De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo

Toen Celia St. James, een getalenteerde negentienjarige freelance actrice uit Georgia, werd gecast als Beth in Little Women, bereidde Evelyn zich voor op een rivale. Celia was talentvol genoeg om de film te stelen — en wist het. Maar tijdens sigaretten en late repetities in Evelyns trailer ontstond er iets onverwachts. Celia was ontwapend eerlijk en noemde Evelyn berekenend en verschrikkelijk in dezelfde adem als dat ze zei dat ze haar mocht. Ze sloten een deal: Evelyn zou Celia helpen een ster te worden, en Celia zou Evelyns acteerwerk coachen. Tijdens milkshakes en geleende blouses verdiepte hun band zich tot iets wat Evelyn nooit had meegemaakt — volledig vertrouwen, de vrijheid om helemaal zichzelf te zijn. Ze had geen woord voor wat ze voelde. Ze wist alleen dat toen Celia halfontkleed een lila shirt stond te passen, ze haar blik niet kon afwenden.

Op het nafeest van de Little Women-première drong Ruby Reilly — een collega-actrice bij Sunset en af en toe bondgenote — Evelyn in de wasruimte in een hoek met twee onthullingen: Celia was lesbisch, en Don was boven met een andere vrouw. De onthullingen ontploften tegelijkertijd — jaloezie op beide fronten, een bezitterigheid jegens Celia waarvan ze niet had geweten dat ze die koesterde. Toen Celia haar vond, greep Evelyn haar vast en kuste haar. Celia kuste terug, legde haar hand op Evelyns taille, trok zich toen terug en vluchtte. Die avond reed Harry Evelyn naar huis, en ze vertrouwde hem alles toe — haar gevoelens voor Celia, de puinhoop van haar huwelijk. Harry onthulde stilletjes zijn eigen waarheid: hij was homo. Ze werden elkaars geheimbewaarders. Don diende de scheiding in en zette Evelyn op de zwarte lijst bij Sunset Studios. De volgende ochtend stond Celia op Evelyns stoep te wachten.

Met Dons invloed leende de studio Evelyn uit voor vergeetbare flops die bedoeld waren om haar te begraven. Maar zij en Celia waren een geheime relatie begonnen — ze sliepen samen, bouwden een verborgen leven op — en dat gaf Evelyn iets wat ze nooit had gehad: een reden om te vechten die niet alleen ambitie was. Ze vloog naar Parijs, ontmoette opkomend regisseur Max Girard, en stemde in om de hoofdrol te spelen in Boute-en-Train. Voor de iconische scène stelde Evelyn voor om haar opkomst uit een meer te vertragen tot een kruipgang en naar zwart te knippen een milliseconde voordat haar borsten volledig zichtbaar waren — een oneindige plaagstoot die nooit bevredigd kon worden, hoe vaak je de band ook stilzette. De truc werkte briljant. De film maakte haar een internationale sensatie, en ze keerde terug naar Hollywood met een machtspositie die geen enkele studio kon negeren.

Roddelbladen begonnen te insinueren dat Evelyn en Celia meer waren dan vriendinnen. Evelyns oplossing was chirurgisch en meedogenloos: een schandaal ensceneren dat zo luid was dat het elk gefluister over haar echte leven zou overstemmen. Ze manipuleerde zanger Mick Riva tot een dronken huwelijk in Vegas, stelde hem opzettelijk teleur in bed zodat hij een nietigverklaring zou willen, en liet de kranten het verhaal van haar gebroken hart spinnen. De afleiding werkte — de roddels verschoven naar haar reeks mislukte huwelijken. Maar weken later ontdekte Evelyn dat ze zwanger was. Toen ze het Celia vertelde, verbrijzelde de onthulling dat ze daadwerkelijk met Mick had geslapen alles. Celia noemde haar een hoer, reed weg en sprak vijf jaar niet meer met Evelyn. Harry reed Evelyn naar Tijuana voor een abortus terwijl ze de hele Californische kustlijn naar huis huilde.

Evelyn stelde een puur zakelijk huwelijk voor aan Rex North, haar tegenspeler in Anna Karenina. Geboren in IJsland en door de studio's hervormd, was Rex pragmatisch, charmant en volkomen ongeïnteresseerd in liefde — de ideale partner. Ze leefden in aparte slaapkamers terwijl ze een glamoureuze façade presenteerden die Anna Karenina tot een enorm kassucces maakte, miljoenen opleverde en een driefilmcontract bij Paramount. Toen Rex verliefd werd op actrice Joy Nathan en haar zwanger maakte, orkestreerde Evelyn hun uitweg: ze zouden wederzijdse affaires ensceneren — Rex met Joy, Evelyn met Harry — om de scheiding te rechtvaardigen en tegelijk publiek naar hun laatste gezamenlijke film te trekken. Ruby Reilly tipte fotografen. Het resulterende schandaal verkocht meer kaartjes dan welke marketingcampagne ook had gekund. Evelyn en Rex klonken met dirty martini's op hun succesvolle verbintenis.

