Związani Losem

Na wietrznym szczycie wilkołaki wybierają swoich jeźdźców. Izabel, Venna i Henrey — prostak, który całe życie trenował, by tu stanąć — każde z nich znajduje swojego wilka. Meryn powtarza w myślach, że nie chce tworzyć więzi. Wtedy podchodzi wilkołak niepodobny do żadnego innego: Anassa, największa i najstarsza wilczyca na górze, która od wieków z nikim się nie związała. Wymusza połączenie wbrew protestom Meryn, zalewając jej umysł bolesnymi wizjami, po czym wznosi nieprzeniknioną mentalną barierę. Włosy Meryn stają się całkowicie srebrno-białe — każdy inny Związany otrzymuje jedynie kolorowe pasmo. Kiedy Stark ogłasza, że pary muszą wrócić do zamku przed zmrokiem albo zginą, Anassa odmawia niesienia Meryn i znika. Meryn biegnie w dół góry sama, docierając do bram w ostatniej chwili — gdzie czeka na nią Anassa, która podążała za nią przez cały zjazd.

Życie na zamku to zderzenie luksusu i okrucieństwa. Rawbondowie jedzą wystawnie, kąpią się wspólnie, śpią na jedwabiu — podczas gdy Meryn ledwo potrafi porozumieć się ze swoim wrogim mrocznym wilkiem. Potem nadchodzi Prezentacja, podczas której Rawbondów paraduje się przed królem Cyrilem i wizytującą szlachtą. Król ogląda ich jak bydło, obmacując kobiety, gdy przechodzi obok. Herold obwieszcza przybycie księcia koronnego Killiana Valtiere'a i świat Meryn rozpada się na kawałki: książę to Lee. Ta sama ostra szczęka, te same krystalicznie niebieskie oczy, ten sam zapach sosnowego mydła. Podczas ceremonii podsuwa jej liścik. O północy, w skąpanym w blasku księżyca zamkowym ogrodzie różanym, Killian wyjaśnia, że ukrył swoją tożsamość, by móc ją kochać bez ciężaru korony między nimi. Meryn wpada w furię, płacze i odchodzi gniewnie — ale nie jest w stanie zaprzeczyć, że jego miłość była jedyną prawdziwą rzeczą, jaką kiedykolwiek miała.

Prezentacja zamienia się w rzeź, gdy król Cyril inicjuje ubój swoim mieczem z wilczą głowicą, wpędzając mroczne wilki w szał. Sfora zwraca się przeciwko najsłabszemu Surowowięzowi — młodemu chłopcu z rodu Kryptos, rozszarpanemu na strzępy przy wiwatach tłumu. Anassa osłania Meryn przed tym samym losem. Kilka dni później rekrut Daemos napada na Meryn w ciemnym korytarzu, ciągnąc ją za srebrne włosy. Coś w niej się odblokowuje: odcina mu dłoń ukrytym ostrzem i dusi go nią na śmierć. Następnego ranka Stark konfrontuje ją publicznie, po czym sadza ją i tatuuje jej szyję na pamiątkę zabójstwa — tradycja Związanych, o której dopiero teraz dowiaduje się, że oznacza poświęcenie, nie triumf. Gdy liże ranę, by ją zapieczętować, jej ciało reaguje dezorientującą falą podniecenia, którą natychmiast w sobie tłumi.

Więź Meryn z Anassą to katastrofa. Wilczyca odmawia komunikacji, wstrzymuje uzdrawianie i ledwo toleruje jazdę na swoim grzbiecie. Próba ucieczki o mało nie zabija Meryn — dystans wynikający z więzi wywołuje paraliżujący ból, który rzuca ją twarzą w śnieg. Egith, Strategos Beta, ostrzega, że milcząca wilczyca oznacza pewną śmierć. Zdesperowana Meryn wspina się na odległy taras Anassy z ofiarą pojednawczą — górską szałwią. Po raz pierwszy pradawna wilczyca opuszcza mentalną barierę i przemawia — jej głos jest grzmiący i królewski, zalewając świadomość Meryn. Anassa przyznaje, że Meryn wreszcie przestała walczyć z tym, kim jest. Zgadza się na współpracę, ale ostrzega Meryn, by nie dała jej powodów do żalu. Trening zmienia się z dnia na dzień: dzięki błyskom jasnowidzenia Anassy zaczynają poruszać się jak drapieżniki dzielące jeden instynkt.

