Geketend

Een getoverde tafel verscheen in Hermeliens kamer om half acht. Ze begreep het. Ze leunde erover, zette haar voeten wijd, en richtte haar ogen op de klok. Malfidus kwam om acht uur binnen, sprak zonder inleiding een smeerspruk uit, en nam haar van achteren in stilte. Ze reciteerde Emily Dickinson om haar geest elders te houden. Daarna liet hij de tafel onder haar verdwijnen en ze sloeg tegen de grond. Wankelend naar het balkon leunde ze over de reling om er een einde aan te maken — Malfidus greep haar arm en rukte haar terug, waarbij hij onthulde dat Voldemort van plan was haar jarenlang door meerdere families te laten rouleren voor het fokprogramma. Vervolgens drong hij urenlang haar geest binnen en kamde elk plan en elke paniekaanval door met minachtend geamusement. De tafel keerde vijf nachten per maand terug. Hermelien leerde zichzelf om mentaal een denkbeeldig drankje te brouwen, ingrediënt voor obsessief ingrediënt, om haar bewustzijn ergens anders te houden.

Malfidus dwong Hermelien dagelijks naar buiten volgens de regels van het programma. Op de veranda zag ze zijn krant: haar bewusteloze gezicht op de voorpagina van de Ochtendprofeet, met de aankondiging dat Potters Modderbloedje was afgeleverd in Draco Malfidus' bed. Het taalgebruik was met precisie opgesteld — het ontmenselijkte haar en lokte tegelijkertijd overlevende Verzetsstrijders naar een reddingspoging, recht in de greep van de heimelijk anonieme Hoge Schout. Hermelien rende in paniek over het landgoed, wierp haar mantel af in de kou tot ze bijna bezweek aan onderkoeling. Malfidus warmde haar net genoeg op om de dood te voorkomen. Ze slaagde erin zijn weggeworpen krant te stelen en verslond elk woord, waarbij ze ontdekte dat zijn identiteit als Hoge Schout opzettelijk verborgen werd gehouden, dat Lucius Malfidus ergens nog in leven was, en dat Noord-Europa onveroverd bleef. Nergens in de pagina's werd een overlevend Verzet vermeld.

Een emotiedempend drankje van Malfidus liet Hermelien het landhuis verkennen zonder paniekaanvallen. Analytisch en onbevreesd gedurende twaalf uur confronteerde ze hem rechtstreeks: las hij haar gedachten via de boeien? Hij bevestigde het met een brede glimlach. Haar bloed, afgenomen op Zweinstein voor zogenaamd genetisch onderzoek, was door een ritueel gebonden aan zijn bewustzijn. Ze bestond in zijn waarneming zoals de beschermspreuken van een kasteel indringers registreren — geen constante stroom, maar verscherpend wanneer iets belangrijks door haar gedachten flitste. Het spoor was geen object dat ze kon stelen; het leefde in de biologische band tussen haar bloed en zijn brein. Hij zou haar altijd vinden, altijd weten. De ontwenning van het drankje liet haar dagenlang kokhalzen, en de emotionele zweepslag — twaalf uur kalmte gevolgd door al haar verdriet tegelijk — werd erger tot ze geen volgende dosis meer kon verdragen.

Om de maand bracht Malfidus Hermelien naar Voldemort voor inspectie. De Heer van het Duister lag achterover in een nest van levende pythons, zijn ondergrondse zaal stinkend naar verrotting. Ditmaal was zijn legilimentie opzettelijk sadistisch — hij verscheurde herinneringen die hij triviaal vond, waaronder haar ouders die haar origami leerden, en herhaalde elk van haar verkrachtingen met luie nieuwsgierigheid. Pythons kronkelden langs haar benen terwijl ze krampend op de vloer lag. Toen Voldemort de schedel van het laatste overlevende lid van de Orde eiste, onthulde Malfidus waarheden die Hermelien niet had gekend: nadat Harry stierf, had zij een gevangenis in Sussex aangevallen in een verwoestende solo-aanval en Ginny bevrijd. Maar Ginny was al meegenomen naar Dolochov's afdeling voor vloekontwikkeling voor experimenten. Malfidus doodde haar daar, bijna dood toen hij haar vond. Hermelien vernam dit en braakte op de kerkerstenen, de gruwel voorbij woorden.

