دیوانه مثل ما

۱. صادرات جهانی روان‌شناسی آمریکایی

قوس‌های طلایی ما نمایانگر تأثیر نگران‌کننده‌ترین اثر ما بر فرهنگ‌های دیگر نیستند؛ بلکه آنچه اهمیت دارد، چگونگی هموار کردن چشم‌انداز روان انسان است.

یکسان‌سازی ذهن. کتاب بر این نکته تأکید می‌کند که عمیق‌ترین و نگران‌کننده‌ترین تأثیر فرهنگ آمریکایی در جهان، تنها از طریق مصرف‌گرایی مانند مک‌دونالد نیست، بلکه از طریق صادرات گسترده‌ی درک آن از ذهن انسان و بیماری‌های روانی است. این «آمریکایی‌سازی» روان، تنوع رنج‌های انسانی را هموار می‌کند و بیان‌های فرهنگی منحصر به فرد را با دسته‌بندی‌ها و روش‌های درمانی غربی جایگزین می‌سازد. این روند که اغلب با نیت خیر انجام می‌شود، پیامدهای غیرمنتظره و مهمی برای سلامت روان جهانی به همراه دارد.

پیامدهای ناخواسته. در سه دهه‌ی گذشته، ایده‌های آمریکایی درباره‌ی بیماری‌های روانی، از جمله تعاریف و درمان‌ها، به استانداردهای بین‌المللی تبدیل شده‌اند. این امر منجر به یکسان‌سازی جهانی در نحوه‌ی تجربه و تفسیر ناراحتی‌های روانی شده است. کتاب نشان می‌دهد که این تأثیر در تغییر شکل‌های بیماری‌های روانی در سراسر جهان مشهود است؛ مانند افزایش اختلالات خوردن در هنگ‌کنگ، پذیرش گسترده‌ی اختلال استرس پس از سانحه پس از فجایع، و گسترش نسخه‌ای به‌خصوص آمریکایی از افسردگی در سطح جهانی.

ویروس خود ما هستیم. فرض اصلی این است که «ویروسی» که این نشانه‌های بیماری روانی را گسترش می‌دهد، خود فرهنگ آمریکایی است. با آموزش جهان به تفکر درباره‌ی ذهن به شیوه‌ی ما، ناخواسته راه‌های «دیوانه شدن» را یکسان می‌کنیم. این موضوع پرسش‌های مهمی درباره‌ی جهانی بودن ساختارهای بیماری روانی و تأثیر فرضیات علمی و فرهنگی غرب بر تجربه‌های متنوع انسانی از رنج مطرح می‌کند.

۲. بیماری‌های روانی ساخته‌شده در بستر فرهنگ‌اند

در نهایت، همه‌ی بیماری‌های روانی، از جمله دسته‌های به ظاهر واضحی مانند افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه و حتی اسکیزوفرنی، به همان اندازه تحت تأثیر باورها و انتظارات فرهنگی‌اند که فلج هیستریک پا، یا «واپور»، یا «زار» و هر بیماری روانی دیگری که در تاریخ جنون بشر تجربه شده است.

تنوع رنج. بیماری‌های روانی به طور یکنواخت در سراسر جهان توزیع یا بروز نمی‌یابند؛ بلکه در اشکال بی‌پایان پیچیده و منحصر به فردی ظاهر می‌شوند که توسط فرهنگ‌های محلی و زمینه‌های تاریخی شکل گرفته‌اند. نمونه‌ها عبارت‌اند از:

• آموک در مردان اندونزیایی: افسردگی همراه با خشم کشنده.
• کورو در مردان جنوب شرق آسیا: اطمینان ناتوان‌کننده از عقب‌نشینی اندام تناسلی.
• زار در خاورمیانه: تسخیر روح که منجر به اپیزودهای جداشدگی با گریه، خنده، فریاد و آواز می‌شود.
  این «سندروم‌های وابسته به فرهنگ» نشان می‌دهند که چگونه رنج روانی عمیقاً با روایت‌ها و باورهای فرهنگی خاص درهم تنیده است.

