Αδύναμη

Μέσα στην Αρένα του Κρατήρα, η Πέιντιν παρακολουθεί διαγωνιζόμενους να επιδεικνύουν καταστροφικές ικανότητες — ο Τζαξ τηλεμεταφέρεται ανάμεσα στα καθίσματα, η Μπλερ αιωρεί στιλέτα, ο Άντι μεταμορφώνεται σε τίγρη — και αντιμετωπίζει το αδύνατο καθήκον να επιδείξει μια δύναμη που δεν κατέχει. Αυτοσχεδιάζει, ζητώντας από τον παρουσιαστή να επιλέξει τυχαία μέλη του κοινού για ζωντανές αναγνώσεις. Χρησιμοποιώντας την εκπαίδευση του πατέρα της, συμπεραίνει οικείες αλήθειες από οπτικές ενδείξεις: ένα ξεθωριασμένο δαχτυλίδι σε αλυσίδα αποκαλύπτει έναν χαμένο πατέρα, ένας λεκές χώματος στο γόνατο σηματοδοτεί μια πρόσφατη πρόταση γάμου. Το πλήθος εκρήγνυται με κάθε αποκάλυψη. Αλλά όταν τη ρωτούν τι περιμένει από τις Δοκιμασίες, το μαθημένο σύνθημα πεθαίνει στη γλώσσα της. Κοιτάζοντας ψηλά τον βασιλιά στο γυάλινο θεωρείο του, λέει ότι περιμένει επιβίωση. Το πλήθος σιωπά, μετά βρυχάται — αλλά μόλις σημαδεύτηκε αρνούμενη το σενάριο του βασιλείου.

Η Πέιντιν παρευρίσκεται στον πρώτο χορό φορώντας ασημί αντί του παραδοσιακού πράσινου — μια υπολογισμένη υπενθύμιση του Ασημένιου Σωτήρα. Χορεύει με τον Κιτ, τον παρτενέρ της, ενώ ο Κάι παρακολουθεί με τη Μπλερ στην απέναντι πλευρά. Κατά τη διάρκεια ενός βαλς με τον Κάι, ριπτόμενα μαχαίρια σκίζουν την αίθουσα χορού. Εκρήξεις θρυμματίζουν το μάρμαρο καθώς μασκοφόροι με μαύρο δέρμα μάχονται προς τις εξόδους. Ο Κάι προστατεύει το σώμα της με το δικό του, μετά την κουβαλά στον ώμο του σε ένα ασφαλές δωμάτιο παρά τις έξαλλες διαμαρτυρίες της. Εκεί, ο Κιτ αποκαλύπτει ότι οι επιτιθέμενοι είναι η Αντίσταση — Συνηθισμένοι κρυμμένοι σε όλη την Ίλια, συμμαχημένοι με παράνομους Θανάσιμους, που πολεμούν ενάντια στην Εκκαθάριση του βασιλιά. Η Πέιντιν αναγνωρίζει μια μασκοφόρα μορφή ως τον μαθητευόμενο που πορτοφόλιασε στο Σοκάκι, του οποίου το κλεμμένο σημείωμα οδηγούσε στο παιδικό της σπίτι. Αποφασίζει να τους βρει.

Η πρώτη Δοκιμασία ρίχνει ναρκωμένους διαγωνιζόμενους μόνους στο θανατηφόρο Δάσος των Ψιθύρων για έξι μέρες, για να συλλέξουν δερμάτινα βραχιόλια από αντιπάλους. Η Πέιντιν κατασκευάζει ένα τόξο από κλαδιά και φτερά, αλλά ο Έις ο Ψευδαισθησιοποιός την ενεδρεύει με φαντάσματα — εικόνες νεκρού Κιτ, πεινασμένες παιδικές εκδοχές του εαυτού της που ικετεύουν για βοήθεια. Τον πυροβολεί στο πόδι, αλλά το δόρυ του χαράζει μια πληγή κάτω από τα πλευρά της. Ώρες αργότερα, πυρετική και αιμορραγούσα, σκοντάφτει στο φωτισμένο κατασκήνωμα του Κάι και καταρρέει. Εκείνος βρίσκει μια θεραπευτική αλοιφή, χρησιμοποιεί ολόκληρο το απόθεμα στην πληγή της, και τη ράβει με μια βάναυσα αμβλεία βελόνα, αποσπώντας την προσοχή της από τον πόνο αποκαλώντας την εύθραυστο παιχνίδι — γνωρίζοντας ότι η προσβολή θα την εξοργίσει αρκετά ώστε να ξεχάσει τη βελόνα. Εκείνη ψιθυρίζει ότι δεν την έχει αποκαλέσει ποτέ με το μικρό της όνομα. Εκείνος της λέει να του θυμίσει να απομνημονεύσει το χαμόγελό της όταν δεν πεθαίνει.

