هفت شوهر اولین هوگو

وقتی سلیا سنت جیمز، بازیگر آزاد نوزده‌ساله‌ی بااستعدادی از جورجیا، برای نقش بث در «زنان کوچک» انتخاب شد، اولین خود را برای رقابت با یک حریف آماده کرد. سلیا آن‌قدر بااستعداد بود که می‌توانست فیلم را بدزدد — و خودش هم این را می‌دانست. اما در میان سیگار کشیدن‌ها و تمرین‌های شبانه در تریلر اولین، چیز غیرمنتظره‌ای شکل گرفت. سلیا صداقتی خلع‌سلاح‌کننده داشت؛ در یک نفس اولین را حسابگر و افتضاح می‌خواند و در همان نفس می‌گفت که دوستش دارد. معامله‌ای بستند: اولین به سلیا کمک می‌کرد ستاره شود و سلیا بازیگری اولین را تقویت می‌کرد. با میلک‌شیک‌ها و بلوزهای قرضی، پیوندشان به چیزی عمیق‌تر شد که اولین هرگز تجربه نکرده بود — اعتماد مطلق، آزادی کامل بودن خودش. کلمه‌ای برای آنچه حس می‌کرد نداشت. فقط می‌دانست وقتی سلیا نیمه‌لباس ایستاده بود و پیراهن یاسی رنگی را امتحان می‌کرد، نمی‌توانست چشم بردارد.

در مهمانی پس از اکران «زنان کوچک»، روبی رایلی — بازیگر هم‌استودیویی و متحد گاه‌به‌گاه — اولین را در رختشویخانه گیر انداخت و دو حقیقت را فاش کرد: سلیا لزبین بود و دان بالا با زن دیگری بود. این افشاگری‌ها هم‌زمان منفجر شدند — حسادت از هر دو سو، حس مالکیتی نسبت به سلیا که نمی‌دانست در خود دارد. وقتی سلیا پیدایش کرد، اولین او را گرفت و بوسید. سلیا جواب بوسه را داد، دستش را روی کمر اولین گذاشت، بعد عقب کشید و فرار کرد. آن شب، هری اولین را به خانه رساند و او همه چیز را درد دل کرد — احساساتش نسبت به سلیا، ویرانه‌ی ازدواجش. هری آرام حقیقت خودش را فاش کرد: او هم‌جنس‌گرا بود. آن‌ها نگهبان اسرار یکدیگر شدند. دان درخواست طلاق داد و اولین را از استودیوی سانست بایکوت کرد. صبح روز بعد، سلیا جلوی در خانه‌ی اولین منتظر بود.

با نفوذ دان، استودیو اولین را برای فیلم‌های فراموش‌شدنی‌ای قرض داد که هدفشان دفن کردن او بود. اما او و سلیا رابطه‌ای پنهانی آغاز کرده بودند — با هم می‌خوابیدند، زندگی مخفیانه‌ای می‌ساختند — و این به اولین چیزی داد که هرگز نداشت: انگیزه‌ای برای جنگیدن که فقط جاه‌طلبی نبود. به پاریس پرواز کرد، با کارگردان نوظهور مکس ژیرار ملاقات کرد و پذیرفت در فیلم «بوت‌آن‌ترن» بازی کند. برای صحنه‌ی نمادین، اولین پیشنهاد داد خروجش از دریاچه را تا حد خزیدن آهسته کنند و یک میلی‌ثانیه قبل از اینکه سینه‌هایش کاملاً دیده شوند، تصویر سیاه شود — وسوسه‌ای بی‌پایان که هرگز ارضا نمی‌شد، هر چقدر هم نوار را متوقف می‌کردید. این ترفند به‌طرز درخشانی جواب داد. فیلم او را به ستاره‌ای بین‌المللی تبدیل کرد و با اهرم فشاری به هالیوود بازگشت که هیچ استودیویی نمی‌توانست نادیده بگیرد.