سیالیت تاریخی. اشکال جنون نیز در طول زمان در یک فرهنگ تغییر می‌کنند. ایان هکینگ در کتاب «مسافران دیوانه» حالت گذرای فرار از واقعیت در اروپای ویکتوریایی را مستند کرده است که در آن جوانان برای صدها مایل در حالت خلسه راه می‌رفتند. به همین ترتیب، اپیدمی فلج هیستریک پا در میان زنان طبقه بالای قرن نوزدهم بازتاب محدودیت‌های اجتماعی بر نقش زنان بود. این نمونه‌ها نشان می‌دهند که علائم «رعد و برق در روح زمان» هستند، محصول زمان‌ها و مکان‌های خاص، نه حقایق زیست‌شناختی تغییرناپذیر.

فراتر از زیست‌پزشکی. سلامت روان غربی اغلب فرض می‌کند که درک زیست‌پزشکی و علمی از بیماری روانی بر تأثیرات فرهنگی غلبه دارد. اما پژوهش‌های میان‌فرهنگی نشان می‌دهد که مردم همیشه به باورها و داستان‌های فرهنگی — چه تسخیر روح باشد یا کمبود سروتونین — برای فهم رنج خود متکی‌اند. این روایت‌ها تجربه، سیر و نتیجه بیماری را عمیقاً شکل می‌دهند و مفهوم اختلالات جهانی و مستقل از فرهنگ را به چالش می‌کشند.

۳. اثر «استخر علائم»: چگونه آگاهی بیماری را شکل می‌دهد

بیماران ناخودآگاه تلاش می‌کنند علائمی تولید کنند که با تشخیص‌های پزشکی زمانه مطابقت داشته باشد.

پذیرش ناخودآگاه. افرادی که رنج روانی را تجربه می‌کنند، اغلب از «استخر علائم» بیان‌های فرهنگی شناخته‌شده‌ی ناراحتی بهره می‌برند. وقتی یک دسته‌بندی بیماری جدید به طور رسمی نام‌گذاری، توصیف و توسط پزشکان و رسانه‌ها رواج می‌یابد، وارد این استخر می‌شود و انتخاب ناخودآگاه افراد برای بیان آشفتگی درونی‌شان را محتمل‌تر می‌سازد. این پویایی یک چرخه بازخورد ایجاد می‌کند که توجه عمومی و حرفه‌ای می‌تواند به طور ناخواسته شیوع یک اختلال را افزایش دهد.

سابقه تاریخی. پژوهش ادوارد شورتر درباره هیستری و بی‌اشتهایی عصبی در اروپای ویکتوریایی این موضوع را نشان می‌دهد. پیش از اینکه بی‌اشتهایی عصبی در ۱۸۷۳ به رسمیت شناخته شود، خودگرسنگی یک علامت نادر و نامشخص بود. پس از نام‌گذاری و بحث توسط پزشکان برجسته‌ای مانند لازگو، به یک «الگوی» رسمی برای رنج تبدیل شد که منجر به افزایش چشمگیر موارد شد. نظام پزشکی با اعتبار بخشیدن به این علامت، به طور ناخواسته الگویی برای رفتار بیماران و واکنش پزشکان منتشر کرد.

نمونه‌های مدرن. این پدیده محدود به تاریخ نیست. افزایش ناگهانی اختلال چندشخصیتی (اکنون اختلال هویت تجزیه‌ای) در اواخر قرن بیستم، یا افزایش چشمگیر بی‌اشتهایی پس از مرگ کارن کارپنتر، نشان می‌دهد که توجه عمومی و حرفه‌ای می‌تواند یک اختلال را برجسته کند. این موضوع نشان می‌دهد که متخصصان سلامت روان با پژوهش و انتشار اختلالات، حتی اگر ناخواسته، در حفظ و شکل‌دهی آن‌ها نقش دارند.

۴. چهره متغیر بی‌اشتهایی: از ناراحتی جسمانی تا ترس از چاقی

بیشتر بیماران، برای مثال، ترس کلاسیک از چاقی که در بی‌اشتهایی غربی رایج است را نشان نمی‌دادند و وضعیت نحیف بدن خود را با باور به اضافه وزن اشتباه نمی‌گرفتند.

نمایش غیرمعمول. پیش از نفوذ غرب، بی‌اشتهایی در هنگ‌کنگ به شکل متفاوتی بروز می‌کرد. بیماران اولیه دکتر سینگ لی اغلب ترس از چاقی یا تمایل به کاهش وزن برای جذابیت را انکار می‌کردند. در عوض، امتناع از غذا خوردن را به دلایل جسمانی مانند احساس پری شکم، نفخ یا مشکلات گوارشی نسبت می‌دادند که بازتاب تمایل تاریخی چینی‌ها به جسمی‌سازی ناراحتی روانی بود. آن‌ها «دختران طلایی» ادبیات غرب نبودند، اغلب از خانواده‌های فقیرتر و فاقد برتری اخلاقی بودند که گاهی در بی‌اشتهایی غربی دیده می‌شود.

