Keeping 13

Tegen de orders van zijn vader in sluipt Johnny op krukken Shannons ziekenhuiskamer binnen en ziet haar gekneusd gezicht voor het eerst — bijna onherkenbaar. Schuldgevoel overspoelt hem. Hij reed haar naar huis, naar dat huis, kuste haar waardoor ze betrapt werden, gaf haar vader een reden. Shannon, ontdaan van al haar verdedigingsmechanismen, laat hem alles zien: blauwe plekken op haar armen, benen, nek en dijen, het verband van de thoraxdrain die haar geklapte long redde. Hij vraagt of haar vader haar ooit seksueel heeft aangeraakt. Ze zegt nee. Hij belooft dat hij niet weggaat. Wanneer haar moeder arriveert en hem wegstuurt, Johnny de schuld gevend van de verwondingen, zegt hij tegen mevrouw Lynch dat hij terugkomt en kust Shannons voorhoofd waar iedereen bij is. Buiten vertelt hij zijn sceptische ouders dat hij al die tijd gelijk had. Zijn vader gelooft hem eindelijk en rijdt naar het politiebureau.

Dagen zonder contact drijven Johnny naar Shannons deur met Gibsie en Claire. Darren probeert de toegang te blokkeren. Johnny plant zijn kruk in de deuropening en verklaart dat hij niet weggaat totdat Shannon zelf beslist. Ze glipt onder Darrens arm door en werpt zich in Johnny's armen — de eerste keer dat ze openlijk haar familie heeft getrotseerd voor hem. Voordat ze kunnen vertrekken, komt er piepend een auto aanrijden die Joey op straat dumpt, lallend en stoned, zijn portemonnee en telefoon geruild voor drugs. Shannon herkent de auto van de dealer. Gibsie tilt Joey van het asfalt en laadt hem in zijn Focus. Bij de Kavanaghs douchen Johnny en Gibsie Joey schoon van braaksel terwijl Shannon beneden wacht, de lelijkste geheimen van haar familie nu blootgelegd aan de jongen van wie ze houdt.

Met Johnny's ouders in Dublin en het huis leeg blijft Shannon de nacht. Ze brengen uren door op de bank, pratend — zij over de angst die ze sinds haar geboorte met zich meedraagt, hij over hoe zij iets rusteloze in hem kalmeerde dat rugby nooit kon. Wanneer Shannon vraagt waarom hij haar leuk vindt, zich schrap zettend voor medelijden, vertelt Johnny haar dat hij van haar houdt — niet dronken zoals in het ziekenhuis, maar in de tegenwoordige tijd, helder en doodsbang. Ze geeft zijn woorden aan hem terug: een krankzinnig fucking veel. Ze kussen tot drie uur 's nachts, volledig gekleed en tegen elkaar aan, fluisterend beloftes die geen van beiden volledig begrijpt na te komen. Wanneer de uitputting hen overmant, slaat Johnny zich om haar heen op de smalle bank. Shannon vraagt hem haar te houden. Hij zegt dat hij dat al doet. Voor het eerst in haar leven valt ze in slaap zonder angst.

Johnny's moeder ontdekt dat Shannon is blijven slapen en maakt, opmerkelijk genoeg, ontbijt voor hen. Maar wanneer ze hen terugrijdt naar Elk Terrace, staat Marie Lynch in de tuin te wachten, volledig ontredderd. Ze beschuldigt Johnny van verkrachting van een minderjarige en verklaart dat Shannons verwondingen zijn schuld zijn omdat hij niet wegbleef. Mevrouw Kavanagh ontploft. Johnny houdt zijn moeder fysiek tegen om Marie aan te vallen terwijl de buren toekijken. Shannon schreeuwt dat ze van Johnny houdt in het bijzijn van haar hele familie — broers, moeder, Darren, iedereen. Joey leunt tegen de tuinmuur, armen over elkaar, onbewogen door de chaos, en vertelt Darren later dat het zinloos is om tegen deze relatie te vechten. In de nasleep vergelijkt Shannons moeder Johnny met hun vader — een charmante sportman die haar kapotmaakte. Shannon stelt een ultimatum: jaag hem weg, en ze zal het haar nooit vergeven.

De politie vindt Teddy Lynch niet ondergedoken maar ingecheckt bij Brickley House, een afkickkliniek — opgenomen de dag na Shannons ziekenhuisopname. Zijn vrijwillige behandeling toont berouw aan de rechtbank, wat hem borgtocht oplevert op voorwaarde dat hij dertig dagen volmaakt en in november voor de rechter verschijnt. Hij schrijft excuusbrieven aan elk kind. Shannon weigert de hare te openen. Wanneer Johnny hem hardop voorleest — woorden van spijt en hoop op gezinshereniging — vraagt ze hem de brief te verbranden. Hij steekt hem aan met een aansteker en laat de wind de as meenemen. Joey had deze uitkomst met verwoestende nauwkeurigheid voorspeld: hun vader zou nuchter naar buiten komen, de rechtbank zou zijn rehabilitatie prijzen, en er zou niets veranderen. Shannon ligt wakker en telt de dagen af, in haar botten wetend dat haar moeder hem uiteindelijk terug zal nemen.