تابلوئیدها شروع به کنایه زدن کردند که اولین و سلیا بیش از دوست هستند. راه‌حل اولین جراحی‌وار و بی‌رحمانه بود: رسوایی‌ای آن‌قدر پرسروصدا بسازد که هر زمزمه‌ای درباره‌ی زندگی واقعی‌اش را خفه کند. خواننده‌ی میک ریوا را به یک ازدواج مستانه در لاس‌وگاس کشاند، عمداً در رختخواب ناامیدش کرد تا خواهان ابطال ازدواج شود، و بعد گذاشت روزنامه‌ها داستان دل‌شکستگی‌اش را بچرخانند. این انحراف جواب داد — شایعات به سمت رشته ازدواج‌های شکست‌خورده‌اش چرخید. اما چند هفته بعد، اولین فهمید باردار است. وقتی به سلیا گفت، افشای اینکه واقعاً با میک خوابیده همه چیز را درهم شکست. سلیا او را هرزه خواند، با ماشین رفت و پنج سال با اولین حرف نزد. هری اولین را برای سقط جنین به تیخوانا برد در حالی که تمام مسیر ساحل کالیفرنیا تا خانه گریه می‌کرد.

اولین ازدواجی کاملاً معامله‌ای را به رکس نورث، هم‌بازی‌اش در «آنا کارنینا»، پیشنهاد داد. رکس که در ایسلند به دنیا آمده و توسط استودیوها بازسازی شده بود، عمل‌گرا، جذاب و کاملاً بی‌علاقه به عشق بود — شریک ایده‌آل. آن‌ها در اتاق‌خواب‌های جداگانه زندگی می‌کردند و در عین حال نمای پرزرق‌وبرقی ارائه می‌دادند که «آنا کارنینا» را به غول گیشه تبدیل کرد و میلیون‌ها درآمد و قرارداد سه‌فیلمه با پارامونت به همراه آورد. وقتی رکس عاشق بازیگری به نام جوی نیتن شد و او را باردار کرد، اولین خروجشان را هماهنگ کرد: روابط خارج از ازدواج دوگانه‌ای صحنه‌سازی می‌کردند — رکس با جوی، اولین با هری — تا طلاق را توجیه کنند و در عین حال تماشاگران را به سمت آخرین فیلم مشترکشان بکشانند. روبی رایلی عکاسان را خبر کرد. رسوایی حاصل بلیت‌هایی بیشتر از هر کمپین تبلیغاتی فروخت. اولین و رکس مارتینی‌های خشکشان را به سلامتی اتحاد موفقشان به هم زدند.

در مراسم اسکار، هم اولین و هم سلیا نامزد بهترین بازیگر زن بودند. هیچ‌کدام نبردند — روبی رایلی جایزه را گرفت. اولین به دستشویی رفت تا گریه کند. سلیا دنبالش آمد. نزدیک پنج سال بود حرف نزده بودند، اما در آن اتاق کاشی‌کاری‌شده همه چیز از هم باز شد: اتهامات، اعترافات، پذیرش اینکه هیچ‌کدام دست از دوست داشتن دیگری برنداشته بود. سلیا گفت اولین باید دنبالش می‌آمد. اولین اعتراف کرد که باید می‌آمد. بعد دست‌های سلیا روی صورتش بود و اولین او را به در فشرد. در هفت دقیقه‌ی نفس‌گیر، در حالی که مراسم آن سوی دیوار ادامه داشت، با بدن‌هایشان یکدیگر را بخشیدند. دو همسر تهیه‌کننده وارد شدند و بیرون رفتند، بی‌خبر از همه چیز. هر دو زن می‌دانستند دیگر هرگز نمی‌توانند جدا از هم زندگی کنند. اولین با هری ازدواج کرد. سلیا با معشوق هری، جان بریورمن، کوارتربک بازنشسته‌ی فوتبال آمریکایی، ازدواج کرد.

این ترتیب، ظریف و بی‌سابقه بود. هری و اولین آپارتمانی در آپر ایست ساید خریدند؛ سلیا و جان چند خیابان پایین‌تر زندگی می‌کردند. روزها، به‌عنوان دو زوج جذاب دگرجنس‌گرا در منهتن رفت‌وآمد می‌کردند. شب‌ها، اولین با سلیا می‌خوابید و هری با جان. تابلوئیدها آن‌ها را محبوب‌ترین زوج دونفره‌ی آمریکا می‌خواندند. پس از شورش استون‌وال، اولین روی تراسش گریه کرد و فهمید که شورشیان شجاع‌تر از او بوده‌اند. آن چهار نفر تصمیم گرفتند سهمشان پول باشد — میلیون‌ها دلار را مخفیانه به سازمان‌های دگرباشان سرازیر کردند. وقتی کانر در سال ۱۹۷۵ به دنیا آمد، خانواده کامل شد. سلیا با نوزاد اسکرابل بازی می‌کرد، هری برایش لالایی می‌خواند و جان خندیدن را یادش می‌داد. برای دوره‌ای معلق از سال‌ها، اولین هر آنچه همیشه خواسته بود داشت — پنهان پشت دروغی به‌اندازه‌ی کافی محکم که همه چیز را نگه دارد.

