Onverschrokken

Alleen de Verschroeide Landen ingestuurd, moet Paedyn de kroon van Ilya's eerste koningin ophalen uit haar grafkelder in het Heiligdom der Zielen. Ze verkent grot na grot in volledige duisternis — een claustrofobische verschrikking — voordat ze door een verrotte valdeur in de grafkamer valt. Ze wrikt de doodskist open met een dolk, tilt de kroon van afbrokkelende botten en klautert terug naar de oppervlakte, waar drie bandieten haar de weg versperren. Ze steekt de eerste neer, slaat de kroon tegen de schedel van de tweede en werpt haar mes in de borst van de derde. Gehavend en bebloed loopt ze voor middernacht de troonzaal binnen en drukt de modderbesmeurde kroon op haar eigen hoofd. Het hof staart met open mond naar de Gewone die terugkeerde uit het graf van de dode koningin, getooid met haar prijs.

Tussen de druk van het toneelspelen door draagt Kai Paedyn naar een treurwilg in de tuinen — waar zijn overleden zus Ava begraven ligt — en legt haar op een deken tussen de wortels. Ze spelen duimworstelen en wisselen bekentenissen uit onder neerhangende takken, hun intimiteit onzichtbaar voor het kasteel daarboven. Als Kitt de waarheid ontdekt, brokkelt de fragiele alliantie af. Kai schuift liefdebriefjes onder Paedyns deur; zij antwoordt met de hare. Hij trapt haar slaapkamerdeur in wanneer nachtmerries haar doen gillen, brengt haar een plakkerig broodje tijdens een storm, geeft haar vaders zilveren dolk terug voor elke Beproeving. Elke gestolen aanraking kost hen iets, maar geen van beiden kan stoppen met naar de ander te reiken. Paedyn herstelt langzaam haar vriendschap met Kitt door gezamenlijke diners — een parallelle band die Kai's stille jaloezie verdiept.

Voor haar Beproeving van welwillendheid moet Paedyn de verraderlijke Ondiepe Zee oversteken naar Izram om handel te openen. Kai staat erop mee te gaan als haar beschermer. Twee dagen na het begin van de stormachtige reis aan boord van een schip genaamd de Vergelding drogeren drie bemanningsleden Kai met slaappoeder en projecteren vervolgens het beeld van een Illusionist van Paedyn naast hem, zodat hij niet merkt dat ze weg is. Ze binden en knevelen haar, slepen haar naar de reling en proberen haar overboord te gooien. Kai wordt wakker met het gevoel dat er iets mis is, doodt twee van de mannen. De derde slingert Paedyn over de rand. Kai vangt haar halverwege de val op met geleende Tele-kracht, zijn geest tot het breekpunt beproevend, en hijst haar terug aan boord aan de rafelige naden van Adena's olijfgroene vest — het laatste stuk van haar dode vriendin.

Paedyn arriveert bij Izrams parelwitte kasteel en staat tegenover Koningin Zailah, een scherptongige heerseres gezeten op een troon van beenderen. Zailah is sceptisch over Ilya's plotselinge goede wil maar geïntrigeerd door Paedyns brutaliteit. Wanneer Paedyn erop staat dat ze voor zichzelf spreekt — niet voor welke koning dan ook — geeft de koningin toe en stemt in met handel, deels uit voldoening bij het zien van het arrogante Ilya dat vernederd wordt. Paedyn presenteert een kist rozen, gewaardeerd om hun genezende eigenschappen, als vredesoffer van Kitt. Tijdens een privéontbijt betrapt Zailah Kai die uit Paedyns bed glipt en waarschuwt dat liefde en plicht nooit naast elkaar bestaan. De Beproeving van welwillendheid is voltooid — de Gewone heeft een buitenlandse koningin tot een alliantie verleid. Maar zonder dat Paedyn het weet, zijn de rozen die ze afleverde doordrenkt met iets veel ergers dan doornen.

Op de terugreis wikkelt een enorm aalachtig wezen — gemuteerd door de oude Plaag — zijn lichaam om het schip. Elite-krachten ketsen machteloos af op zijn gepantserde huid. Kai wordt door zijn stekelige staart van het dek geslingerd en stort in zee, waar hij zich nauwelijks terugtrekt via een touw en geleende Tele-kracht. Paedyn weigert benedendeks te vluchten. Ze bestudeert het wezen terwijl het uithaalt, identificeert zijn kwetsbare oog en slingert een speer er recht in. Het beest schreeuwt en trekt zich terug in de diepte. De overlevende bemanning — de helft was verloren gegaan — begint de naam van de Zilveren Redster te scanderen. De gehavende Vergelding strompelt Ilya's haven binnen, waar Kitt op de kade wacht. Hij pakt Paedyns hand en zegt haar dat ze hiervoor geboren lijkt te zijn.