Γίνονται συνεργάτες, μοιράζοντας τις μέρες ανάμεσα σε αναγνωρίσεις και συζητήσεις δίπλα στη φωτιά που αποκαλύπτουν τα πρόσωπα και των δύο. Η Πέιντιν φροντίζει το έγκαυμα του Κάι από μια προηγούμενη μάχη με τον Μπράξτον, φτιάχνοντας βοτανική αλοιφή από φυτά δίπλα στο ρυάκι ενώ εκείνος παραπονιέται ότι τσούζει χειρότερα από την πληγή. Της μιλά για την εκπαίδευση του πατέρα του — αναγκασμένος να υπομένει βασανιστήρια για να μάθει να τα επιβάλλει, υποχρεωμένος να σκαρφαλώνει δέντρα μέχρι να σπάσει ο φόβος του για τα ύψη. Εκείνη μοιράζεται ιστορίες από το Οχυρό, για την Αντίνα, για έναν πατέρα που εκπαίδευσε την ανίσχυρη κόρη του να επιβιώνει χρησιμοποιώντας την παρατήρηση σαν λεπίδα. Εκείνο το βράδυ, χωρίς μουσική και χωρίς δικαιολογία, ο Κάι τη ρωτά αν θέλει να χορέψουν. Κουνιούνται κάτω από τ' αστέρια, ανταλλάσσοντας αγαπημένα χρώματα και παιδικές αναμνήσεις, καθένας προσποιούμενος ότι οι Δοκιμασίες έχουν εξαφανιστεί. Εκείνη ρωτά αν ήθελε ποτέ να γίνει βασιλιάς. Εκείνος απαντά με μια λέξη: όχι.

Η Σέιντι τους ενεδρεύει με δεκάδες αντίγραφα. Ενώ ο Κάι πολεμά τα αντίγραφα, η Σέιντι καρφώνει την Πέιντιν στο έδαφος και σηκώνει ένα στιλέτο πάνω από την καρδιά της, ψιθυρίζοντας ότι δεν θέλει να το κάνει αλλά πρέπει. Το σπαθί του Κάι διαπερνά τη Σέιντι από πίσω πριν η λεπίδα πέσει. Κουβαλά το σώμα της στο δάσος και τοποθετεί λουλούδια σκονισμένα με γύρη στον τάφο — μια ευγένεια που μόνο η Πέιντιν θα μάθει ποτέ. Την τελευταία μέρα, όλοι οι διαγωνιζόμενοι συγκλίνουν στην παρυφή του δάσους για μια άγρια μάχη. Ο Έις χρησιμοποιεί μια ψευδαίσθηση για να ξεγελάσει τον Κάι ώστε να εκσφενδονίσει ένα ριπτόμενο αστέρι σε αυτό που μοιάζει με τον Έις αλλά είναι στην πραγματικότητα ο Τζαξ — ο υιοθετημένος μικρότερος αδερφός του καταρρέει με τη λεπίδα στο στήθος. Ο Κάι τρέχει προς το πλήθος που παρακολουθεί, φτάνει στην εμβέλεια ενός Θεραπευτή, και διοχετεύει τη δύναμή του για να κλείσει την πληγή καθώς τα μάτια του Τζαξ τρεμοπαίζουν κλειστά. Επτά διαγωνιζόμενοι επιβιώνουν.