سلیا اولین را تشویق کرد نقشی جسورانه در فیلم «ساعت سه صبح» ساخته‌ی مکس ژیرار بپذیرد، مقابل شوهر سابقش دان آدلر. در صحنه‌ی فیلم‌برداری، مکس صحنه‌ای بی‌سابقه پیشنهاد داد: تصویری صریح از میل جنسی زنانه. اولین که از جسارت خلاقانه‌اش به وجد آمده بود، پذیرفت و بدون گفتن به سلیا آن را فیلم‌برداری کرد. فیلم الکتریکی بود — تماشاگران سال‌ها بحث کردند که آیا سکس واقعی بود یا نه. اما وقتی اولین بعداً اعتراف کرد، سلیا شکست. گفت دیگر نمی‌تواند با قلبی نیمه‌شکسته زندگی کند — که اولین همیشه نیمی از خودش را به دنیا می‌دهد و فقط خرده‌ریزها را برای او نگه می‌دارد. سلیا وسایلش را جمع کرد، به لس‌آنجلس برگشت و از جان طلاق گرفت و آخرین رشته‌ی اتصال خانواده‌ی چهارنفره‌شان را برید. اولین به غرب پرواز کرد و جلوی در اتاق هتل سلیا زانو زد و التماس کرد. سلیا او را پس نگرفت.

جان بریورمن ناگهان در چهل‌ونه‌سالگی بر اثر حمله‌ی قلبی درگذشت — سالم‌ترینشان، اولین نفری که رفت. هری در ویسکی و افسردگی غرق شد. اولین صدها فیلم‌نامه خواند و دنبال پروژه‌ای گشت که بتواند او را بیرون بکشد، و «همه چیز برای ما» را پیدا کرد: داستان مادری تنها که در نیویورک برای فرزندانش می‌جنگد. هری را متقاعد کرد تهیه‌کنندگی‌اش را بپذیرد با این حرف که بالاخره اسکار را برایش می‌آورد. و آورد. پشت تریبون، اولین از هری تشکر کرد، سپس خطاب به کسی که در خانه تماشا می‌کرد — کسی که هر روز به او فکر می‌کرد — صحبت کرد. داشت با سلیا حرف می‌زد. بعد از آن، اولین با مکس ژیرار ازدواج کرد، کسی که فکر می‌کرد او واقعی‌اش را می‌بیند. ظرف چند ماه فهمید مکس عاشق ستاره‌ی سینماست، نه زنی که زیر آن نقاب است — تصویری که بر پرده‌ی جهان تابیده شده، نه شخصی که پشت آن ایستاده.

پس از اینکه سلیا سومین اسکارش را برد، اولین نامه‌ی تبریکی فرستاد — نیمی انتظار داشت جوابی نیاید. سلیا پاسخ داد: خواندن کلمات اولین مثل نفس‌نفس زدن بعد از گیر افتادن زیر آب بود. طی هفته‌ها نامه‌هایی هرچه خام‌تر رد و بدل کردند — عذرخواهی‌ها، اعترافات، صداقتی که فقط سال‌ها جدایی می‌تواند بزاید. وقتی بالاخره تلفنی صحبت کردند، اولین به سلیا گفت دارد مکس را ترک می‌کند، که آماده است همه چیز را رها کند. مکس نامه‌ها را پیدا کرد و تهدید کرد افشایش می‌کند. اولین به هر حال رفت. در شام در لس‌آنجلس، سلیا فاش کرد که به خاطر سال‌ها سیگار کشیدن آمفیزم دارد — شاید ده سال دیگر زنده باشد. نقشه کشیدند: اولین با برادر سلیا، رابرت، ازدواج می‌کرد و کل خانواده به ساحل جنوبی اسپانیا نقل مکان می‌کردند تا بالاخره آزادانه زندگی کنند.