Paedyn wil Blair dood sinds de Tele-Elite een tak door Adena's borst stuurde tijdens de Zuiveringsbeproevingen. Wanneer ze elkaar eindelijk confronteren in Blairs kamer, vallen kaarsen om en barst de ruimte uit in vlammen. Een verdoving overvalt Paedyn. Ze drukt Blair tegen de brandende vloer en dwingt haar littekengezicht in het vuur, het daar houdend terwijl huid smelt en geschreeuw de rook vult. Lenny, de Keizerlijke die Blair bewaakt, trekt Paedyn naar buiten voordat de rook haar longen opeist. Blair is dood. Maar het gapende gat in Paedyns hart blijft precies zoals het was op de dag dat Adena in haar armen stierf. Wraak, ontdekt ze, herstelt niet wat verloren is gegaan. Ondertussen bezoekt ze haar oude Fort op Buit en ontmoet Mak — Adena's geheime vriend — die een bijpassend vest draagt dat Adena voor hem naaide.

Zonder waarschuwing wordt Paedyn naar de Arena geleid — dezelfde Kuil waar Adena stierf — voor haar laatste Beproeving: een gevecht op leven en dood. Haar tegenstander verschijnt, en het lijkt Kai te zijn. De vechter wisselt tussen Elite-vermogens — stenen huid, vuur, wurgranken, klonen, explosies — en drijft Paedyn met verwoestende precisie over het zand. Ze vecht terug met niets anders dan observatie en wanhoop, en plaatst klappen tussen geleende krachten die botten verbrijzelen en vlees scheuren. Het zand barst onder haar open en begraaft haar bijna levend. Ze klauwt zich vrij, om vervolgens door de lucht naar een wachtend zwaard gesleurd te worden. De arena brult om haar dood, en degene die het mes vasthoudt draagt het gezicht waar ze het meest van houdt. Ze aanvaardt haar lot — zegt hem de dolk door haar borst te steken.

In plaats van Paedyn te doden, wikkelt de vechter haar handen om de dolk en drijft hem in zijn eigen borst. Ze smeekt hem zichzelf te genezen, maar het mes zit tot aan het heft begraven. Bloed verzamelt zich in het zand terwijl zijn ogen naar de hemel afdwalen. Hij fluistert iets dat ze zich inspant om te horen. Schreeuwend, snikkend, drukt Paedyn haar handen op de wond en bekent eindelijk de drie woorden waarvan ze altijd te bang was dat ze hem van haar zouden afnemen. Maar zijn blik is al leeg. Ze wordt bewusteloos gedrogeerd en uit de Kuil gedragen. Wanneer ze een volle dag later wakker wordt in haar slaapkamer, is ze bedekt met opgedroogd bloed, trillend van de zekerheid dat Kai dood is. Ellie's stilte bevestigt dat wat er in de arena gebeurde echt was — geen nachtmerrie.

Opgesloten in haar kamer en stikkend in verdriet, hoort Paedyn een bekende stem door de gang donderen. De deur vliegt uit zijn scharnieren. Kai staat in de deuropening — levend, heel, woedend. Hij was de avond voor de Beproeving gedrogeerd en op Kitts bevel opgesloten. Een Illusionist had Kai's beeld over een andere Wielder geworpen, waardoor de arena geloofde dat het de Handhaver was die vocht. Ze dalen af naar de kerkers en vinden het lichaam van de dode vechter. Paedyn herkent Mak — Adena's vriend, die ze slechts weken geleden bij het Fort ontmoette. In zijn vest zijn de woorden genaaid die hij probeerde te fluisteren terwijl hij in het zand stierf. Paedyn sluit zachtjes zijn ogen, mompelt haar afscheid en laat hem achter om Adena aan de hemel te vinden.

Paedyn loopt het met rozen omlijste gangpad af, Calum aan haar arm, en spreekt de twee woorden uit die haar lot bezegelen. De kroon wordt op haar hoofd geplaatst. Kitt kust haar — zacht en definitief, als de laatste adem van een verontschuldiging. Zijn huid is bleek onder de gouden kroon, zijn handen onvast. Terwijl ze de troonzaal uit schrijden, ziet Paedyn Kai in de deuropening staan, borst hijgend, langs zijn eigen oordeel gerend. Zijn ogen flikkeren van ongeloof — hij kwam om het te stoppen, en hij was te laat. Hun blikken ontmoeten elkaar, en de blik die hij haar geeft is het langzame loslaten van iemand die opgeeft. Een tweede ceremonie op Buit volgt, waar het volk van de sloppenwijken knielt voor hun Gewone koningin. Het koninkrijk buigt, maar Paedyns hart versplintert achter de kroon.