طنین‌های تاریخی. لی شباهت‌های قابل توجهی بین بیماران «غیرمعمول» هنگ‌کنگی و خودگرسنگی‌های اولیه در اروپا در قرن نوزدهم یافت، پیش از اینکه بی‌اشتهایی عصبی به عنوان تشخیص شناخته شود. این موارد تاریخی نیز شکایات جسمانی (مانند توده در گلو، درد گوارشی) را گزارش می‌کردند نه ترس از چاقی، که نشان‌دهنده شکل پیش‌کدگذاری‌شده بیماری بود. این موضوع لی را به این باور رساند که شاهد شکل نادری از خودگرسنگی پیش از قرن بیستم است که تحت تأثیر باورهای فرهنگی غربی درباره تصویر بدن قرار نگرفته است.

نقطه عطف. مرگ شارلین هسو چی-ینگ ۱۴ ساله در ۱۹۹۴ که به طور گسترده در رسانه‌های هنگ‌کنگ منتشر شد، به عنوان «محرک اپیدمیولوژیک» عمل کرد. گزارش‌های خبری با استناد به کارشناسان غربی و DSM، «الگوی غربی» بی‌اشتهایی را معرفی کردند که بر ترس از چاقی و تصویر بدنی تحریف‌شده تأکید داشت. پس از آن، شکل بی‌اشتهایی در هنگ‌کنگ به سرعت تغییر کرد و بیماران به طور فزاینده‌ای ترس از چاقی را به عنوان انگیزه اصلی خود گزارش دادند که نشان‌دهنده بازسازی تجربه بیماری توسط چارچوب تشخیصی وارداتی بود.

۵. دیدگاه غربی به PTSD: نادیده گرفتن تاب‌آوری محلی و ایجاد آسیب

قربانی یک رویداد تروماتیک را بر اساس معنایی که برایش دارد پردازش می‌کند. این معنا از جامعه و فرهنگ او گرفته شده و شکل‌دهنده‌ی نحوه‌ی جستجوی کمک و انتظار بهبودی است.

جهانی‌سازی تروما. پس از سونامی ۲۰۰۴، متخصصان سلامت روان غربی به سرعت به سریلانکا رفتند و پیش‌بینی کردند که «سونامی دوم» اختلال استرس پس از سانحه رخ خواهد داد و خواستار مداخلات روان‌شناختی فوری شدند. آن‌ها واکنش روانی جهانی به تروما و برتری روش‌های غربی را فرض کردند و اغلب مکانیزم‌های مقابله محلی را به عنوان «انکار» رد کردند. این امر منجر به ورود بی‌نظم مشاوران خارجی، بسیاری بدون درک فرهنگی یا زبانی، و استفاده گسترده از چک‌لیست‌های PTSD شد که زبان‌های محلی ناراحتی را در بر نمی‌گرفت.

گسست فرهنگی. دانشگاهیان سریلانکایی هشدار دادند که تجربه بازماندگان نباید به «تروما روانی» تقلیل یابد و تأکید کردند که معنا و مفهوم رویداد تروماتیک از فرهنگ گرفته می‌شود. پژوهش دکتر گایتری فرناندو نشان داد که مردم سریلانکا اغلب تروما را به صورت جسمانی (دردها و ناراحتی‌ها) و عمدتاً به عنوان آسیب به روابط اجتماعی تجربه می‌کنند، نه به صورت حالات روانی درونی مانند اضطراب یا بی‌حسی. حس رفاه آن‌ها عمیقاً با ایفای نقش‌های اجتماعی و ارتباط با جامعه درهم تنیده است، که مشاوره فردگرای غربی ممکن است مضر باشد.