هری دوباره عاشق شده بود — مردی در لس‌آنجلس که اولین هنوز هویتش را نمی‌دانست. شبی که قرار بود با هم به نیویورک برگردند، راننده‌ی اولین وارد خیابان تاریک و باریک هری شد و سدانی را دید که دور درخت افتاده‌ای مچاله شده بود. هری روی فرمان افتاده بود و خون‌ریزی داشت. مرد روی صندلی مسافر مرده بود. اولین وحشت نکرد. از راننده خواست کمک کند هری را به ماشینشان منتقل کنند، سپس مرد مرده را به صندلی راننده جابه‌جا کرد و هر ردی از هری را از صحنه‌ی تصادف پاک کرد. در بیمارستان، پزشکان گفتند شریان رانی هری پاره شده. اولین به تختش رفت، دستش را گرفت و گفت می‌تواند برود. در جیب شلوارش، نامه‌ای تاشده پیدا کرد — و نزدیک سی سال نگهش داشت.

اولین از بازیگری بازنشسته شد، با رابرت جیمسون ازدواج کرد و دختر نوجوان مشکل‌دارش کانر را به دهکده‌ی ماهیگیری در ساحل جنوبی اسپانیا برد. کم‌کم کانر بهبود یافت — با رابرت پوکر بازی می‌کرد، هر شب با اولین شام می‌خورد و سرانجام در استنفورد پذیرفته شد. اولین و سلیا برای اولین بار آشکارا با هم زندگی کردند، دست در دست روی پیاده‌روها قدم می‌زدند و روی بالکن رو به اقیانوس روزنامه می‌خواندند. اولین اسپانیایی‌ای را که دهه‌ها دفن کرده بود دوباره زنده کرد. یک شب در رختخواب، پیشنهاد ازدواج داد. مراسم خودشان را برگزار کردند — بدون شاهد، بدون دولت، فقط کش‌موهایی دور انگشتان حلقه و عهدهایی که در تاریکی گفته شد. سلیا حوالی سال ۲۰۰۰ بر اثر نارسایی تنفسی در آغوش اولین مرد. رابرت سال‌ها بعد درگذشت. بعد کانر، در چهل‌ویک‌سالگی، سرطان سینه او را برد. اولین کاملاً تنها ماند.

اولین کاغذ فرسوده و خون‌آلودی را روی میز به سمت مونیک می‌لغزاند و نامی را بر زبان می‌آورد که مونیک تمام عمرش شنیده: جیمز گرنت. پدرش. مردی که همیشه فکر می‌کرد در حالت مستی پشت فرمان خودکشی کرده، در واقع سرنشین بوده — آخرین معشوق هری کامرون، که مرده در صندلی راننده رها شده توسط زنی که حالا روبه‌رویش نشسته. خشم مثل جریان برق از مونیک عبور می‌کند. اولین را هل می‌دهد و می‌گوید خوشحال است که کسی نمانده تا دوستش داشته باشد. بعد اولین نامه را به او می‌دهد: کلمات جیمز خطاب به هری، که توضیح می‌دهد عمیقاً عاشق هری است اما هرگز همسر و دخترش را ترک نخواهد کرد، چون خانواده‌اش قلبش است. مونیک نامه را تنها، پشت دری بسته می‌خواند و با نسخه‌ای از پدرش آشنا می‌شود که هرگز نمی‌شناخت — کسی که او را بر همه چیز ترجیح داده بود.

جلسه‌ی عکاسی جمعه برگزار می‌شود. اولین، در ابریشم سبز زمردی و با آهنگ بیلی هالیدی، مثل ابرنواختری که همیشه بوده دوربین را تسخیر می‌کند. مونیک را برای یک عکس مشترک به سمت خود می‌کشد. بعد از آن، خدمتکار فداکارش گریس را به تعطیلاتی تمام‌هزینه‌پرداخت می‌فرستد. اشاره می‌کند که سرطانش پیشرفته است. هر حرکتی قطعیت آرام کسی را دارد که دارد حساب‌هایش را تسویه می‌کند. در ایستگاه مترو، مونیک می‌فهمد: اولین تا حدی او را انتخاب کرده به خاطر مقاله‌ی دلسوزانه‌ای که زمانی درباره‌ی حق مرگ با عزت نوشته بود — داستانی درباره‌ی شرافت انتخاب زمان پایان رنج. مونیک می‌تواند کمک بخواهد. می‌تواند برگردد. قطار می‌رسد، درها باز می‌شوند و او سوار می‌شود، و آخرین چیزی را که اولین هیوگو خواسته به او اعطا می‌کند: حق رفتن به شرایط خودش.