun eerste kus kon niet als optreden plaatsvinden. Ze greep haar wijnglas en morste het over zijn witte overhemd. Hij begreep het meteen en trok haar mee naar de badkamer. Half losgeknopt vroeg hij of het zoenen van hem echt zo erg zou zijn. De sfeer werd scherper toen hij haar confronteerde over Ethan, haar studieadviseur die haar ooit mee uit had gevraagd. Ze snauwde dat hij zich gedroeg als haar broer — woorden die de diepste snaar raakten bij een man die sinds zijn kindertijd in een vaderrol was gedwongen. Zijn reactie was rauw: haar veiligheid was belangrijker dan haar irritatie, en hij weigerde er ook maar één seconde over te zwijgen. Ze schreef een excuusbrief op aardbeienperkament. Hij belde de volgende avond om te zeggen dat hij het prachtig vond.

Dani arriveerde op het verlovingsgala in de diepblauwe zijden jurk van haar moeder — rugvrij, tot op de grond, zich vastklemd aan rondingen die ze normaal verborg. Levi zag haar van de andere kant van de zaal en fluisterde haar jeugdbijnaam alsof het het enige woord was dat hij kende. Ze dansten: borst tegen borst, zijn hand stevig op haar blote rug, zijn duim langzame kaarten tekenend op haar huid. Hij vertelde haar dat ze zonneschijn en lente was, dat elke kamer oplichtte als zij sprak. Ze kon het niet verdragen romantische woorden te horen van een man van wie ze geloofde dat hij niet van haar hield. Ze vluchtte naar de trappen aan de voorkant, huilend, volhoudend dat ze niet mooi was. Hij kuste haar — langzaam, diep, wanhopig. Een klasgenoot onderbrak hen om Dani te feliciteren met haar toelating tot een modeprogramma in Parijs. Levi had het niet geweten. Achter hen op de trappen keek Bella naar alles. Dani nam aan dat de kus voor haar bestwil was geweest en vertrok in een taxi.

De volledige waarheid over de gala-avond kwam boven in haar herinnering. Dani had snikkend op de grond gezeten en Levi verteld dat ze van hem hield en Jeremiah nodig had — maar Jeremiah was niet haar romantische interesse. Hij was de platonische date die vroeg was vertrokken met haar telefoon, waarop haar geschreven verklaring voor Levi stond. Toen ze lallend zei dat ze van hem hield en om Jeremiah smeekte, interpreteerde Levi beide verwijzingen als dezelfde persoon: hij nam aan dat ze van Jeremiah hield, niet van hem. Verslagen regelde hij dat ze thuiskwam en kuste zijn eigenlijke galadate, Cora, uit verslagenheid. Dani zag de kus toen ze wegging en concludeerde dat Levi niets voor haar voelde. Ze beantwoordde zijn telefoontjes niet meer, zijn berichten niet, zijn geklop op haar deur niet. Een catastrofaal misverstand, opgebouwd uit wodka en voornaamwoorden, kostte hen vier jaar vriendschap en alles wat het had kunnen worden.

Na het gala zat Dani alleen met haar blanco aanmelding voor Lazaro — haar droomvervolgopleiding — en Levi's advies dat in haar hoofd nagalmde: schrijf vanuit je hart. Dus schreef ze over falen. De jongen die haar kleren belachelijk maakte, waarna ze naar huis ging en Audrey Hepburns Givenchy-jurk namaakte. De afwijzing voor het zomerprogramma die ertoe leidde dat ze negenentwintig galajurken ontwierp voor klasgenoten. Het kijken van Project Runway met haar stervende vader in zijn ziekenhuiskamer. Levi iemand anders zien zoenen, en vervolgens karmozijnrode harten uit satijn knippen en ze in een jurk naaien met geborduurde sonnetten — het stuk dat haar op de universiteit kreeg. Elke wond had iets moois voortgebracht. Ze diende het in zonder het aan Ethan te laten zien en kocht oranje gekreukte stof bij een kringloopwinkel, geïnspireerd door het Fragonard-schilderij, voor haar laatste afstudeerjurk.

Levi kocht Dani haar eerste boeket — madeliefjes — en droeg het samen met een rok en hakken uit haar kast, zodat ze kon invallen als zijn danspartner bij de huwelijksrepetitie. Tijdens de les, dicht tegen elkaar aan, stond hij erop dat ze hardop zei dat ze geweldig was, en hij gaf niet op totdat ze het deed. Tijdens een latere filmavond met de tweeling hadden ze een aardbeientaart voor haar gebakken — Dani's favoriet, waar Levi zelf nooit van had gehouden. Nadat de meisjes in slaap waren gevallen tijdens The Princess Diaries, ruimden Dani en Levi op door speelgoed in een mand te gooien, waarbij ze vragen verwedden op elke geslaagde worp. Ze vroeg of hij nog steeds van Bella hield; hij verbaasde haar door te onthullen dat Bella wrede dingen over zijn zusjes had gezegd en het vervelend vond hoeveel hij over Dani praatte. Ze vertelde hem dat wat ze het meest wilde in het leven liefde was — allesverterend, zelfverzekerd, echt. Hij vroeg of ze zijn dichtbundel had gelezen. Dat had ze niet. Zijn gezicht betrok.