تضعیف تاب‌آوری. مداخلات غربی، مانند اصرار بر «گفتگوی مستقیم» درباره خشونت، اغلب با آداب محلی مانند «کلمات محتاطانه» در سریلانکا که برای مهار خشونت و جلوگیری از تشدید آن طراحی شده بود، در تضاد بود. انسان‌شناس الکس آرگنتی-پیلن دریافت که ترویج «بی‌باکی» و بیماری‌انگاری سخنان مبهم می‌تواند تعادل‌های اجتماعی شکننده را برهم زند و به طور ناخواسته ترمزهای خشونت را بردارد. این موضوع نشان می‌دهد که تحمیل روایت‌های غربی تروما می‌تواند روش‌های شفابخشی محلی را تضعیف و به طور ناخواسته آسیب برساند.

۶. پیش‌آگهی بهتر اسکیزوفرنی: قدرت پذیرش فرهنگی

آنچه درباره بیماری روانی می‌گوییم، نشان‌دهنده ارزش‌ها و ترس‌های ماست.

پارادوکس نتیجه. مطالعات میان‌فرهنگی، به ویژه دو مطالعه بزرگ سازمان جهانی بهداشت، یافته‌ای گیج‌کننده را نشان دادند: افرادی که در کشورهای در حال توسعه (مانند هند، نیجریه) با اسکیزوفرنی تشخیص داده می‌شوند، اغلب پیش‌آگهی بلندمدت بهتری دارند، با علائم کمتر شدید و عملکرد اجتماعی بالاتر نسبت به کسانی که در کشورهای صنعتی (مانند آمریکا، دانمارک) زندگی می‌کنند. این یافته دیدگاه صرفاً زیست‌پزشکی را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد عوامل فرهنگی و اجتماعی نقش مهمی در سیر و نتیجه بیماری دارند.

ابراز عاطفه پایین. یکی از عوامل کلیدی «ابراز عاطفه» (EE) در خانواده‌ها است که شامل انتقاد، خصومت و دخالت عاطفی بیش از حد می‌شود. خانواده‌ها در کشورهای در حال توسعه معمولاً EE پایین‌تری دارند و محیطی پذیراتر و کمتر انتقادی برای بیمار فراهم می‌کنند. در زنگبار، جولی مک‌گرودر خانواده‌هایی مانند خانواده آمینا را مشاهده کرد که تحمل و آرامش قابل توجهی نسبت به بستگان اسکیزوفرنیک خود نشان می‌دادند و بیماری را به عنوان «اراده خدا» یا باری که باید پذیرفته شود می‌دیدند، نه نقصی شخصی که باید سرزنش یا «اصلاح» شود.

تسخیر روح به عنوان سپر. باورهای سنتی مانند تسخیر روح در زنگبار به طور پارادوکسال باعث کاهش انگ می‌شوند. به جای سرزنش فرد، رفتارهای عجیب به ارواح خارجی (جن‌ها) نسبت داده می‌شود که قابل فهم‌تر و بخشودنی‌تر است. این باورها همچنین مداخلات اجتماعی پذیرفته‌شده‌ای (آیین‌ها، دعاها) ارائه می‌دهند که بیمار را در گروه اجتماعی حفظ می‌کند و امکان «گواهی سلامت» در دوره بهبودی را فراهم می‌آورد. این در تضاد شدید با دیدگاه‌های غربی است که اغلب بیماران روانی را منزوی و انگ‌زده می‌کنند.

۷. پارادوکس انگ: توضیحات زیست‌پزشکی می‌تواند فاصله اجتماعی را افزایش دهد

نتایج مطالعه نشان می‌دهد که ممکن است وقتی مشکل فرد به صورت بیماری توصیف می‌شود، با او سخت‌گیرانه‌تر رفتار کنیم.

پیامدهای ناخواسته. متخصصان سلامت روان و گروه‌های مدافع غربی به شدت مدل «بیماری مغزی» یا زیست‌پزشکی بیماری روانی را ترویج کرده‌اند، با این استدلال که این کار انگ را کاهش می‌دهد چون تقصیر را از فرد به عوامل زیستی منتقل می‌کند. اما مطالعات نشان می‌دهد که با افزایش باور به علل زیستی در جهان، تصور خطرناک بودن بیماران و تمایل به فاصله اجتماعی نیز افزایش یافته است. این «پارادوکس انگ» در کشورهایی مانند آلمان و ترکیه مشهود است، جایی که پذیرش علل زیستی با تمایل بیشتر به جدایی اجتماعی همراه است.