Po tym jak Strategos Alfa ginie na froncie, Suwerenna Alfa — potężna matka Starka, Siegrid — przybywa, by nadzorować sukcesję. Wilkołaki zebrały się i wybrały Anassę na przywódczynię stada, co oznacza, że Meryn, zwykła Surowowięzna, która tygodnie temu błagała o pozwolenie na odejście, jest teraz Strategos Alfą. Niezadowolenie Siegrid jest niemal namacalne. Rozpacz Egith z powodu pominięcia ledwo skrywana. Meryn proponuje, by Egith dowodziła na froncie, podczas gdy ona sama dokończy szkolenie — ustępstwo, które zdobywa niechętny szacunek obu kobiet. Gdy ogłasza swoją rangę przed stadem, sala wybucha niedowierzaniem. Dopiero grzmiący głos Anassy, rzutowany jednocześnie w umysły wszystkich Surowowięznych, ucisza sprzeciwy. Pierwszym aktem przywództwa Meryn jest nauka wydawania rozkazów, których sama ledwo rozumie.

Świt nadchodzi wraz z pięścią Starka. Ich prywatny trening Alfy jest bezwzględny — atakuje ją w środku rozmowy, odpytując z polityki watahy, podczas gdy ona krwawi. Ale jego gabinet ją zaskakuje: regały od podłogi do sufitu, starożytne księgi za szkłem, fotel do czytania z miękkim kocem. Między ciosami uczy ją, że Alfy muszą być wybiórczo wrażliwe, że przewodzenie oznacza uczenie się od podwładnych. Kiedy Meryn w końcu rzuca go na plecy, coś między nimi się zmienia. Tymczasem odkrywa ukryte dzienniki swojej zmarłej matki, pełne obsesyjnych rysunków korony z podwójnym wilkiem i zagadkowych imion — Lumina, Nocturn, Astreon. Identyczną koronę znajduje zilustrowaną w starożytnej księdze na półkach Starka. Zarówno on, jak i Anassa odmawiają wyjaśnień, twierdząc, że dosłownie nie mogą o tym mówić. Meryn jest wściekła z powodu tego zmowy milczenia.

Pilna wiadomość od Egith: dzieci widziano w pobliżu świątyni Syfonów na froncie. Meryn rusza do Grunfall ze Starkiem i ich wilkami, pokonując drogę w dwa mordercze dni. Prowadzą nocny rajd na świątynię i Meryn zabija swoich pierwszych Syfonów — ścina im głowy zatrutymi ostrzami, podczas gdy Anassa rozszarpuje strażników u boku Kratosa, potężnego czarnego wilka Starka. Ale piwniczna cele są puste. Strzępy ubrań i zniszczona lalka — dzieci były tu niedawno i zostały przeniesione. W namiocie przesłuchań Meryn torturuje pojmanego Syfona z narastającym okrucieństwem, ale nie dowiaduje się niczego o Saeli. Kiedy Stark tatuuje na jej ramionach symbole zabitych Syfonów i zlizuje świeży tusz z jej skóry, chwyta go za włosy i przez jedną naładowaną chwilę balansują na krawędzi pocałunku, zanim ktoś im przerywa.