De afwijzingsmail van Lazaro kwam dezelfde middag dat al het andere instortte. Dani ging naar Ethans kantoor voor begeleiding, en hij veranderde. Hij vertelde haar dat haar ontwerpen niets bijzonders waren, dat ze nooit kleren voor zichzelf maakte omdat ze niet vond dat haar lichaam goed genoeg was. Toen boog hij zich over haar stoel, handen als kooien op de armleuningen, zijn hand glijdend over haar been, met de suggestie dat ze haar vriendje moest dumpen en hem zelf Lazaro laten bellen. Ze gaf hem een kniestoot en rende weg. Buiten het gebouw botste ze tegen Levi's borst. Hij nam haar gezicht in zijn handen, kalmeerde haar ademhaling en vroeg wat er was gebeurd. Toen ze wist uit te brengen dat Ethan haar had proberen aan te raken, veranderde er iets achter Levi's ogen in ijzer. Ze smeekte hem niet naar binnen te gaan. Ze kusten — wanhopig, doorweekt van tranen, zich aan elkaar vastklamend. Toen trok ze zich terug en kondigde aan dat ze het programma in Parijs ging accepteren. Zijn gezicht brak.

Die avond maakte Dani haar laatste afstudeerjurk af en deed iets wat ze nog nooit had gedaan: ze paste hem aan op haar eigen lichaam. Ze rukte de brave parels eraf, nam de buste in en borduurde madeliefjes in de stof — een eerbetoon aan Levi genaaid in draad en toewijding. Toen schreef ze een liefdesbrief waarin ze acht jaar aan gevoelens opbiechtte, nam een taxi naar zijn flatgebouw en ontmoette buiten Marty — de eigenaar van de bagelwinkel die Levi's buurman bleek te zijn. Terwijl Marty de brief aannam om te bezorgen, noemde hij Levi's boek met bewondering. Prachtig geschreven, zei hij, zoveel hartzeer voor iemand zo jong. Hij kon moeilijk op de titel komen. Iets met een bloem. Toen schoot het hem te binnen: Picking Daisies on Sundays. Dani's hart stond stil op het trottoir. Daisies — haar naam. Zijn hele boek was naar haar vernoemd.

Levi verscheen aan haar deur met haar brief in zijn handen, zichtbaar gebroken. Hij had hem keer op keer gelezen en kon niet begrijpen hoe ze kon zeggen dat ze van hem hield en dan wegging. Ze bracht de gala-avond ter sprake — en de waarheid ontplofte eindelijk. Hij had nooit geweten dat ze van hem hield. Hij dacht dat ze om Jeremiah had gehuild. De voornaamwoorden, de dronkenschap, de verwarring — het had hen vier jaar gekost. Hij duwde een boek in haar handen: zijn dichtbundel, elk Frans gedicht nu vergezeld van handgeschreven Engelse vertalingen in donkere stift. Ze las fragmenten: haar behang, haar hortensia's, haar bloedende harten, haar bruine haar, haar naam verweven door elk vers. Elk gedicht ging over haar. Hij vertelde haar dat hij van haar hield sinds ze tieners waren, dat hij een heel boek had geschreven om het verlies van haar te overleven. Ze zei dat ze van hem hield. Hij kuste haar tot geen van beiden meer kon ademen.

Op Sarahs bruiloft in de Hamptons legde Levi een kledingzak op hun gedeelde bed met daarin een granaatappelkleurige jurk met een klein geborduurd madeliefje dat hij zelf in de kraag had genaaid. Toen kwam het echte cadeau: hij had de positie bij de New York Times afgeslagen. Zijn professor had zijn poëzie gelezen en hem een baan aangeboden als docent Franse literatuur aan een Amerikaanse school in Parijs. Sarah en Jeff verhuisden terug naar de stad om voor de tweeling te zorgen. Voor het eerst in zijn leven kon Levi vertrekken zonder schuldgevoel. Voordat ze naar Frankrijk vlogen, bezocht Dani voor het eerst sinds zijn overlijden het graf van haar vader — ze wiste jarenlang onverzonden e-mails en sprak hardop tegen hem. Op haar afstudeershow liep ze in haar oranje jurk met geborduurde madeliefjes. Iedereen van wie ze hield juichte. Ze boog, en meende het.