Bij de Academy Awards waren zowel Evelyn als Celia genomineerd voor Beste Actrice. Geen van beiden won — Ruby Reilly kreeg de prijs. Evelyn glipte de badkamer in om te huilen. Celia volgde. Ze hadden bijna vijf jaar niet gesproken, maar in die betegelde ruimte viel alles uiteen: beschuldigingen, bekentenissen, de erkenning dat geen van beiden was gestopt met van de ander te houden. Celia zei dat Evelyn haar had moeten achternazitten. Evelyn gaf toe dat ze dat had moeten doen. Toen lagen Celia's handen op haar gezicht, en drukte Evelyn haar tegen de deur. In zeven ademloze minuten, terwijl de ceremonie achter de muur doorging, vergaven ze elkaar met hun lichamen. Twee producentenvrouwen liepen in en uit, nietsvermoedend. Beide vrouwen wisten dat ze nooit meer apart konden leven. Evelyn trouwde met Harry. Celia trouwde met Harry's minnaar, John Braverman, een gepensioneerde American football-quarterback.

De regeling was elegant en ongekend. Harry en Evelyn kochten een appartement aan de Upper East Side; Celia en John woonden verderop in de straat. Overdag bewogen ze zich door Manhattan als twee glamoureuze heterostellen. 's Nachts sliep Evelyn met Celia en Harry met John. De roddelbladen noemden hen Amerika's favoriete dubbeldate-stel. Na Stonewall huilde Evelyn op haar terras, beseffend dat de relschoppers moediger waren dan zij ooit was geweest. De vier besloten dat hun bijdrage geld zou zijn — miljoenen die in het geheim naar LHBTQ-organisaties werden gesluisd. Toen Connor in 1975 werd geboren, voelde het gezin compleet. Celia speelde Scrabble met de baby, Harry zong haar in slaap, en John leerde haar lachen. Gedurende een opgeschorte reeks jaren had Evelyn alles wat ze ooit had gewild — verborgen achter een leugen die stevig genoeg was om het allemaal te dragen.

Celia moedigde Evelyn aan om een gewaagde rol aan te nemen in Max Girards Three A.M., tegenover haar ex-man Don Adler. Op de set stelde Max een ongekende scène voor: een grafische verbeelding van vrouwelijk seksueel verlangen. Evelyn, opgetogen door de creatieve durf, stemde in en filmde de scène zonder het Celia te vertellen. De beelden waren elektriserend — het publiek debatteerde jarenlang of de seks echt was. Maar toen Evelyn het achteraf opbiechtte, brak Celia. Ze zei dat ze niet meer kon leven met een half gebroken hart — dat Evelyn altijd de helft van zichzelf aan de wereld gaf en slechts restjes voor haar bewaarde. Celia pakte haar spullen, verhuisde terug naar L.A. en scheidde van John, waarmee ze de laatste draad doorknipt die hun vierpersoonsgezin verbond. Evelyn vloog naar het westen en smeekte op haar knieën bij Celia's hoteldeur. Celia nam haar niet terug.

John Braverman stierf plotseling aan een hartaanval op zijn negenenveertigste — de fitste van hen allen, het eerst vertrokken. Harry stortte in bourbon en depressie. Evelyn las honderden scripts op zoek naar één project dat hem terug kon trekken, en vond All for Us: het verhaal van een alleenstaande moeder die vecht voor haar kinderen in New York. Ze overtuigde Harry om het te produceren door hem te vertellen dat het haar eindelijk een Oscar zou opleveren. Dat deed het. Staand op het podium bedankte Evelyn Harry en richtte zich toen tot iemand die thuis keek — een persoon aan wie ze elke dag dacht. Ze had het over Celia. Daarna trouwde Evelyn met Max Girard, van wie ze geloofde dat hij de echte zij zag. Binnen enkele maanden besefte ze dat Max verliefd was op de filmster, niet op de vrouw eronder — haar beeld geprojecteerd op het wereldscherm, niet de persoon erachter.

