Vijf broers

Halloween. Irons afscheidsfeest. Krisjen arriveert in een Mad Hatter-kostuum uit Livs kast en treft Iron aan verkleed als John Wick. Hij vraagt of ze met hem wil slapen — botweg, omdat hij zich over tien uur meldt bij de gevangenis. Ze weigert een afscheidsgunst te zijn. In plaats daarvan spelen ze Truth or Dare voor het publiek, escalerend door bekentenissen over orale seks en formaat totdat de zaal stil wordt. Army kondigt Red Right Hand aan — een spel waarbij de Jaeger-broers feestgangers door vier garages achtervolgen en met rode verf taggen. Elke handafdruk kost een kledingstuk. Krisjen rent iedereen voorbij totdat alle vijf broers een hinderlaag coördineren. Elf handafdrukken. Ze staat in haar ondergoed in de regen. Iron kijkt de hele tijd naar haar zonder ook maar één keer achter haar aan te rennen.

Na het spel confronteert Krisjen Iron met het verspillen van zijn vrijheid aan roekeloze gevechten. Hij stort in — geeft toe dat hij doodsbang is, dat de pijn in zijn borst voelt alsof hij vijf jaar oud is en zijn dode moeder wil. Ze houdt hem vast bij het zwembad, trekt de laatste resten van haar kostuum uit alleen voor hem, en ze vrijen op een ligstoel in de regen. Door het keukenraam gloeit een sigaret — iemand kijkt toe en wendt zijn blik niet af. De volgende ochtend vervangt ijs het ontbijt. Bij de gevangenis omhelst Iron elke broer. Macon komt niet. Army liegt later tegen Iron aan de telefoon en beweert dat Macon bezig is met een vrouw. De leugen brandt. Army vertelt Krisjen dat Macon degene is die hen nu nodig heeft, waarmee de as van het hele verhaal verschuift.

Krisjen ziet Macon al weken achteruitgaan — hij slaat maaltijden over, drinkt alleen in de garage, de donkere kringen onder zijn ogen worden dieper. Op een avond repareren ze samen haar auto, schuren krassen weg terwijl classic rock door de werkplaats klinkt. Ze probeert hem te bereiken via de enige taal waarvan ze denkt dat hij die accepteert. Ze kleedt zich uit en gebruikt de werkplaatsslang op zichzelf, laat hem dan overschakelen op de zuigkracht van een stofzuiger terwijl ze beschrijft hoe ze aan hem denkt. Hij kijkt toe. Houdt haar vast tijdens het orgasme. Trekt dan haar ondergoed omhoog, stopt een biljet van twintig dollar in het elastiek, noemt haar een braaf meisje en loopt terug de keuken in zonder nog een blik. Later hoort Krisjen van Clay dat Macon onlangs zijn testament heeft herschreven — geen begrafenis, directe crematie — en angst begint verlangen te vervangen.

Trace neemt Krisjen en haar broertjes en zusjes mee naar het lege winterhuisje van een vreemde in St. Carmen. Hij draagt haar door de donkere kamers en beschrijft zijn fantasie: geen bar maar een pub — bosgroene leren barkrukken, kaarslicht op houten muren, livemuziek op zaterdagen, en een huis in de buurt waar hij alleen kan zijn en niet hoeft te glimlachen als hij dat niet wil. Krisjen is de eerste persoon aan wie hij het vertelt. Ze ziet het voor zich — de koperen brouwketels, het blauwe overhemd dat hij zou dragen, het stille leven dat niemand in zijn familie zou begrijpen. Die nacht delen ze haar bed zonder seks voor de eerste keer, pratend tot ze in slaap vallen. Hij vertelt haar dat hij blij is dat ze zijn slaapkamer verliet op de avond van het trio-aanbod. Niets is beter dan het verkeerde, zegt hij.

Wanneer Krisjen hoort dat Saints van plan zijn om het heilige kerkhof van Sanoa Bay te bestormen, lokt ze hen in plaats daarvan naar haar huis met een blacklightfeest, met de belofte dat Jaegers aanwezig zouden zijn. Ze plaatst een provocerende foto met Milo om Trace en Dallas — de twee meest reactieve overgebleven broers — naar St. Carmen te lokken in plaats van naar de Bay. Voordat ze arriveren, sluit ze Milo op in haar voorraadkast. Army komt ook opdagen, vindt Krisjen in een gele bikini bedekt met neon bodypaint, en draagt haar achter een grote plantenbak. Ze bewegen tegen elkaar aan, volledig gekleed, totdat ze allebei klaarkomen, haar benen om zijn middel geslagen. Het kerkhof blijft onaangetast. Wanneer Army de situatie met de voorraadkast ontdekt, laat hij Milo opzettelijk vrij — en jaagt hem vervolgens terug over de spoorlijn, waarbij hij zijn banden lek rijdt in de Bay als vergelding.

