Het Universele Ene

Seksualiteit, zo houdt Russell vol, begint bij licht, niet bij organisch leven. Het is de verdeling van de ene vader-moeder-substantie in schijnbare tegengestelden — mannelijk en vrouwelijk, elektrisch en magnetisch, genererend en uitstralend — die elke kracht en beweging in het universum aandrijft. Een bliksemflits die geladen onweerswolken in evenwicht brengt is seksuele expressie. Een natriumatoom dat zich verbindt met chloor is seksuele expressie. De rotatie van sterrenstelsels is seksuele expressie.

Russell identificeert seksualiteit als het 'grote derde principe' waarvan Sir Oliver Lodge zei dat het in de natuurkunde ontbrak. Zonder het verlangen naar verdeling in twee, en het even sterke verlangen naar hereniging in één, zou noch kracht noch beweging kunnen voortbestaan. Elke lichteenheid, elk atoom, elke ster is zowel mannelijk als vrouwelijk maar overwegend het een — en deze onbalans is wat de kosmos in rusteloze beweging houdt.

Denken is geen metaforische energie — Russell bedoelt het letterlijk. De elektromagnetische oscillatie tussen de generatieve actie-impuls en de radiatieve reactie-impuls van het universele denken is, zo stelt hij, de enige energiebron van alles: warmte, licht, beweging, zwaartekracht. Het proces is mechanisch, periodiek en meetbaar.

Elke concentrerende gedachte trekt samen als een inademing; elke ontspanning zet uit als een uitademing. Deze kosmische ademhaling — Russells universele puls — loopt van dertig biljoen pulsaties per seconde in een lichteenheid tot een ademhalingscyclus van elf jaar in onze zon. Hoe geconcentreerder het denken, hoe groter het opgewekte vermogen. Russell trekt een directe parallel: zoals een dynamo elektriciteit opwekt, zo genereert elke massa — en elke geest — energie evenredig aan zijn verlangen en inspanning.

Russell verdeelt de geest in twee registers. Het uiterlijke verstand denkt in de lage octaven van lichamelijke integratie — het verwerkt dimensie, gewaarwording en overleving. Het is het verstand dat de mens deelt met dieren. De innerlijke Geest denkt in hogere octaven van licht, waar dimensie verdwijnt en oorzaak zichtbaar wordt. Genialiteit, inspiratie en 'instinct' vinden hier allemaal hun oorsprong.

Een bever bouwt dammen zonder instructie omdat de herinnering aan miljoenen generaties dammenbouw is opgeslagen in de inerte gassen van zijn ziel als chemische registratie. Menselijke genialiteit werkt op identieke wijze: de geïnspireerde dichter of uitvinder vindt niet iets nieuws uit maar herinnert zich oude kennis uit de innerlijke Geest. Russell vergelijkt het schakelen tussen deze registers met het schakelen van versnellingen in een auto — de hogere versnellingen zijn al ingebouwd en wachten op het bewustzijn van de bestuurder.

Licht reist niet, betoogt Russell — het reproduceert zichzelf, deel voor deel, door opeenvolgende impacts tegen inertiale vlakken van drukevenwicht. Wat je als ster ziet is geen beeld dat door de ruimte wordt verzonden, maar een exacte gereproduceerde chemische tegenhanger van de ster, geregenereerd in je eigen lichaam van hogere potentiaal door impact.

De analogie: een stem die weerkaatst tegen een klif. Het oorspronkelijke geluid heeft nooit de mond van de spreker verlaten in de vorm waarin je het hoort terugkeren. De echo is een geregenereerde reproductie veroorzaakt doordat de uitstralende geluidsgolven botsen tegen een oppervlak van hogere potentiaal en van richting veranderen. Russell past dit principe universeel toe — radio, zicht, warmte van de zon — het zijn allemaal reproducties, geen transmissies. Dit maakt de noodzaak van een 'ether' waardoor golven moeten reizen overbodig.