Tijdens een herdenkingsceremonie op Zweinstein vloog een pijl vanuit het Verboden Bos door de gevangenisbeschermingen, miste de Minister van Toverkunst, en trof het medaillon op Ombers borst. Bewakers rukten de weerhaken schacht eruit en de cipier bloedde dood — maar het werkelijke doelwit was het medaillon zelf, een van Voldemorts gruzielementen, verbrijzeld door basiliskengif dat de door kobolden gesmede zilver bedekte. Het Verzet leefde. Hermelien huilde voor het eerst in jaren van opluchting. Voldemorts woede stuurde Malfidus op jacht naar de onbekende aanvaller, en hij keerde terug naar het landhuis trillend van dagelijkse Cruciatusstraf voor zijn falen. Hermelien kon niet stoppen met het catalogiseren van de oplopende schade — trillingen in zijn vingers, verwijde pupillen, de asgrauwe bleekheid van herhaalde marteling — en de observatie knaagde aan haar genezersgeweten ondanks alles wat hij had gedaan met de mensen van wie ze hield.

Maanden van observatie kristalliseerden tot één enkele conclusie. De oorlog was gestagneerd sinds Harry's dood omdat Voldemort en Harry magisch verbonden waren door gruzielementen — zielfragmenten die Voldemort aan onsterfelijkheid bonden. Het fokprogramma was een uitgebreide afleiding terwijl de Heer van het Duister aftakelde door zwarte-magiecorrosie op cellulair niveau. Eenhoornbloed vertraagde het maar kon het niet omkeren. Als elk gruzielement werd vernietigd, zou hij simpelweg in het niets vervagen. Terwijl Hermelien deze conclusies hardop uitsprak, spleet ondraaglijke pijn haar schedel — het vruchtbaarheidsdrankje dat catastrofaal reageerde met de mentale belasting veroorzaakte een aanval. Ze stortte schreeuwend in, en toen ze weer bij bewustzijn kwam kon ze niet eens de man herkennen die over haar geknield zat. Malfidus behandelde haar zachtaardig en identificeerde zichzelf slechts als iemand die voor haar zorgde. Toen haar helderheid terugkeerde, was een herstelde herinnering aan Ron die een strategie voor gruzielementenjacht besprak vrijgekomen.

Graham Smansen — een Dooddoener die toegang had tot het landhuis via een affaire met Astoria — dreef Hermelien in het nauw tijdens een equinoxfeest. Hij immobiliseerde haar, onthulde dat hij haar tijdens de oorlog had gevangen en haar als zijn rechtmatige buit beschouwde, trof haar vervolgens met een Confundusspreuk en begon haar uit te kleden en te bijten tussen de hagen. Door de mist van verwarring kwam één gedachte naar boven: Malfidus komt altijd. Dat deed hij. Hij schopte Smansen tegen de muur van het landhuis, dreef zijn hand in de buik van de man en trok een handvol darmen naar buiten. Hij hief de Confundus op en genas elke bijtwond over Hermeliens lichaam met klinische precisie, en regelde vervolgens een week Kalmeringsdrankjes. Dagen later maakte hij het karwei publiekelijk af — hij ontweide Smansen in de wachtkamer van St. Holisto's — en bevestigde daarmee onbedoeld aan de wereld dat Draco Malfidus de Hoge Schout was.