Thanksgiving bij de Jaegers thuis. Kaarsen vervangen elektrisch licht — Krisjens familietraditie. Tamales, hotdogs, pizza, kalkoen en ijs in koffiemokken vullen de tafel. Maar wanneer Army Macons emotionele afwezigheid ter sprake brengt, vliegen de vuisten. Meubels versplinteren. De handgeblazen glazen beeldjes van hun moeder slaan kapot op de vloer — onvervangbaar. Macon belt Bay-agenten die op zijn loonlijst staan en laat Army wegvoeren. Krisjen, ook in de politiewagen geduwd, wordt met handboeien aan het deurhandvat vastgemaakt. De agenten stappen uit. Army bevredigt haar oraal terwijl ze vastgeketend zit, laat haar twee keer klaarkomen voordat ze volledige seks hebben op de achterbank — gejaagd, wanhopig, allebei hongerend naar iets dat voelt als gekozen worden. De agenten komen terug, zeggen dat ze dat nooit meer moeten doen, en rijden weg. Army draait Krisjen rond in de regen. Hun eerste date.

Water sijpelt onder de badkamerdeur door. Binnen zit Macon op de tegels naast de wastafel die hij uit de muur heeft gerukt. Hij wil niet praten, kijkt haar niet aan, beweegt niet. Ze vult een beker uit de gebroken leiding, zet hem naast hem neer en draait de deur op slot van binnenuit terwijl ze vertrekt — ze geeft hem privacy en zorgt er tegelijk voor dat ze het hoort als er iets ergers gebeurt. Ze probeert de deurklink nog drie keer die nacht; hij blijft op slot tot half vier 's ochtends. De volgende dag, terwijl Macon in de garage werkt, doorzoekt Krisjen zijn slaapkamer. In de la van het nachtkastje vindt ze een pistool. Ze pakt het en verbergt het in Livs kast. Die nacht slaapt ze voor het eerst in zijn bed — niet als minnares, maar als schildwacht die de wacht houdt over een man in oorlog met zichzelf.

Op de Bug Jam-kermis duwt Milo Krisjen achter de toiletten en slaat haar tegen de grond. Hij laat twee meisjes achter om het karwei af te maken terwijl hij schoon wegloopt. Ze schoppen haar, slaan haar, eisen dat ze terugvecht. Ze slaat geen enkele keer terug — ze staat alleen elke keer op als ze valt. Als ze een Saint slaat, verliest ze. Als ze blijft staan, kunnen ze niet winnen. Aracely arriveert en slaat hen van haar af, nadat ze lang genoeg heeft toegekeken om de strategie te waarderen. Macon vindt Krisjen wankelend op haar benen, bloed op haar mond, en draagt haar zonder een woord naar huis. Hij verzorgt haar wonden in zijn badkamer met de precisie van een hospik — zijn marinieropleiding eindelijk zichtbaar. Hij wijst Santos aan als haar permanente schaduw. Zijn vrouw heeft geen stalen kaak nodig, vertelt hij haar. Alleen een stalen maag.

Dallas zet Krisjen op Irons motor en rijdt roekeloos door de stad om haar lef te testen. Ze vertrekt geen spier. Geparkeerd bij de kermis vraagt ze waar hij bang voor is. Haar. Ze vraagt waarom. Omdat de laatste vrouw die in hun huis woonde — behalve hun zus Liv — hun moeder was, en hij was dertien en alleen thuis toen ze zich ophing. Hij hoorde iets van boven en ging nooit kijken. Krisjens aanwezigheid — het huis vullen met muziek en kaarsen, hun maaltijden koken — weerspiegelt de warmte die aan de dood van hun moeder voorafging. Maar Krisjen keert het gesprek om en trekt een parallel tussen de symptomen van hun moeder en Macons huidige gedrag. Zichzelf isoleren. Verlies van eetlust. Slapeloosheid. Stemmingswisselingen. Dallas wordt stil, en voor het eerst kijkt hij naar zijn oudste broer met andere ogen.

Hij staat al meer dan een uur onder de douche, licht uit, deur op slot. Wanneer Krisjen het slot openpeurt met een klerenhanger, vindt ze Macon zittend in het bad onder kokend heet water, zich nauwelijks bewust van haar. Hij zegt dat ze weg moet gaan. Dan slaat hij zijn achterhoofd tegen de tegels. Ze klimt volledig gekleed in het bad, slaat haar armen om hem heen en houdt zijn schedel vast zodat hij het niet opnieuw kan doen. Hij zegt dat hij gewoon weg wil zijn — dat hij nu begrijpt waarom zijn moeder het deed, de uitputting van het vechten tegen een geest die niet stil wil zijn. Ze trekt het douchegordijn om hen heen als een cocon en fluistert dat hij één persoon hem zo mag laten zien. Slechts één. Zijn ademhaling vertraagt totdat die gelijk loopt met de hare. Die nacht slaapt hij voor het eerst in dagen.

