Kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy

Cztery dekady wcześniej Nicholas Bell był obrońcą z urzędu w Austin, przytłoczony długami i z rodziną na utrzymaniu. Po tym jak wygrał sprawę młodego człowieka pracującego dla organizacji, zjawił się boss mafii Frank Campano Pointe II. Frank zabrał Nicholasa i jego żonę Meredith do swojej posiadłości na Fisher Island — strzeżonego raju z prywatnymi promami i widokiem na ocean. Żona Franka, Jenny, okazała się pochodzić z ich teksańskiego miasteczka. Ich dzieci bawiły się razem na podwórku. Potem Frank przesunął po stole teczkę, ujawniając potwornych klientów, których Nicholas miałby reprezentować w kancelarii w Houston, która złożyła mu legalną ofertę pracy. Kontrast był wykalkulowany: pracuj dla potworów w garniturach albo pracuj dla mnie. Nicholas uścisnął dłoń Franka. Przez następne dwadzieścia lat nie zobaczy już wyraźnie tej granicy.

Daniel, lecąc pod przykrywką lotu czarterowego, zabiera je z Napy dalekodystansowym odrzutowcem z fałszywymi paszportami. Plan lotu wskazuje Paryż. W trakcie lotu Hannah budzi się i odkrywa, że wylądowali nie w Teterboro w New Jersey na planowane tankowanie, lecz w Miami — na terytorium organizacji. Ręka Hannah zawisa nad numerem Grady'ego, jedna cyfra od wezwania federalnego ratunku. Ale odczytuje drżenie dłoni Daniela, jego nerwowe oczy — to nie był jego plan. Nakazuje zamknąć drzwi i zabrania komukolwiek opuszczać pokład. Przez czterdzieści dwie minuty cysterny z paliwem krążą wokół, podczas gdy Hannah obserwuje przez okno, planując ucieczkę na wypadek otwarcia drzwi kabiny. Nigdy się nie otwierają. Startują ponownie w kierunku Paryża. Hannah nie śpi przez pozostałe godziny lotu nad Atlantykiem.

W Paryżu Hannah prowadzi Bailey fałszywą trasą — wchodzą do wielkiego Hôtel Le Bristol, wymykają się bocznymi drzwiami i idą do kameralnego La Réserve na Avenue Gabriel. Bailey zauważa brodatego mężczyznę w wojskowej kurtce, który za nimi idzie; chowają się w butiku z ubraniami dla dzieci, aż przejdzie. W La Réserve Hannah wchodzi krętymi schodami do pokoju 202 — tego samego pokoju z jej podróży poślubnej z Owenem. Puka. Nicholas otwiera drzwi. Żywy. Wyjaśnia, że on i Owen latami planowali tę chwilę, że upozorowali jego śmierć przy pomocy współpracującego koronera w jego odległym teksańskim domu nad jeziorem, aby wywołać ruch organizacji, gdy Nicholas wciąż mógł kontrolować reakcję. Quinn i Teddy po prostu zadziałali szybciej, niż się spodziewano. Brodaty mężczyzna okazuje się ochroniarzem Nicholasa, Sethem, wysłanym, by ich śledzić od lotniska.

Pięć lat wcześniej Owen żył pod fałszywym nazwiskiem w nowozelandzkiej winnicy, za dnia pielęgnując winorośl, a nocą mapując struktury organizacji. Wysłał Nicholasowi list z Fidżi, a potem zostawił kopertę z dowodami w pokoju hotelowym Nicholasa. Miesiące później Nicholas odpowiedział przez Instagram Bailey — rodzinnym zdjęciem, które Owen rozpoznał jako zaproszenie. Owen zadzwonił do hotelu na Hawajach. Nicholas powiedział, że kocha Bailey i Hannah bardziej, niż nienawidzi Owena. Spotkali się w sąsiadujących pokojach na Wielkiej Wyspie. Nicholas przyłożył naładowany pistolet do piersi Owena. Owen nawet nie drgnął — gdyby zginął, jego rodzina przynajmniej byłaby bezpieczniejsza. Nicholas opuścił broń. Spędzili dni, kompilując dwadzieścia tysięcy dokumentów o przestępstwach organizacji. Podczas ostatniego spaceru po plaży Nicholas przekazał ostrzeżenie: to nie może się skończyć tak, żeby obaj przeżyli.