Op haar trouwdag opent Paedyn het juwelenkistje van Koningin Iris — een geschenk van Kitt — en vindt een gedroogde roos, geheime liefdebriefjes en een foto. Het sierlijke handschrift komt overeen met dat van Calum. Het gezicht op de foto heeft blauwe ogen, een sproeterige neus, blond haar — en een gelijkenis die Paedyn de adem beneemt. Ze vergelijkt het schrift met de kinderboeken die Calum haar gaf en de Zuiveringsbeproevingsrollen die ze ooit uit haar hoofd leerde. Elke haal komt overeen. Koningin Iris had een geheime minnaar: Calum, de Gedachtenlezer van de koning zelf. Paedyn is hun onwettige dochter — nooit het kind van Adam Gray door bloed, maar een vergeten prinses die Gewoon geboren werd, achtergelaten op een stoep om te overleven in het koninkrijk dat haar geboorterecht had moeten zijn. Het juwelenkistje is een tijdcapsule van verboden liefde die over generaties heen detoneert.

Paedyn confronteert Calum in haar slaapkamer. Hij bevestigt alles: hij hield van Iris, verwekte Paedyn, en kon de Gewone baby die zijn koning dood wilde niet doden. Dus liet hij haar achter op Adam Grays stoep en keek van een afstand toe — maar hij haatte haar, een Gewone geboren uit twee machtige Elites, verantwoordelijk voor de dood van de vrouw van wie hij hield. Hij was al die tijd Edrics Gedachtenlezer geweest, die de koning inlichtingen voedde over het Verzet dat hij deed alsof hij leidde. Paedyn keert zijn eigen vermogen tegen hem, overspoelt haar gedachten met spot over het feit dat ze zijn grootste mislukking is, totdat zijn zelfbeheersing breekt en zijn ogen zich samenknijpen. Ze slaat toe en slaat hem bewusteloos met het heft van haar dolk. Ze rent naar Kitt — en de koning drijft zijn ceremoniële zwaard door Calums borst op de kasteeltrappen.

Een eeuw geleden creëerden Ilya's Geleerden de Plaag om hun legers te versterken, maar het verspreidde zich oncontroleerbaar — velen dodend, overlevenden kracht gevend, en Gewonen achterlatend als haar mislukkingen. Dit geheim werd doorgegeven van koning op koning. Kitt vond het in de brief van zijn vader en zag wat Edric zich nooit had voorgesteld: elk koninkrijk kon gevuld worden met Elites, allemaal loyaal aan de kroon die hen maakte. Hij dwong de Geleerden het virus te repliceren, nam zelf een dosis, en doordrenkte de rozen die Paedyn aan Izram afleverde. Zijn geest is sindsdien aan het aftakelen — donkere aderen die langs zijn slapen klimmen, bloed dat zijn hoestbuien spikkelt. Ondertussen ontdekt Kai van zijn stervende moeder dat Edric nooit zijn biologische vader was; de koning had slechts zijn buitengewone Wielder-kracht opgeëist. Nu verklaart Kitt Paedyn een bedreiging voor zijn troon en trekt zijn zwaard.

Kitt valt Paedyn aan met zijn zwaard. Kai grijpt een haardpook uit de schouw en blokkeert de slag. De broers vallen in hun sparroutine uit hun kindertijd — een gechoreografeerde dans van spiergeheugen, precies en schrijnend vertrouwd. Een opgeschort moment lang lijkt het op vrede: ze glimlachen naar elkaar tussen gekruiste wapens. Dan stoot Kai de pook naar voren in de volgorde die Kitt had moeten ontwijken. Maar de Plaag heeft te diep in zijn reflexen gevreten. Hij vergeet de beweging. Het ijzer doorboort zijn borst. Kai vangt hem op terwijl hij ineenzakt, schreeuwend om een Genezer die te ver weg is om te bereiken wat de Plaag al heeft opgeëist. Kitt drukt zijn trouwring in Kai's bebloede handpalm en fluistert zijn laatste wens: houd van elkaar voor mij.

Kai graaft Kitts graf naast dat van Ava onder de treurwilg, Paedyn scheppend aan zijn zijde. Dagenlang holt verdriet hem uit — maar zij vult elke stilte met kleine herstellingen: het bloed van zijn huid wassen, hem voorlezen, in de keuken zitten met Jax, Andy en de kok die hen grootbracht. Wanneer het hof een zilveren kroon op zijn donkere haar plaatst, verklaart Kai dat Ilya's grenzen open zullen blijven en dat Kitt herinnerd zal worden als haar grootste koning. Onder de wilg, in stromende regen, knielt hij en houdt de gouden band van zijn broer omhoog. Paedyn zegt ja — niet als een offer, maar als de onvermijdelijke conclusie die ze verdiend hebben. Ze trouwen daar tussen de neerhangende takken terwijl de donder boven hen applaudisseert. Een kroon van handgevlochten rozen vervangt de diamant.