Op de eerste dag na Pasen verstopt Shannon zich de hele ochtend in de gymzaal, doodsbang voor gefluister over haar vader. Johnny vindt haar in de gang. Wanneer ze probeert weg te lopen, ervan overtuigd dat zijn ouders hem tegen haar hebben opgezet, houdt hij haar tegen: vraag hem wat hij wil. Hij wil haar. Ze kussen in de gang terwijl de bel gaat. Hij laat een roze telefoon in haar borstzakje glijden — geladen met muziek, beltegoed en de contacten die ze nodig heeft. Tijdens de lunch kondigt hij aan de hele rugbytafel aan dat Shannon zijn vriendin is en dat iedereen die haar aanraakt het met hem te maken krijgt. Ze neemt de lege stoel naast hem in, een verdwaalde gazelle die is opgeëist door de dominante leeuw van de troep. Voor het eerst op Tommen heeft Shannon het gevoel dat ze ergens thuishoort.

Zeven weken na de operatie geven Johnny's artsen hem toestemming voor lichte training. Hij stort zich met obsessieve precisie op de revalidatie — gymsessies om vijf uur 's ochtends, hydrotherapiebaden, geleidelijke terugkeer naar veldtrainingen. Shannon zit op de tribune bij elke sessie die ze kan bijwonen, klappend wanneer hij een bal vangt, haar ogen bedekkend wanneer tackles raak zijn. Zijn lichaam herstelt sneller dan verwacht; de gedwongen rust heeft chronische klachten genezen die hem maandenlang hadden geplaagd. Maar de coaches van The Academy vertrouwen hem niet volledig — hij heeft eerder geblesseerd gespeeld en erover gelogen. Met zesenveertig dagen tot de internationale zomercampagne telt elke sessie. Shannon vertelt hem dat hij het gaat halen met een zekerheid die hij zelf niet kan evenaren. Haar geloof in hem houdt hem overeind wanneer het zijne wankelt, en langzaam, sessie na sessie, herovert nummer dertien het veld.

Shannon ziet haar vader in een auto bij het winkelcentrum met het hoofd van een andere vrouw in zijn schoot. Ze braakt op de stoep van pure paniek. Johnny loopt recht op de auto af, slaat met zijn handpalm op de voorruit en sleurt Teddy Lynch naar buiten. Oog in oog met de man die Shannon bijna heeft vermoord, deelt hij drie vuistslagen uit in het gezicht en doet een belofte: nog één blauwe plek op haar, en hij maakt af waar hij mee begonnen is. Teddy sneert dat Shannon geen dochter van hem is. Johnny slaat hem nog een laatste keer en loopt trillend weg om zijn arm om zijn vriendin te slaan. Die avond bij de Kavanaghs krult Shannon zich tegen zijn borst en bekent dat ze tijdens de mishandeling overleefde door zijn gezicht voor zich te zien. Zijn stem was haar veilige plek toen haar lichaam het begaf.

Johnny's wraakzuchtige ex-vriendin Bella drijft Shannon in het hoek op de schooltoiletten met twee vriendinnen. Ze houden haar vast, smeren tonijn over haar uniform en schrijven beledigingen op haar gezicht met lippenstift voordat ze hun werk fotograferen. Shannon belt Joey, die in zijn BCS-uniform de school bestormt en Bella's vriend Cormac een vuistslag geeft. Joey's vriendin Aoife tackelt Bella. Johnny's vader arriveert en dreigt de school met juridische stappen wegens nalatigheid, en biedt zijn diensten pro bono aan de familie Lynch aan. Het bestuur verwijdert Bella van school. Maar Joey's lange strafblad op zijn eigen school leidt tot zijn definitieve verwijdering van BCS — hij kan zijn eindexamen niet doen. Meneer Kavanagh laat de strafrechtelijke aanklachten vallen, maar de schade stapelt zich op: Joey heeft zijn opleiding verloren, zijn hurlingteam, en weer een stuk van zijn afbrokkelende fundament.

Nadat hij hoort over de aanstaande vrijlating van zijn vader en zijn eigen verwijdering van school, komt Joey high thuis. Zijn moeder slaat hem in het gezicht. Hij ontploft en schreeuwt dat zij zijn geest erger heeft gebroken dan hun vader zijn lichaam brak — dat het geluid van haar huilen en smeken om haar te redden in een eindeloze lus in zijn schedel afspeelt. Hij pakt een tas. Aoife parkeert buiten en smeekt hem niet weg te gaan, zich vastklampend aan zijn middel. Joey zegt haar hem te vergeten, dat van hem houden gif voor haar is. Ze zakt in elkaar op de grond, zijn naam schreeuwend terwijl hij de duisternis in loopt. Shannon kijkt toe vanuit de tuin, bevroren, terwijl de enige persoon die haar nooit in de steek liet verdwijnt. Darren rijdt weg om te zoeken. Het huis is stil voor het eerst in Shannons herinnering, en de stilte is erger dan welke schreeuw dan ook.