Ακολουθώντας το σημείωμα που έκλεψε εβδομάδες νωρίτερα, η Πέιντιν γλιστρά στο παιδικό της σπίτι τα μεσάνυχτα. Πίσω από μια κρυφή βιβλιοθήκη στο γραφείο του πατέρα της, πέτρινα σκαλιά κατεβαίνουν σε ένα υπόγειο αρχηγείο γεμάτο χάρτες και κρεβάτια εκστρατείας. Ο Λένι — ο Αυτοκρατορικός συνοδός της — στέκεται εκεί, αποκαλυπτόμενος ως μέλος της Αντίστασης. Το ίδιο και ο Φιν, το αγόρι που πορτοφόλιασε στο Σοκάκι. Ο αρχηγός τους, ο Κάλουμ, είναι Αναγνώστης Σκέψεων που επιβεβαιώνει αυτό που η Πέιντιν δεν γνώριζε ποτέ: ο πατέρας της Άνταμ ήταν ιδρυτικός ηγέτης της Αντίστασης, δολοφονημένος επειδή ο βασιλιάς ανακάλυψε τον ρόλο του. Η Αντίσταση χρειάζεται την Πέιντιν για να βρει ένα μυστικό τούνελ από το κάστρο στην Αρένα του Κρατήρα για το σχέδιό τους — να αποκαλυφθούν κατά τη διάρκεια της τελικής Δοκιμασίας και να απαιτήσουν ο βασιλιάς να αναγνωρίσει ότι οι ισχυρισμοί του περί ασθένειας των Συνηθισμένων είναι ψέματα. Εκείνη συμφωνεί, γνωρίζοντας ότι πρέπει να χειραγωγήσει τον Κιτ για να το βρει.

Η δεύτερη Δοκιμασία αναγκάζει τους διαγωνιζόμενους σε ομάδες που πρέπει να σκαρφαλώσουν το Βουνό του Γκρεμού σε δώδεκα ώρες. Ο Κάι κουβαλά τον φιδοδαγκωμένο Άντι στην πλάτη του ενώ το δηλητήριο σιγά-σιγά θολώνει την όρασή του. Ο συμπαίκτης της Πέιντιν, ο Έις, προσπαθεί να τη ρίξει από την πλαγιά με ένα φανταστικό φίδι· ο Τζαξ τηλεμεταφέρεται πίσω της ακριβώς εγκαίρως για να σταματήσει την πτώση της. Στην κορυφή, οι κανόνες ανατρέπονται — μόνο ένα άτομο μπορεί να αρπάξει μια σημαία. Οι συμμαχίες θρυμματίζονται. Η Πέιντιν γρονθοκοπεί τον Έις σε σώμα με σώμα μάχη, καρφώνοντάς τον κάτω από τα γόνατά της, αλλά παραχωρεί τη ζωή του στον Κάι — δίνοντάς του την εκδίκηση που του χρωστούν από τότε που ο Έις παραλίγο να σκοτώσει τον Τζαξ. Η Μπλερ εκσφενδονίζει ένα κλαδί προς την Πέιντιν, αλλά ο Κάι το εκτρέπει με δανεική τηλεκίνηση. Καρφώνεται στον Μπράξτον αντ' αυτού. Η Πέιντιν αρπάζει τη σημαία. Πέντε απομένουν.

Μέσα σε εβδομάδες, η Πέιντιν κερδίζει την εμπιστοσύνη του Κιτ μέσα από μια φιλία που ξέρει ότι είναι υπολογισμένη προδοσία. Αμφισβητεί την κοσμοθεωρία του — τον παροτρύνει να επισκεφτεί τις φτωχογειτονιές που δεν έχει δει ποτέ, αμφισβητεί αν οι Συνηθισμένοι είναι πραγματικά άρρωστοι, επιμένει ότι ένας βασιλιάς πρέπει να γνωρίζει τον λαό του. Όταν προτείνει να βγει κρυφά για να δει το Σοκάκι, εκείνος την οδηγεί μέσα από ένα τούνελ που ξεκινά από το τελευταίο κελί του μπουντρουμιού, ξεκλειδωμένο με ένα συγκεκριμένο κλειδί στο προσωπικό του μπρελόκ. Το πέρασμα διχάζεται: αριστερά προς τα γυμναστήρια, δεξιά προς το δωμάτιο κάτω από το θεωρείο του βασιλιά στον Κρατήρα — ακριβώς η διαδρομή που χρειάζεται η Αντίσταση. Απομνημονεύει κάθε λεπτομέρεια. Στο Σοκάκι, του δείχνει το Οχυρό, τον στύλο μαστίγωσης, τα πεινασμένα παιδιά. Εκείνος υπόσχεται να γίνει καλύτερος βασιλιάς. Εκείνη υπόσχεται στον εαυτό της ότι αυτή η εξαπάτηση υπηρετεί ένα μεγαλύτερο καλό, ακόμα κι ενώ η ενοχή τη διαβρώνει σαν οξύ.

