Uniwersalna Jedność

Seks, jak upiera się Russell, zaczyna się od światła, a nie od życia organicznego. To podział jednej ojcowsko-macierzyńskiej substancji na pozorne przeciwieństwa — męskie i żeńskie, elektryczne i magnetyczne, generatywne i radiatywne — napędza każdą siłę i każdy ruch we wszechświecie. Błyskawica wyrównująca ładunki między burzowymi chmurami jest ekspresją seksu. Atom sodu łączący się z chlorem jest ekspresją seksu. Rotacja galaktyk jest ekspresją seksu.

Russell identyfikuje seks jako „wielką trzecią zasadę", o której Sir Oliver Lodge powiedział, że brakuje jej w fizyce. Bez pragnienia podziału na dwoje i równego pragnienia ponownego zjednoczenia w jedno ani siła, ani ruch nie mogłyby trwać. Każda jednostka światła, każdy atom, każda gwiazda jest zarówno męska, jak i żeńska, lecz z przewagą jednej strony — i to właśnie ta nierównowaga utrzymuje kosmos w nieustannym ruchu.

Myślenie nie jest metaforyczną energią — Russell rozumie to dosłownie. Elektromagnetyczna oscylacja między generatywnym impulsem działania a radiacyjnym impulsem reakcji uniwersalnego myślenia jest, jak twierdzi, jedynym źródłem energii wszystkiego: ciepła, światła, ruchu, grawitacji. Proces ten jest mechaniczny, periodyczny i mierzalny.

Każda koncentrująca myśl kurczy się niczym wdech; każde rozluźnienie rozszerza się niczym wydech. Ten kosmiczny oddech — uniwersalny puls Russella — rozciąga się od trzydziestu bilionów pulsacji na sekundę w jednostce światła po jedenastoletni cykl wdechu naszego Słońca. Im bardziej skoncentrowane myślenie, tym większa generowana moc. Russell rysuje bezpośrednią analogię: tak jak dynamo wytwarza elektryczność, każda masa — i każdy umysł — generuje energię proporcjonalną do swojego pragnienia i wysiłku.

Russell dzieli umysł na dwa rejestry. Umysł zewnętrzny myśli w niskich oktawach integracji cielesnej — zajmuje się wymiarem, odczuwaniem i przetrwaniem. Jest to umysł, który ludzie dzielą ze zwierzętami. Wewnętrzny Umysł myśli w wyższych oktawach światła, gdzie wymiar znika, a przyczyna staje się widoczna. Geniusz, inspiracja i „instynkt" — wszystko to ma tu swoje źródło.

Bóbr buduje tamy bez żadnych instrukcji, ponieważ pamięć milionów pokoleń budowania tam jest przechowywana w gazach szlachetnych jego duszy jako rejestracja chemiczna. Ludzki geniusz działa identycznie: natchniony poeta czy wynalazca nie tworzy czegoś nowego, lecz przypomina sobie dawną wiedzę z wewnętrznego Umysłu. Russell porównuje przełączanie się między tymi rejestrami do zmiany biegów w samochodzie — wyższe biegi są już wbudowane i czekają na świadomość kierowcy.

Światło nie podróżuje, argumentuje Russell — reprodukuje się, część po części, poprzez sekwencyjne uderzenia o bezwładnościowe płaszczyzny równowagi ciśnień. To, co widzisz jako gwiazdę, nie jest obrazem przesłanym przez przestrzeń, lecz dokładnym odtworzonym chemicznym odpowiednikiem gwiazdy, zregenerowanym w twoim własnym ciele o wyższym potencjale poprzez uderzenie.

Analogia: głos odbijający się echem od klifu. Pierwotny dźwięk nigdy nie opuścił ust mówiącego w takiej formie, w jakiej słyszymy go powracającego. Echo jest odtworzoną reprodukcją, powstałą w wyniku zderzenia rozchodzących się fal dźwiękowych z powierzchnią o wyższym potencjale i odwrócenia kierunku. Russell stosuje tę zasadę uniwersalnie — radio, widzenie, ciepło słoneczne — wszystko to reprodukcje, nie transmisje. To eliminuje potrzebę istnienia „eteru", przez który fale musiałyby się przemieszczać.