Shannon belt Johnny om één uur 's nachts — haar vader is in de keuken met haar moeder, deuren op slot, sprekend met een griezelig kalme stem. Johnny rijdt dertig minuten door de duisternis. Shannon laat zich uit haar raam in zijn armen vallen. Hij stuurt haar naar de auto en klimt terug naar binnen door het raam. De trap is glibberig van vloeistof — alcohol en benzine, hoewel hij niet begrijpt waarom. Hij vindt de driejarige Sean doorweekt met whiskey, nauwelijks in staat te praten. Hij sluipt langs de keuken met alle drie de jongens aan zijn lichaam geklampt. Bij de voordeur ontmoeten Marie Lynch' ogen de zijne aan de overkant van de gang. Ze vormt twee woorden met haar mond: red hen. Dan sluit ze de keukendeur tussen zichzelf en haar kinderen voor de laatste keer. Johnny draagt hen naar zijn auto en rijdt weg. Minuten later staat het huis in brand. Beide ouders worden uit de vlammen gehaald, dood.

De begrafenis valt op een heldere meimorgen. Wanneer Darren en Joey beseffen dat ze zes dragers nodig hebben, vraagt Darren het aan Johnny. Gibsie biedt zich zonder aarzeling aan. Patrick Feely speelt gitaar en zingt terwijl de kist daalt. Joey staart in het graf en vertelt zijn jongere broers dat hun moeder nu een engel is met grote, prachtige vleugels. Daarna wordt hij begeleid naar een residentiële behandelinrichting voor zijn verslavingen — een programma van negentig dagen waarvoor hij zichzelf heeft aangemeld. De Kavanaghs onthullen dat ze al in maart een aanvraag voor pleegzorggoedkeuring hebben ingediend, de ochtend nadat Johnny voor het eerst Shannons broers ongevraagd naar hun huis had meegenomen. Mevrouw Kavanagh vertelt Johnny dat ze alle vijf de Lynch-kinderen wil — gebroken, gebogen of vervormd. Johnny geeft zonder aarzeling zijn zegen. Voor het eerst hebben de Lynch-kinderen een thuis dat niet bij elkaar wordt gehouden door angst.

De coaches van The Academy reizen naar Cork om Johnny te evalueren, vergezeld door het management van het eerste team dat centra tekortkomt voor de zomertour. Hij slaagt voor elke medische keuring en speelt briljant. Hij wordt geselecteerd voor de Onder-20-selectie en als reserve voor het eerste team. Hij verlaat Ierland in juni, afscheid nemend van Shannon, Gibsie, zijn ouders en de Lynch-jongens — Sean klampt zich aan hem vast en herhaalt zijn naam. Op tour worstelt Johnny met heimwee en twijfel, en schrijft lange brieven over het gevoel een jongen te zijn tussen mannen. In de laatste wedstrijd tegen Fiji, voor het eerst in de basis van het eerste team op zijn achttiende, scoort hij de winnende try in de laatste minuten. Uitgeroepen tot Man van de Wedstrijd kijkt hij in de televisiecamera en vertelt Shannon dat hij van haar houdt. In een stampvolle bar in Ballylaggin kijkt ze toe door stromende tranen.

Johnny keert terug van de tour en treft Shannon aan, gebruind, gezond en getransformeerd door maanden van goede voeding en veiligheid — haar lichaam vult zich op manieren die hem sprakeloos maken. Maar de schaduw van een tweejarig profcontract in Dublin hangt boven hen. Shannon zegt hem te tekenen. Zijn vader adviseert geduld. Op het Oxegen-muziekfestival kijkt Johnny hoe Shannon op zijn schouders lacht tijdens een optreden van Jimmy Eat World — de band wiens nummer haar door haar donkerste momenten droeg — en beseft wat hij nodig heeft. Niet wat coaches eisen of contracten beloven. Hij heeft nog één jaar nodig van boomhutbouwen en kampeertrips en nachtelijke ritten naar het strand met de mensen van wie hij houdt. Hij stelt de ondertekening uit en kiest voor Tommen, voor zijn vrienden, voor haar — voorlopig. Het contract kan wachten. Zijn jeugd niet.

September breekt aan en Shannon begint aan het vijfde jaar, nadat ze samen met Claire en Lizzie het overgangsjaar heeft overgeslagen. Tadhg begint als een strijdlustige eerstejaars en provoceert Gibsie onmiddellijk door met Claire te flirten. Het huishouden van de Kavanaghs gonst van georganiseerde chaos — vier Lynch-kinderen, drie honden en één overbeschermende moeder die slaapkamerdeuren in de gaten houdt. Dan verschijnt Joey in de schoolingang in een Tommen-uniform voor het eerst: dunner, donkerder, meer getekend, maar met zijn groene ogen scherp en gefocust. Hij heeft zijn behandeling afgerond en zich ingeschreven voor zijn eindexamenjaar. Shannon staart door de gang, nauwelijks gelovend dat hij is teruggekomen. Gibsie verklaart dat dit jaar bewogen zal zijn. Johnny slaat zijn arm om Shannon terwijl ze tegen hem aan leunt, wetend dat de weg vooruit onzeker blijft maar eindelijk begrijpend dat ze hem niet alleen bewandelt.