Nadat Celia haar derde Oscar won, stuurde Evelyn een felicitatiebrief — half verwachtend niets terug te krijgen. Celia antwoordde: Evelyns woorden lezen voelde als naar adem happen na onder water gevangen te zijn geweest. Wekenlang wisselden ze steeds rauwere brieven uit — verontschuldigingen, bekentenissen, het soort eerlijkheid dat alleen jaren van scheiding kan voortbrengen. Toen ze eindelijk telefoneerden, vertelde Evelyn Celia dat ze Max verliet, dat ze bereid was alles op te geven. Max vond de brieven en dreigde haar te ontmaskeren. Ze verliet hem toch. Tijdens een diner in Los Angeles onthulde Celia dat ze emfyseem had door jarenlang roken — misschien nog tien jaar te leven. Ze maakten plannen: Evelyn zou trouwen met Celia's broer Robert, en de hele familie zou naar de Spaanse kust verhuizen om eindelijk openlijk te leven.

Harry was opnieuw verliefd geworden — op een man in L.A. wiens identiteit Evelyn nog niet kende. Op de avond dat ze samen terug zouden vliegen naar New York, sloeg Evelyns chauffeur een donkere, smalle straat in waar Harry woonde en trof een sedan aan die om een omgevallen boom was gevouwen. Harry hing over het stuur, bloedend. De man op de passagiersstoel was dood. Evelyn raakte niet in paniek. Ze liet de chauffeur haar helpen Harry in hun auto te trekken, verplaatste vervolgens de dode man naar de bestuurdersstoel en wiste elk spoor van Harry uit het wrak. In het ziekenhuis vertelden artsen haar dat Harry's dijbeenslagader was doorgesneden. Ze klom in zijn bed, hield zijn hand vast en zei hem dat hij mocht gaan. In zijn broekzak vond ze een opgevouwen brief — en bewaarde die bijna dertig jaar.

Evelyn stopte met acteren, trouwde met Robert Jamison en verhuisde met haar ontspoorde tienerdochter Connor naar een vissersdorp aan de zuidkust van Spanje. Langzaam herstelde Connor — ze pokerde met Robert, at elke avond met Evelyn, en werd uiteindelijk toegelaten tot Stanford. Evelyn en Celia leefden voor het eerst openlijk samen, hand in hand op de stoep, de krant lezend op hun balkon met uitzicht op zee. Evelyn haalde het Spaans terug dat ze decennialang had begraven. Op een avond in bed deed ze een aanzoek. Ze voerden hun eigen ceremonie uit — geen getuigen, geen overheid, alleen haarbandjes om ringvingers gewikkeld en geloften uitgesproken in het donker. Celia stierf aan ademhalingsfalen in Evelyns armen rond 2000. Robert stierf jaren later. Toen werd Connor, op haar eenenveertigste, weggenomen door borstkanker. Evelyn bleef volkomen alleen achter.

Evelyn schuift een verweerd, met bloed bevlekt stuk papier over het bureau en spreekt de naam uit die Monique haar hele leven heeft gehoord: James Grant. Haar vader. De man van wie ze altijd had geloofd dat hij zichzelf had gedood door dronken achter het stuur te kruipen, was in werkelijkheid een passagier — Harry Camerons laatste minnaar, dood achtergelaten op de bestuurdersstoel door de vrouw die tegenover haar zit. Woede scheurt door Monique als een stroomstoot. Ze duwt Evelyn weg en zegt dat ze blij is dat er niemand meer over is om van haar te houden. Dan overhandigt Evelyn de brief: James' woorden aan Harry, waarin hij uitlegt dat hij intens van Harry houdt maar nooit zijn vrouw en dochter zal verlaten, omdat zijn gezin zijn hart is. Monique leest hem alleen, achter een gesloten deur, en ontmoet een versie van haar vader die ze nooit heeft gekend — een die haar boven alles verkoos.

De fotoshoot vindt plaats op vrijdag. Evelyn, in smaragdgroene zijde met Billie Holiday op de achtergrond, beheerst de camera als de supernova die ze altijd is geweest. Ze trekt Monique erbij voor een gezamenlijk portret. Daarna stuurt ze haar toegewijde huishoudster Grace op een volledig betaalde vakantie. Ze vermeldt dat haar kanker vergevorderd is. Elk gebaar draagt de stille finaliteit van iemand die haar zaken afhandelt. In het metrostation begrijpt Monique het: Evelyn koos haar deels vanwege een compassievol stuk dat ze ooit had geschreven over het recht op een waardige dood — een verhaal over waardigheid bij het kiezen wanneer het lijden eindigt. Monique zou om hulp kunnen roepen. Ze zou terug kunnen gaan. De trein arriveert, de deuren openen, en ze stapt naar binnen, waarmee ze Evelyn Hugo het laatste schenkt waar ze ooit om heeft gevraagd: het recht om op haar eigen voorwaarden te vertrekken.