اثر غیرانسانی‌کننده. روایت زیست‌پزشکی، هرچند ظاهراً دلسوزانه، به طور ضمنی القا می‌کند که مغزی که به دلیل ناهنجاری‌های ژنتیکی یا بیوشیمیایی بیمار شده، اساساً و دائماً بیشتر آسیب‌دیده است تا مغزی که تحت تأثیر رویدادهای زندگی قرار گرفته است. این می‌تواند منجر به دیدن بیماران روانی به عنوان «تقریباً گونه‌ای متفاوت» شود، همان‌طور که در مطالعه‌ای نشان داده شد که شرکت‌کنندگان شوک‌های الکتریکی شدیدتری به شریکانی که بیماری روانی‌شان به صورت «اصطلاحات بیماری» توصیف شده بود، نسبت به «اصطلاحات روانی-اجتماعی» می‌دادند. این اثر غیرانسانی‌کننده می‌تواند توجیه‌کننده کنترل و انتقاد بیشتر باشد، همان‌طور که در درمان عبدالرضا از خواهرش شازرین در زنگبار دیده شد.

«فقط شیمی است.» کاهش تجربه‌های پیچیده انسانی — عشق، رنج، شادی — به «فقط شیمی» می‌تواند برای افراد مبتلا به بیماری روانی بسیار انگ‌زدا و تحقیرآمیز باشد. این روایت معنا و هویت شخصی مرتبط با مبارزات آن‌ها را از بین می‌برد و آن‌ها را به «واحدهای زیستی معیوب» تبدیل می‌کند. این داستان، هرچند توسط بسیاری از افراد سالم به عنوان حقیقت علمی پذیرفته شده، به ندرت به احساسات خود آن‌ها اعمال می‌شود و نشان‌دهنده ماهیت ناخوشایند و منزوی‌کننده آن هنگام اعمال به رنج روانی است.

۸. بازاریابی عظیم یک بیماری: چگونه شرکت‌های دارویی افسردگی را در ژاپن بازتعریف کردند

برای موفقیت پکسيل در ژاپن، کافی نبود که بازار کوچک مبتلایان به اوتسوبیو را تصاحب کنند؛ هدف تأثیرگذاری بنیادین بر درک ژاپنی‌ها از غم و افسردگی بود.

ایجاد بازار. در اوایل دهه ۲۰۰۰، شرکت داروسازی بزرگ گلاکسواسمیت‌کلاین (GSK) با چالشی در ژاپن مواجه بود: بازار داروهای ضدافسردگی بسیار کوچک بود زیرا «افسردگی» (اوتسوبیو) به عنوان بیماری نادر، شدید و روان‌پریشانه با انگ بالا شناخته می‌شد. GSK کمپین «بازاریابی عظیم» را آغاز کرد، نه فقط برای فروش دارو، بلکه برای بازتعریف بنیادین درک عمومی ژاپن از غم و افسردگی، تبدیل آن به بیماری رایج و قابل درمان. این کار نیازمند درک پیچیده‌ای از ظرایف فرهنگی بود که از کارشناسانی مانند لارنس کیرمیر به دست آمده بود.

مقاومت تاریخی. ژاپن سابقه طولانی در درک‌های متفاوت از ناراحتی داشت:

• اوتسوشو (دوره ادو): رکود انرژی حیاتی، نه بیماری بلکه حالتی محترم که نیازمند معناهای اجتماعی یا اخلاقی بود.
• نوروآستنیا (اوایل قرن بیستم): «عصب‌خوردگی» به عنوان بیماری مدرنیته، ابتدا در طبقه ممتاز، سپس گسترده و در نهایت دوباره انگ‌زده.
• افسردگی درون‌زاد (پس از جنگ جهانی دوم): روان‌پریشی شدید و ژنتیکی.
• تیپوس ملانکولیکوس (میانه قرن بیستم): غم ارزشمند، مرتبط با سخت‌کوشی و همدلی.
  زبان ژاپنی برای غم (یووتسو، کی گا فوساگو) اغلب شامل علائم جسمانی بود و بازتاب‌دهنده خود کمتر فردی بود، با ملانکولی که اغلب به عنوان سازنده شخصیت دیده می‌شد.