Weken van naast haar slapen zonder haar aan te raken. Dan vraagt Macon Krisjen om met hem mee te rijden — de hele dag, honderd mijl langs de kust, door wijken en regen en zon. Ze slaat haar armen om hem heen op de motor en vraagt niet om te stoppen. Die avond komt ze naar zijn kamer in alleen haar ondergoed en vertelt hem dat hij warm genoeg is om haar te ontdooien. Hij grijpt haar vast als een man die maandenlang zijn adem heeft ingehouden. Ze vrijen door onderbrekingen heen — Trace die drie keer apart belt over indringers op het kerkhof — totdat er niets anders meer bestaat. Hij smeekt haar om de dingen te doen die een vriendin doet: hem aanraken, hem kussen, achterop zijn motor rijden, haar tong in zijn mond steken wanneer het maar kan. Voor het eerst voelen zijn armen om haar heen alsof ze reiken in plaats van zich alleen maar vasthouden.

Ochtendlicht, verstrengelde lakens. Krisjens moeder loopt bij hen binnen. Het geschreeuw begint — niet over een Jaeger in het bed van haar dochter, maar iets diepers. Macon begroet haar bij haar voornaam. Krisjens maag draait om. Jaren geleden, toen zijn ouders stierven en hij wanhopig geld nodig had om zijn broers en zus te voeden, verkocht Macon zichzelf aan rijke echtgenotes uit St. Carmen. Krisjens moeder was een van hen. Hij geeft toe dat hij altijd wist wiens dochter Krisjen was — vanaf de allereerste avond dat ze zijn huis binnenstapte. Ze is verbrijzeld. Elk beschermend gebaar, elke nacht in zijn bed: was het wraak? Hij houdt vol dat het echt was, dat zij nooit de vrouw was die haar moeder is. Maar hij legt een biljet van twintig dollar op haar bureau — een echo van de vernedering in de garage — en loopt weg. De wreedheid is opzettelijk, bedoeld om haar weg te duwen voordat ze kan kiezen om te blijven.

Macon zit op zijn bed en staart naar de la van het nachtkastje. Het pistool dat Krisjen weken geleden verstopte is weg, maar hij heeft een ander gevonden. Zijn telefoon gaat over van een onbekend nummer. Iron — bellend vanaf een gesmokkelde mobiele telefoon omdat hij wist dat Macon geen collect call vanuit de gevangenis zou aannemen. Iron praat over de Cocoa Beach Air Show waar Macon hem als kind mee naartoe nam: de straaljagers, de uniformen, de ene dag dat hij voelde dat de wereld groter was dan Sanoa Bay. Hij zegt dat hij piloot wil worden. Hij zegt dat hij niet thuiskomt om alleen maar te bestaan. De herinnering grijpt hem vast. Macon sluit de la. Binnen enkele uren bestelt hij nieuwe pakken, draagt het restaurantmanagement over aan Aracely, plant een aanbouw met nieuwe slaapkamers en kookt voor het eerst in maanden het avondeten voor zijn familie.

Dagenlang gescheiden van Macon ontmantelt Krisjen haar oude leven met chirurgische precisie. Ze ontdekt dat haar vader bezittingen op haar naam heeft verborgen — schilderijen, wijn, een kleine rekening — en liquideert ze. Ze confronteert hem op Fox Hill, dwingt hem een alimentatiecheque te ondertekenen en stuurt haar moeder naar het familiehuis in de Keys. Dan loopt ze de Wolfe Room binnen onder de countryclub en biedt Jerome Watson haar medewerking aan in ruil voor de zorg voor haar broertjes en zusjes — en schuift de sleutel van het familiehuis over de tafel naar Garrett Ames, de projectontwikkelaar die Bay-grond bedreigt. Vijf jaar de Bay met rust laten, of ze schenkt het eigendom aan de Jaegers, die zijn buurtwaarden zullen kelderen. De wegen worden de volgende week al geasfalteerd. Krisjen kocht tijd voor een man die er niet om vroeg en een gemeenschap die het niet wist.

Macon heronderhandelt de deal: hij houdt het huis voor Krisjen, accepteert een weddenschap van vijf jaar dat hij de grondwaarde kan verdrievoudigen, en confronteert Jerome Watson en Garrett Ames aan hun eigen tafel. Dan rijdt hij om elf uur 's avonds naar Krisjens huis, gekleed in een zwart pak met stropdas. Ze weigert open te doen. Hij trapt de deur in — drie keer. Ze laat het alarm loeien en het beveiligingsbedrijf reageren. In de kast onder de trap, verscholen voor de bewakers, vertelt hij haar de waarheid: hij stuurde Army maanden geleden om haar te rekruteren omdat hij haar dichtbij wilde hebben. Hij was het op de bank die eerste nacht. Hij had jarenlang gedroomd van een meisje zoals zij voordat ze echt was. Hij bekent zijn liefde, en ze vrijen terwijl de bewakers boven hen het huis doorzoeken.