Meryn wraca do Sturmfrost i zastaje swój rodzinny dom ciemny i pozabijany deskami. Igor przekazuje jej wiadomość: matka w napadzie urojeń wyszła do miasta i zginęła z rąk królewskich strażników. Meryn pada w ramiona Killiana, zdruzgotana. Przez cały czas jej nieobecności opiekował się jej matką — naprawiał dom, odwiedzał ją co tydzień — i to oddanie rozpuszcza ostatni mur jej oporu. Tego wieczoru Killian klęka na jedno kolano z złotą bransoletą wysadzaną czarnymi diamentami i krwistoczerwonym rubinem, prosząc ją, by została jego królową. Obiecuje odnaleźć Saelę, przebudować królestwo, stworzyć świat, na jaki zasługuje. Wydrążona stratą i spragniona jakiejkolwiek kotwicy pośród burzy, Meryn szepcze „tak" — nie zauważając, że rubin zdaje się pochłaniać blask świec, zamiast go odbijać.

Venna, która potajemnie badała zamek na prośbę Meryn, prowadzi ją przez labirynt tuneli głęboko pod areną. Na samym dole, za drzwiami z białego marmuru przetkanego złotymi żyłkami, odkrywają ukryte więzienie: rzędy pozłacanych cel, w których przetrzymywane są dziesiątki wychudzonych, pozbawionych słońca dzieci w identycznych szarych strojach. A tam, zwinięta wokół książki w najdalszej celi, jest Saela. Siostry chwytają się za ręce przez kraty, płacząc. Saela wyjawia, że sam król przychodzi co kilka tygodni, by wybierać dzieci, których nikt więcej nie widzi. Jest tu od czterech miesięcy, tuż pod placami ćwiczeń, odliczając dni na pożyczonych stronach. Meryn nie może jej uwolnić, nie alarmując całej zamkowej straży, więc składa rozdzierającą serce obietnicę, że wróci z pomocą.

Na ceremonii ukończenia szkolenia król Cyril niespodziewanie zarządza kolejną bitwę wszystkich ze wszystkimi. Meryn wykorzystuje pełnię swoich mocy Alfy, by koordynować Strategos poprzez jedność watahy, chroniąc swoich ludzi, a jednocześnie potajemnie ustawiając ich w pobliżu królewskiej platformy. Gdy Jonah śmiertelnie rani wilkołaka Henreya — posyłając bestię przeciwko jej własnemu jeźdźcowi — Meryn łamie szyk, by z litości dobić przyjaciela. Potem przechodzi do działania. Anassa skacze na królewski podest. Meryn wykopuje miecz z wilczą głowicą z rąk króla, chwyta go, gdy moc przepływa przez jej żyły, i jednym ciosem ścina mu głowę. Ale Killian nie świętuje ich wspólnego planu. Jego twarz wykrzywia się udawanym przerażeniem i rozkazuje ją aresztować — jego wargi drgają w krótkim, triumfalnym uśmiechu, gdy strażnicy wloką ją w ciemność.

W lochu Anassa siedzi obok Meryn z obrożą tłumiącą magię. Killian przychodzi z czułą troską, głaszcze ją po policzku i nazywa koteczkiem. Łagodnie tłumaczy, że nigdy niczego razem nie planowali — że spisek sobie wyobraziła, tak jak jej matka wyobrażała sobie głosy i obcych ludzi. Jej umysł załamał się pod ciężarem szkolenia i żałoby, mówi, a on wciąż ją kocha mimo szaleństwa i wszystkiego. Manipulacja uderza w każdą słabość, którą kiedykolwiek mu powierzyła: chorobę matki, przerażenie, że ją odziedziczy, halucynacje, o których nie mówiła nikomu innemu. Ale przez więź Anassa krzyczy jedno słowo, które przebija się przez mgłę: kłamca. A kiedy Killian całuje ją na pożegnanie w czoło, Meryn dostrzega to, co wcześniej jej umknęło — błysk zimnej kalkulacji za tymi zbyt niebieskimi oczami.