Cztery lata przed czasem obecnym Nicholas skonfrontował się z Frankiem podczas urodzinowej kolacji. Przez lata odrzucał pogłoski, że organizacja zabiła jego córkę Kate — pierwszą żonę Owena, matkę Bailey — w pozorowanym wypadku drogowym. Zapewnienia Franka zawsze mu wystarczały. Ale ponowne pojawienie się Owena zasiało wątpliwości i Nicholas w końcu potrafił odczytać to, co jego najstarszy przyjaciel ukrywał. Frank wyznał: Kate zadawała pytania w biurze prokuratora federalnego o pracę Nicholasa, wzbudzając niebezpieczne sygnały wewnątrz organizacji. Quinn — wówczas młoda matka, której mąż właśnie trafił do więzienia z powodu zeznań Owena — autoryzowała ludzi, by przestraszyli Kate i zmusili ją do milczenia. Zamiast tego ją zabili. Frank twierdził, że nie wiedział o tym przez lata, że odpowiedzialni porucznicy już nie żyją. Nicholas powiedział, że to koniec, i odszedł, niosąc żałobę, która właśnie zyskała nowe, ostrzejsze ostrze.

W Antibes Bailey wchodzi do Muzeum Picassa i dołącza do ostatniego zwiedzania tego dnia. Ma skończyć na ławce przed obrazem Picassa przedstawiającym Odyseusza i syreny — miejscem spotkania, które wybrał Owen. Młody mężczyzna w drucianych okularach obserwuje ją zbyt uważnie; chowa się w zamkniętej łazience, aż na pewno by się poddał. Wraca do ławki sama. Wtedy ktoś siada obok niej. Wie, że to on, zanim spojrzy — jego obecność to częstotliwość, której jej ciało nigdy nie przestało odbierać. Wspomina ich całonocną sesję nad jej projektem o Odysei w ósmej klasie, kiedy o jedenastej w nocy przejechał przez całe miasto po tekturę i markery. Śmieje się. Odwraca się. Jego włosy są inne, twarz szczuplejsza, za oczami kryje się smutek, którego nigdy wcześniej nie widziała. Ale to on. Bierze go za rękę.

Hannah i Nicholas ubierają się elegancko w pobliżu komisariatu policji w Èze i wspinają się średniowiecznymi schodami do hotelu na klifie, gdzie Frank świętuje osiemdziesiąte urodziny. Ochroniarz niemal konfiskuje tablet Hannah — blefuje, nazywając go elektroniczną nianią. Na werandzie, z widokiem na Morze Śródziemne i osiemdziesięcioma gośćmi, Nicholas spotyka wzrok Franka po drugiej stronie przyjęcia. Obejmują się jak starzy przyjaciele, ale Quinn i Teddy flankują ojca jak wartownicy. Nicholas ogłasza warunki: lokalna policja jest w pobliżu, a jeśli on i Hannah nie wyjdą bezpiecznie w ciągu dwudziestu minut, dokumenty opisujące dekady przestępstw zostaną przesłane do prokuratorów federalnych. Tablet, który nosi Hannah, pokazuje na żywo nagrania z monitoringu ze wszystkich sześciu domów dzieci Campano — każdy przelew, każde przestępstwo udokumentowane. Teddy rzuca się na Nicholasa. Jego pięść trafia w szczękę Hannah. Ochroniarz wciska jej lufę pistoletu w żebra.

Frank nakazuje ochroniarzom się wycofać i zabiera Nicholasa samego do tylnego pokoju. Pod ich nieobecność Quinn mówi Hannah przy barze, że zawsze jest cena, gdy ktoś występuje przeciwko tej rodzinie — i Hannah uświadamia sobie, że ceną będzie sam Nicholas. W środku Frank strzela do Nicholasa celowo: draśnięcie ramienia, krew, ale nie śmierć. Opatruje ranę apteczką. Ich rozmowa jest dziwnie czuła, między dwoma mężczyznami, którzy znają się czterdzieści trzy lata, obaj rozumiejąc, że to pożegnanie. Frank może zagwarantować trwałe bezpieczeństwo Hannah, Bailey i Owena, ale nie Nicholasa. To, co Hannah również pojmuje — przez słowa Quinn i spokój Nicholasa — to fakt, że Frank był częścią tego planu od początku. Owen zebrał ich troje razem rok temu. Ubezpieczenie działa, ponieważ Frank egzekwuje je od wewnątrz.

Hannah wiezie Nicholasa do Antibes. W garażu podziemnym wabiki ubrane jak oni zabierają samochód w kierunku lotniska w Nicei, podczas gdy Nicholas wsiada do osobnego auta z Sethem, kierując się na farmę w Toskanii, gdzie pochowane są jego żona i córka — na razie bezpieczny, choć nie na zawsze. Całuje Hannah w czoło i mówi, że to nie pożegnanie. W marinie idzie ciemnymi dokami, aż znajduje jacht, na którym przez pięć lat uczyła się żeglować. Pod pokładem Bailey śpi zwinięta wokół klawiatury i rozrzuconych nut. Hannah dotyka jej twarzy. Bailey mruczy, że jest w domu. Na górnym pokładzie, z Morzem Śródziemnym lśniącym fioletem w świetle księżyca, Owen stoi za nią. Wspomina plany Bailey — cytryny na Wybrzeżu Amalfitańskim, a w końcu winnica i warsztat w pobliżu Los Alamos. Hannah odwraca się ku niemu.