Russells periodiek systeem is muzikaal. Hij rangschikt alle materie in tien octaven van elk zeven tonen, beheerst door één enkele formule van vastgezette potentialen: 0, 1+, 2+, 3+, 4‡, 3−, 2−, 1−, 0. De nul vertegenwoordigt inertie (de edelgassen), de cijfers vertegenwoordigen ordelijke progressies van toenemende en vervolgens afnemende drukoppositie, en 4‡ is het biseksuele maximum (koolstof).

Dit betekent dat goud geen fundamenteel andere substantie is dan koolstof — het is dezelfde universele substantie vastgezet op een andere potentiaalpositie met andere dimensionale maten. Russell voorspelde twee onbekende elementen: Hydron, een edelgas lichter dan helium, ideaal voor luchtschepen, en Luminon, de basis voor koud licht dat slechts een veertigduizendste van de energie van een wolfraamgloeidraad zou vereisen. Hij beweerde dat de mens elementen zou kunnen transmuteren zodra hij deze dimensionale verhoudingen begreep.

De gangbare wetenschap zegt dat tegengestelden elkaar aantrekken. Russell zegt dat dit een illusie is. Positieve lading trekt positieve lading aan — daarom neemt de dichtheid toe richting zwaartekrachtcentra waar de positieve lading maximaal is. Magnetisme trekt niet aan, maar is juist de scheidende kracht die materie uit elkaar drijft en naar evenwicht duwt.

De bekende 'magneet' die ijzervijlsel oppakt demonstreert in werkelijkheid verhoogde elektrische opwekking, geen magnetische aantrekking. Russell betoogt dat de ijzeren staaf geëlektrificeerd is — niet gemagnetiseerd — door de generatieve spoel. Het 'magnetische veld' is slechts de uitgestoten ontlading van een overladen systeem. Hij gebruikt hetzelfde principe om zwaartekracht te verklaren: een planeet 'trekt' niet aan door massa alleen, maar door haar relatieve positieve lading, potentiaalpositie, druk, temperatuur en alle achttien dimensies van beweging tegelijkertijd.

Russell herdefinieert de cyclus van leven en dood als in principe identiek aan de cyclus van slapen en waken. Elke nacht domineert de centrifugale, expansieve, radiatieve impuls van het lichaam — je degenereert overwegend totdat de centripetale, generatieve impuls zich weer doet gelden en je geregenereerd ontwaakt. De dood is simpelweg het moment waarop de degeneratieve impuls een langere ronde wint.

De ziel — Russells term voor het chemische verslag van al het denken, opgeslagen in de meestertoon-edelgassen — blijft bestaan gedurende deze langere slaap als een matrix voor lichamelijke regeneratie. 'Uit de ziel wordt het lichaam opnieuw geboren.' Hij trekt een directe parallel: de edelgassen van elk octaaf bevatten een volledig verslag van elk effect van beweging binnen dat octaaf, precies zoals de ziel elke actie en reactie van een denkend wezen bevat. Reïncarnatie is voor Russell even onvermijdelijk als de dageraad die volgt op de nacht.

Russells meest toepasbare principe is dat niets in het universum op zijn lauweren mag rusten. Elke lichteenheid, planeet en persoon genereert ofwel actief energie door concentratieve inspanning tegen weerstand — ofwel degenereert passief wanneer magnetische ontbinding de overhand neemt. Er is geen vrijloop. De weg van de minste weerstand leidt terug naar inertie; elke centimeter vooruitgang moet worden verdiend en vervolgens gestabiliseerd met tegengestelde drukwanden.

Degeneratie van het lichaam begint wanneer fysieke arbeid verslapt; degeneratie van de geest begint wanneer concentratief denken verslapt. Russell vergelijkt opgebouwde potentiaal met een samengedrukte veer — zodra de generatieve kracht ook maar iets afneemt, begint de elastische tegendruk van het magnetisme de zaken uit elkaar te drijven. Werk geboren uit verlangen, verricht in extase, is het enige principe dat de schijn van bestaan in stand houdt.