فرصت «دهه گمشده». رکود اقتصادی دهه ۱۹۹۰ («دهه گمشده») و نرخ بالای خودکشی اضطراب اجتماعی ایجاد کرد. پرونده‌های برجسته مانند دعوی قضایی «کاروجیساتسو» (خودکشی ناشی از کار بیش از حد) اوشیما ایچیرو، خودکشی را به افسردگی مرتبط ساخت و برداشت عمومی را تغییر داد. زلزله کوبه نیز کمبودهای ادراک‌شده ژاپن در پاسخ به سلامت روان نسبت به غرب را برجسته کرد. این زمینه مساعد، همراه با برنامه تلویزیونی درباره کتاب «گوش دادن به پروزاک» پیتر کرامر، جامعه ژاپن را برای درک جدیدی از افسردگی آماده کرد.

۹. «سرماخوردگی روح»: عادی‌سازی استراتژیک افسردگی

شعار «افسردگی مانند سرماخوردگی روح است» بسیاری را متقاعد کرده که برای چیزی که اغلب بیماری نیست، درمان پزشکی جستجو کنند.

استعاره «کورو نو کازه». کمپین بازاریابی GSK به طور هوشمندانه از استعاره «کورو نو کازه» («سرماخوردگی روح») برای عادی‌سازی افسردگی در ژاپن استفاده کرد. این عبارت سه پیام کلیدی را منتقل می‌کرد:

• افسردگی بیماری شدید و انگ‌زده اوتسوبیو نیست، بلکه بیماری رایجی است.
• مصرف دارو برای افسردگی به سادگی و بدون نگرانی مانند مصرف داروی سرماخوردگی است.
• مانند سرماخوردگی، افسردگی همه‌گیر است و هر از گاهی همه را درگیر می‌کند.
  این استعاره به طور مؤثری بار معنایی افسردگی را نرم کرد و آن را برای عموم ژاپنی‌ها قابل پذیرش‌تر ساخت.

تأثیر چندکاناله. GSK از رویکرد چندجانبه برای انتشار این پیام‌ها استفاده کرد و از ممنوعیت تبلیغات مستقیم به مصرف‌کننده عبور کرد:

• آگهی‌های جذب داوطلب برای آزمایش‌های بالینی که همزمان تبلیغ برند بود.
• اطلاع‌رسانی‌های عمومی که افسردگی را تعریف و تشویق به جستجوی کمک می‌کرد.
• بازاریابی اینترنتی (مانند utu-net.com، سایت حمایت از بیماران با حمایت GSK) با آزمون‌های خودارزیابی.
• اشباع رسانه‌ای با مقالات درباره افزایش افسردگی و مزایای SSRIها.
• بهره‌گیری از چهره‌های عمومی مانند شاهدخت ماساکو که مصرف داروی ضدافسردگی‌اش به شهرت دارو افزود.
• چارچوب اقتصادی که افسردگی درمان‌نشده را به کاهش بهره‌وری مرتبط می‌کرد و به کشوری در رکود اقتصادی می‌پرداخت.

تناقض اما مؤثر. پیام‌های بازاریابی اغلب ناسازگار بودند، ترکیبی از افسردگی درون‌زاد شدید با شخصیت ملانکولیک ارزشمند و ارتباط کار بیش از حد با عدم تعادل شیمیایی مغز. اما انسجام پیام‌ها در درجه دوم اهمیت بود و اثربخشی آن‌ها در تغییر برداشت فرهنگی اولویت داشت. این کمپین موفق شد افسردگی را به نگرانی مشروع و گسترده تبدیل کند و منجر به افزایش چشمگیر تشخیص‌ها و فروش پکسيل شد، هرچند ژاپنی‌ها در ابتدا نسبت به داروهای تغییر خلق مقاومت داشتند.

۱۰. علم به خطر افتاده: توهم اثربخشی و ایمنی

دیگر نمی‌توان به بسیاری از پژوهش‌های بالینی منتشرشده اعتماد کرد یا به قضاوت پزشکان مورد اعتماد یا دستورالعمل‌های پزشکی معتبر تکیه نمود.

افسانه سروتونین. یکی از پایه‌های بازاریابی SSRIها، از جمله در ژاپن، ادعای این بود که افسردگی ناشی از «عدم تعادل شیمیایی» یا کمبود سروتونین است و SSRIها این تعادل را بازمی‌گردانند. اما این «فرضیه کاهش سروتونین» در ۱۹۷۰ توسط طرفدار اصلی آن کنار گذاشته شد و هرگز به طور علمی تأیید نشده است. ایده بازگرداندن تعادل طبیعی توسط SSRIها داستانی بازاریابی است، نه واقعیت علمی، که شیمی مغز را به طور گسترده تغییر می‌دهد نه اینکه نقص خاصی را اصلاح کند.