Η ένταση κλιμακώνεται μέσα από κλεμμένες στιγμές — ο Κάι τη διδάσκει τοξοβολία ενώ χαράζει κύκλους στη μέση της, η Πέιντιν ανταποδίδει αγγίζοντας μόλις το μπράτσο του μέχρι που η απουσία του αγγίγματός της τον ξετυλίγει. Μετά από έναν εφιάλτη που αφήνει τον Κάι να ουρλιάζει, η Πέιντιν σκαρφαλώνει στο κρεβάτι του και μένει τη νύχτα, κουλουριασμένη στο στήθος του. Το πρωί, σχεδόν φιλιούνται πριν εκείνη πιέσει ένα παπούτσι στον λαιμό του και τραπεί σε φυγή. Μέρες αργότερα, μέσα στη δυνατή βροχή έξω από τον τελευταίο χορό, ο Κάι της λέει ότι είναι ερειπωμένος εξαιτίας της, πνίγεται μέσα της, πεθαίνει να πάρει ανάσα. Εκείνη αρνείται ότι νιώθει το ίδιο, αλλά εκείνος πιάνει το τικ της — το αριστερό πόδι της χτυπά όταν λέει ψέματα. Ακουμπά τα χείλη του στα δικά της, μόλις ένα ψίθυρο επαφής. Ένας Αυτοκρατορικός τους διακόπτει κατ' εντολή του βασιλιά. Η στιγμή θρυμματίζεται σαν η βροχή πάνω στην πέτρα.

Στον τρίτο χορό, η Πέιντιν φοράει μεσονύχτιο μαύρο — σκοτεινό σατέν σαν σκιά, το στιλέτο του πατέρα της δεμένο στον μηρό της. Όταν ο Κιτ τη γέρνει κατά τη διάρκεια ενός βαλς, το χέρι της γλιστρά στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του με την ακρίβεια ενός κοριτσιού που μεγάλωσε στους δρόμους του Σοκακιού. Απομονώνει το μεγαλύτερο κλειδί — αυτό με τα ανάγλυφα σπιράλ που ξεκλειδώνει το πέρασμα του μπουντρουμιού — και το κρύβει στην παλάμη της με μια ρευστή κίνηση τελειοποιημένη σε χρόνια επιβίωσης. Χορεύοντας με τον Λένι λίγα λεπτά αργότερα, μεταφέρει το κλειδί ανάμεσα στα σφιγμένα χέρια τους. Εκείνος το βάζει στην τσέπη του με ένα χαμόγελο. Το σχέδιο είναι έτοιμο: ο Λένι θα ανοίξει το πέρασμα από μέσα, και η Αντίσταση θα πλημμυρίσει μέσα από το τούνελ στον Κρατήρα κατά τη διάρκεια της τελικής Δοκιμασίας. Στην απέναντι πλευρά της αίθουσας χορού, ο Κιτ της χαμογελά. Η ενοχή πέφτει σαν λεπίδα ανάμεσα στα πλευρά της.

Η τελική Δοκιμασία γεμίζει τον Λάκκο του Κρατήρα με έναν μεταβαλλόμενο λαβύρινθο από φράχτες που ελέγχεται από Ελίτ Ανθοφορίας. Το πόδι της Πέιντιν παγιδεύεται ανάμεσα σε τοίχους που κλείνουν, ξεσκίζοντας το δέρμα της σε κορδέλες πριν το τραβήξει ελεύθερο. Η Μπλερ την επιτίθεται τηλεκινητικά, πνίγοντάς την στον αέρα, αλλά η Πέιντιν την προκαλεί σε σωματική μάχη κοροϊδεύοντας την απόρριψή της και από τους δύο πρίγκιπες — και μετά τη χτυπά αναίσθητη με μια γροθιά βαρυμένη από δαχτυλίδι. Κουτσαίνοντας προς το κέντρο του λαβυρίνθου, η Πέιντιν βρίσκει τον καταδικασμένο εγκληματία που περιμένει εκτέλεση. Είναι η Αντίνα — δεμένη, γονατισμένη, με τα δάχτυλα ραπτικής σπασμένα. Πριν η Πέιντιν προλάβει να τη φτάσει, η Μπλερ στέλνει ένα στριφτό κλαδί μέσα από το στήθος της Αντίνα από την άλλη πλευρά του ξέφωτου. Η Πέιντιν την πιάνει καθώς σωριάζεται, κρατώντας την στην αγκαλιά της μέσα στην άμμο. Η Αντίνα ζητά από την Πέιντιν να φορέσει το λαδί γιλέκο που έραψε. Χαμογελά, παίρνει μια τελευταία ανάσα, και φεύγει.