Woedend over de dood van haar minnaar dreef Astoria Hermelien in het nauw en drukte haar toverstok in de oogkas van Hermeliens linkeroog, het langzaam uit de holte wrikend. Met gehalveerd zicht hoorde Hermelien haar eigen verstikte schreeuw toen iets meegaf. Toen schudde het landhuis — Malfidus was vanuit Roemenië Verschijnseld in één enkele continentale sprong, iets dat voor de meeste tovenaars fataal zou zijn geweest. Hij ontwapende Astoria, slingerde haar tegen een muur, en beloofde haar langzaam te doden als ze Hermelien ooit weer zou aanraken. Knielend voor Hermelien vroeg hij welke spreuken haar gezichtsvermogen konden redden. Half blind en snikkend leidde ze zijn hand door precieze genezingsbewegingen — haar kennis gekanaliseerd door zijn magie in een daad van wanhopige samenwerking. Hij bracht wekenlang elke twee uur Essence van Dictamnus aan. Toen ze hem vertelde dat hij een natuurlijk talent als genezer had, flikkerde er iets achter zijn ogen voordat hij wegkeek.

Genezer Stroud dreigde Hermelien over te plaatsen naar Lucius Malfidus — krankzinnig, sadistisch — als ze niet binnen zes maanden zwanger was. Ze beval Malfidus van de tafel af en het bed in, van aangezicht tot aangezicht. Tussen Strouds gestuurde drankjes zat een ongemerkt afrodisiacum dat Hermelien onwetend innam, en voor het eerst reageerde haar lichaam met een orgasme dat haar vollediger verwoestte dan welk geweld ook. Dagen later vond een dronken Malfidus haar in een maanverlichte gang en kuste haar met meedogenloze intensiteit. Ze duwde hem niet weg. De herkenning van wat zich vormde — gehechtheid aan haar verkrachter geboren uit uithongering van menselijk contact — dreef haar ertoe herhaaldelijk haar voorhoofd tegen de onbreekbare ruit te rammen tot Malfidus haar in bedwang hield. Ze noemde het het stockholmsyndroom. Hij ontleedde haar psychologie met chirurgische wreedheid: ze kon het niet verdragen alleen te zijn, ze zou zich aan iedereen vastklampen. Hij noemde haar zielig en vertrok.

Toen Stroud de zwangerschap bevestigde, loste Hermeliens gehoor op in witte ruis. Ze kon niet ademen, geen taal verwerken, niet voorbij de paniek kijken die haar verteerde. Malfidus verscheen, greep haar schouders, en beval haar te ademen tot de kamer zich rond zijn stem hervormde. Ze snikte twintig minuten. Hij diende haar Droomloze Slaap toe en fluisterde, terwijl haar ogen dichtvielen, dat het hem speet — voor het eerst haar achternaam gebruikend in plaats van Modderbloedje. De ochtend bracht nieuwe bevelen via de boeien: het was haar verboden zichzelf te verwonden of een miskraam te proberen. De huiself Topsy werd haar voltijdse bewaker. Malfidus liet een enkel geschenk op haar bed achter — een dik medisch handboek over magische zwangerschap, haar eerste boek in meer dan twee jaar. Ze klemde het tegen haar borst alsof het het laatste vaste ding was in een oplossende wereld.

De zwangerschap teisterde Hermelien met migraines zo hevig dat ze haar spierspanning verloor, niet kon eten, lezen of haar verduisterde kamer verlaten. De uitzonderlijke magie van de baby tastte haar fugatoestanden aan — elke oplossende muur betekende ondraaglijke pijn zonder veilig middel. Malfidus kwam nu voortdurend langs, streek door haar haar, masseerde haar trillende handen met de techniek die gebruikt werd om Cruciatusschade te behandelen. Op negen weken werd Hermelien hijgend wakker met de overtuiging dat iets ophanden was — iets vitaals dat ze moest vasthouden. Voordat ze het kon grijpen, versplinerde haar bewustzijn in een stortvloed van ontgrendelde herinneringen: Dwaaloog die een oorlogsveranderende kans beschreef, een slagveld waar iedereen stikte, Malfidus die uithaalde met een mes, Ginny die snikkend een bekentenis deed, en Malfidus zelf die zwoer de hele Orde met de grond gelijk te maken als zij stierf. Het verleden barstte los — en het verhaal stopte midden in de vloed: wordt vervolgd.