Stark przybywa do celi lochu z koroną, którą Meryn wyczuła zakopaną pod areną. Gdy Anassa widzi Cratosa — czarnego wilkołaka Starka — upuszcza każdą barierę, jaką kiedykolwiek wznosiła. Więź partnerska między wilkami zalewa Meryn pragnieniem sięgającym głębi duszy — pragnieniem Starka, które desperacko próbuje odfiltrować. On klęka. Jego rodzina, jak wyjaśnia, strzegła rodu Sturmfrost przez pięćset lat, przekazując z pokolenia na pokolenie spisaną historię, której klątwa Syfona nie pozwalała nikomu wypowiedzieć na głos. To on wybrał jej suknię na Bal Kuźni. To on zabił mężczyznę, który jej zagroził, zanim rozpoczęły się Próby. To on dał jej prywatny pokój, nie Killian. Każdy pozornie okrutny czyn był ochroną; każda brutalna lekcja — przygotowaniem. Furia i oddanie w jego głosie są czymś, czego nie słyszała od żadnego mężczyzny.

Dwa złote wilki skaczą ku opalowi, bliźniaczemu kamieniowi z naszyjnika matki Meryn. Gdy korona osiada na jej głowie, Meryn pogrąża się w wizji królowej Chiary Sturmfrost — ostatniej prawdziwej władczyni Nocturny — srebrno­włosej i potężnej, z tym samym mieczem u boku. Syfonista imieniem Jasnoklątwa szturmuje zamek, morduje rodzinę Chiary i zabija jej mrocznego wilka na jej oczach. Sługa ucieka z niemowlęcym dziedzicem i opalowym naszyjnikiem. Gdy Chiara umiera u boku swego wilka, Jasnoklątwa ogłasza, że Związani staną się jego narzędziami. Wizja rozpływa się. Meryn stoi w lochu z koroną na czole, opalem matki na szyi i pięcioma wiekami stłumionej prawdy wibrującymi w jej szpiku. Jest ostatnią dziedziczką rodu Sturmfrost — prawowitą królową.

Meryn odgrywa złamaną szaloną, by dotrzeć do Killiana, po czym przyciska go do łóżka i przykłada Diren Blæd do jego gardła. Z rozbawieniem zdejmuje maskę: zawsze wiedział, kim jest. Celowo jej szukał, przebrany za zwykłego człowieka, by przejąć kontrolę nad ostatnią dziedziczką rodu Sturmfrost. Jego źrenice rozszerzają się nienaturalnie, gdy przemawia przez niego pradawny głos — Alistair Brightbane, pierwotny uzurpator, który za pomocą magii przenoszenia Syfonów zamieszkiwał ciała kolejnych królów od pięciuset lat. Killian sam stał się Syfonem, przemieniony podczas graduacji za pomocą krwi wyssanej z dzieci. Matka Meryn została zabita celowo, aby jej uśpiona magia mogła się przenieść. Zanim Meryn zdąży zadać cios, cienie oplatają Killiana kokonem i znika — pozostawiając jej zaręczynową bransoletę przeklętą i niemożliwą do zdjęcia, wysysającą jej magię, by zasilać go, gdziekolwiek się ukrywa.

Stark ratuje uwięzione dzieci, podczas gdy Meryn staje naprzeciw Killiana. Gdy dociera do jego gabinetu, czeka na nią Saela — żywa, ściskająca książkę, z twarzą rozjaśnioną łzawym uśmiechem. Trzymają się w objęciach, a Meryn obiecuje, że wszystko się zmieni. Anassa transmituje prawdę o Królowych Sturmfrostu do umysłów wszystkich Związanych w całym królestwie. Ale okrucieństwo Killiana ma jeszcze jedno ostatnie ostrze. Bez ostrzeżenia Saela wpada w konwulsje, jej oczy białeją, a ona rzuca się na pobliskiego Związanego z nowo wyrosłymi kłami. Killian zamienił jej siostrę w Syfona jako pożegnalny dar. Meryn krzyczy, gdy cienie wzbierają wokół niej, pulsując magią wciąż skrępowaną przeklętą bransoletą. Nie może jeszcze uleczyć Saeli. Ale z koroną na głowie i wilkiem u boku przysięga ścigać Killiana przez każdą granicę, dopóki tego nie dokona.