Ενώ η Πέιντιν κρατά το σώμα της Αντίνα, η Αντίσταση πλημμυρίζει μέσα από τα τούνελ στο θεωρείο του βασιλιά. Ο Κάλουμ πιέζει ένα στιλέτο στον λαιμό του Βασιλιά Έντρικ ενώ Σιγαστές πνίγουν τις δυνάμεις της βασιλικής οικογένειας. Απευθύνεται στη σαστισμένη αρένα, αποκαλύπτοντας ότι Συνηθισμένοι ζούσαν ειρηνικά ανάμεσα στις Ελίτ για δεκαετίες χωρίς καμία αποδυνάμωση ικανοτήτων — απόδειξη ότι η ασθένεια είναι ψέμα. Απαιτεί αποδοχή ή απειλεί τις ζωές των πριγκίπων. Το πλήθος εκρήγνυται σε οργή αντί για συμπάθεια. Αλλά ο Κάι, καρφωμένος στην άμμο από τη συντριπτική δύναμη ενός Σιγαστή, κάνει αυτό που κανένας Χειριστής δεν έχει κάνει ποτέ: αρπάζει την ίδια την ικανότητα του Σιγαστή και την εκσφενδονίζει πίσω, θρυμματίζοντας τη λαβή. Εκρήγνυται σε φλόγες δανεισμένες από τη Διπλή δύναμη του Κιτ, αναφλέγοντας τους Σιγαστές γύρω από τους άλλους διαγωνιζόμενους. Αυτοκρατορικοί εισβάλλουν. Η Αντίσταση κατακλύζεται και διασκορπίζεται.

Τρέχοντας μακριά από τον Κρατήρα με το γιλέκο της Αντίνα σφιγμένο στο στήθος της, η Πέιντιν βρίσκει τον Βασιλιά Έντρικ να παραπατά μόνος στον δρόμο, τραυματισμένος από το χάος. Αποκαλύπτει ότι πάντα γνώριζε πως είναι Συνηθισμένη και μέλος της Αντίστασης. Επιτίθεται με σπαθί. Η μάχη είναι βάναυση — χαράζει μια γραμμή στο σαγόνι της, σφραγίζει το γράμμα Σ πάνω από την καρδιά της, την καρφώνει κάτω από τη μπότα του. Εκείνη σπάει τον αγκώνα του, αρπάζει το σπαθί του, και το καρφώνει στο στήθος του. Καθώς αιμορραγεί μέχρι θανάτου, ψιθυρίζει μια τελευταία σκληρότητα: δεν ήταν εκείνος που σκότωσε τον πατέρα της. Ήταν ο Κάι — η πρώτη αποστολή του ως δεκατετράχρονο αγόρι, ο φόνος που τον έκανε τέρας. Η θρυμματισμένη μνήμη της Πέιντιν ξαφνικά ξεκαθαρίζει: η θολή φιγούρα εκείνης της νύχτας αναδιαμορφώνεται σε ένα αγόρι με μαύρα μαλλιά και τρομαγμένα γκρίζα μάτια. Πετά το στιλέτο του πατέρα της στον λαιμό του βασιλιά και τρέχει.

Ο Κάι αναδύεται από ένα τούνελ και εντοπίζει τη φιγούρα της να απομακρύνεται. Το στιλέτο της — αυτό που έχει πιέσει στον λαιμό του δεκάδες φορές — προεξέχει από τον λαιμό του πατέρα του. Πετά ένα μαχαίρι. Αστοχεί σκόπιμα. Της λέει ότι θα έπρεπε να θάψει μια λεπίδα στον λαιμό της, ότι θα το κάνει, ότι πρέπει. Αλλά τα χέρια του τρέμουν και η ψυχραιμία του ραγίζει. Παραδέχεται ότι είναι ανόητος γι' αυτήν, δειλός εξαιτίας της. Δεν μπορεί να σκοτώσει το κορίτσι που ερωτεύτηκε, ακόμα κι αν ξέρει ότι είναι Συνηθισμένη, μέλος της Αντίστασης, βασιλοκτόνος. Της δίνει προβάδισμα και υπόσχεται ότι όταν την πιάσει, δεν θα αστοχήσει ξανά. Η Πέιντιν τρέχει μέσα από βρεγμένα δάση προς το Σοκάκι, φορώντας το γιλέκο της Αντίνα, αιμορραγώντας από τη σφραγίδα του βασιλιά, περνώντας δίπλα από μη-με-λησμονείς που θυμίζουν την τρυφερότητα του Κάι από έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.