نویسندگی سایه و دستکاری داده‌ها. تحقیقات دیوید هیلی نشان داد که شرکت‌های دارویی چگونه به طور سیستماتیک جریان دانش علمی را کنترل می‌کنند. با تأمین مالی مطالعات بزرگ، استخدام شرکت‌های نگارش پزشکی برای نوشتن مقالات به نام دانشگاهیان برجسته، و انتشار گزینشی نتایج مثبت در حالی که نتایج منفی را سرکوب یا تفسیر می‌کنند، سازندگان دارو تصویری تحریف‌شده از اثربخشی و ایمنی داروها ایجاد می‌کنند. این رفتار به ویژه درباره GSK و پکسيل به یک رسوایی عمومی تبدیل شده است.

خطرات پنهان پکسيل. مطالعه‌ای برجسته در ۲۰۰۱ درباره پکسيل در نوجوانان، به رهبری روان‌پزشک برجسته دانشگاه براون، به عنوان «عموماً تحمل‌پذیر و مؤثر» منتشر شد. اما اسناد داخلی GSK نشان داد که این مطالعه در واقع اثربخشی «به اندازه کافی قوی» نداشت و عوارض جانبی جدی، از جمله بستری شدن و تلاش برای خودکشی، بیش از پنج برابر نسبت به دارونما افزایش یافته بود. این تحریف عمدی داده‌ها نشان می‌دهد که چگونه یکپارچگی علمی به خطر افتاده و پزشکان و بیماران درباره تعادل واقعی سود و زیان این داروها گمراه شده‌اند.

۱۱. خطر «کمک کردن»: تضعیف تنوع سلامت روان جهانی

ارائه آخرین نظریه‌های سلامت روان غربی در تلاش برای کاهش استرس روانی ناشی از جهانی‌شدن، راه‌حل نیست؛ بلکه بخشی از مشکل است.

بحران جهانی معنا. بحران اقتصادی جهانی ۲۰۰۹، مانند آشوب‌های اجتماعی گذشته، زمینه‌ای مساعد برای ایجاد دسته‌های جدید بیماری روانی و درمان‌ها فراهم کرد. اختلال «تلخی پس از تروما» (PTED) نمونه‌ای از تمایل غرب به بیماری‌انگاری واکنش‌ها به فشارهای اجتماعی و اقتصادی است. این خلق و صادرات مداوم اختلالات جدید، اغلب همراه با بازاریابی دارویی، خطر همسان‌سازی رنج انسانی و تضعیف راه‌های فرهنگی متنوع معناپردازی از سختی‌ها را به همراه دارد.

تشبیه «پتو». صادر کردن مدل‌های سلامت روان غربی بدون درک تفاوت‌های فرهنگی مانند «دادن پتو به بومیان بیمار بدون توجه به عوامل بیماری‌زا در تار و پود آن» است. این مداخلات، هرچند با نیت خیر، می‌توانند به طور ناخواسته ناراحتی را تشدید کنند از طریق:

• تضعیف باورهای محلی درباره شفابخشی.
• بی‌اعتبار کردن مفاهیم خود ساخته‌شده فرهنگی.
• تحمیل دیدگاه‌های بسیار فردگرایانه و درون‌نگر درباره ذهن.

بازاندیشی در بخشندگی. ذهن غربی که تحت تأثیر دوگانه‌انگاری دکارت، روان‌شناسی فرویدی و فلسفه‌های خودیاری شکل گرفته، اغلب ذهن را به «مخلوطی از مواد شیمیایی» در جمجمه تقلیل می‌دهد که از جهان اجتماعی و طبیعی جداست. اما فرهنگ‌های دیگر مفاهیم درهم‌تنیده‌تری از ذهن، بدن و جامعه دارند. کتاب خواستار بازنگری انتقادی این «بخشش» است و هشدار می‌دهد که ادعاهای مطمئن ما درباره راه‌حل‌های جهانی سلامت روان ممکن است ناشی از تعصبات و ناامنی‌های فرهنگی خودمان باشد که در نهایت تنوع ارزشمند فهم و تاب‌آوری انسانی را فرسایش می‌دهد.