Tablica okresowa Russella ma charakter muzyczny. Porządkuje on całą materię w dziesięć oktaw po siedem tonów każda, rządzonych jedną formułą zablokowanych potencjałów: 0, 1+, 2+, 3+, 4‡, 3−, 2−, 1−, 0. Zero oznacza bezwładność (gazy szlachetne), cyfry reprezentują uporządkowane progresje narastającego, a następnie malejącego przeciwstawienia ciśnień, a 4‡ to dwupłciowe maksimum (węgiel).

Oznacza to, że złoto nie jest substancją zasadniczo różną od węgla — jest tą samą uniwersalną substancją zablokowaną na innej pozycji potencjału, o innych wymiarach. Russell przewidział istnienie dwóch nieznanych pierwiastków: Hydronu, gazu szlachetnego lżejszego od helu, idealnego do sterowców, oraz Luminonu, stanowiącego podstawę zimnego światła wymagającego jednej czterdziestotysięcznej energii żarnika wolframowego. Twierdził, że człowiek będzie w stanie dokonywać transmutacji pierwiastków, gdy zrozumie te zależności wymiarowe.

Konwencjonalna nauka głosi, że przeciwieństwa się przyciągają. Russell twierdzi, że to złudzenie. Ładunek dodatni przyciąga ładunek dodatni — dlatego właśnie gęstość wzrasta w kierunku centrów grawitacyjnych, gdzie ładunek dodatni osiąga maksimum. Magnetyzm, bynajmniej nie przyciągając, jest siłą rozdzielającą, która rozrywa materię i popycha ją ku równowadze.

Znany wszystkim „magnes" podnoszący opiłki żelaza w rzeczywistości demonstruje wzmożone wytwarzanie elektryczne, a nie przyciąganie magnetyczne. Russell argumentuje, że żelazny pręt został naelektryzowany — a nie namagnesowany — przez cewkę generującą. „Pole magnetyczne" jest jedynie wyrzuconym rozładowaniem przeładowanego układu. Tę samą zasadę stosuje do wyjaśnienia grawitacji: planeta nie „przyciąga" wyłącznie za sprawą masy, lecz dzięki swojemu względnemu ładunkowi dodatniemu, pozycji potencjałowej, ciśnieniu, temperaturze i wszystkim osiemnastu wymiarom ruchu jednocześnie.

Russell redefiniuje cykl życia i śmierci jako identyczny w swej zasadzie z cyklem snu i czuwania. Każdej nocy dominuje odśrodkowy, ekspansywny, promieniujący impuls ciała — degenerujesz się w przewadze, aż dośrodkowy, generatywny impuls ponownie się ujawni i budzisz się zregenerowany. Śmierć jest po prostu momentem, w którym degeneracyjny impuls wygrywa dłuższą rundę.

Dusza — termin Russella na określenie chemicznego zapisu wszelkiego myślenia, przechowywanego w obojętnych gazach tonu podstawowego — trwa przez ten dłuższy sen jako matryca dla cielesnej regeneracji. „Z duszy ciało rodzi się na nowo." Russell rysuje bezpośrednią analogię: gazy obojętne każdej oktawy zawierają pełny zapis każdego skutku ruchu w obrębie tej oktawy, tak jak dusza zawiera każde działanie i reakcję myślącej istoty. Reinkarnacja jest dla Russella tak samo nieuchronna jak świt następujący po nocy.

Najbardziej praktyczna zasada Russella głosi, że nic we wszechświecie nie może jechać na luzie. Każda jednostka światła, planeta i osoba albo aktywnie generuje energię poprzez koncentrujący wysiłek skierowany przeciw oporowi — albo biernie degeneruje się, gdy magnetyczne rozproszenie bierze górę. Nie istnieje bieg jałowy. Linie najmniejszego oporu prowadzą z powrotem do bezwładu; każdy centymetr postępu musi być wypracowany, a następnie ustabilizowany za pomocą przeciwstawnych ścian ciśnienia.

Degeneracja ciała zaczyna się, gdy ustaje praca fizyczna; degeneracja umysłu zaczyna się, gdy słabnie koncentracja myśli. Russell porównuje zgromadzony potencjał do sprężonej sprężyny — gdy siła generatywna choćby nieznacznie słabnie, elastyczny przeciwnacisk magnetyzmu zaczyna rozsuwać rzeczy na części. Praca zrodzona z pragnienia, wykonywana w ekstazie, jest jedyną zasadą podtrzymującą pozór istnienia.