Nooit bewaren

Steenbrekers vuren massieve harpoenen in Ironwraith en slepen het vliegende eiland naar de grond. Vesper steelt een hemelglijder, stijgt boven de wolken uit en ontdekt twintigduizend vijandelijke soldaten die beneden wachten. Ze beklimt de vestingmuur met blote handen om Prins Dragor te bereiken en deelt haar inlichtingen. Hij neemt een meedogenloos besluit: de turbines afkoppelen, neerstorten waar ze zijn in plaats van in de val gesleept te worden, en vervolgens vervangend land uit zowel vijandelijk als geallieerd grondgebied snijden. De inslag vernietigt een deel van Castelorain en een deel van Avanis, en steelt kilometers van elke natie. Vesper vecht tegen mechanische beesten in de wildernis, in de steek gelaten door haar medesoldaten vanwege haar Sinfair-status — kruisgeboren Fae die beschaamd worden om vijandelijk bloed. Ze klimt met brute kracht langs een bungelende kabel terug op het terugtrekkende eiland en wordt begroet door Dragors zeldzame glimlach van goedkeuring.

Aan de vooravond van het vertrek naar Never Keep woont Vesper een koninklijk bal bij waar ze het afgehakte hoofd van een verrader op de eettafel van de koning aflevert. Prins Dragor ontbiedt haar op zijn kantoor. Hij dringt haar tegen het bureau, zijn vingers glijden onder haar kleding, en hij brengt haar tot een orgasme terwijl hij haar ervan beschuldigt Cayde te begeren. De intimiteit is berekend — hij eist dat ze een onzichtbare muur om zichzelf bouwt die niemand anders kan doorbreken. Vesper stemt in en bindt haar lichaam en trouw aan de prins die haar ambities bezit sinds ze veertien was. Hij regelt dat een Ziener het litteken op haar gezicht verwijdert en behandelt haar schoonheid als zijn eigendom om te onderhouden. Ze beseft niet dat ze haar ziel heeft beloofd aan een man die de zijne nooit zal beloven in ruil.

Bij Helle Fort doorstaat Everest haar Gevechtsproef met gemak, maar de Magische Proef vereist het werpen met beide handen. Haar litteken op de linkerhandpalm produceert niets. De hoofdziener wijst haar af. Everest weigert te knielen. Ze ontketent een stoot zo krachtig dat het de beschermende barrière van de Zieners verbrijzelt — een prestatie die onmogelijk is met alleen water — en de verbijsterde profeten doorweekt. Iets duisters en naamloos roerde zich in haar om dit te bereiken. Ziener Jaspin betoogt dat er geen regel bestaat tegen eenhandige werpers. Ze kennen haar een wildcard-positie toe zonder kamer, en verbannen haar naar een waterzuiveringskamer diep onder de Keep — slapend naast stampende leidingen en een eeuwige vlam, omringd door kou en isolatie. De kreten die ze door die leidingen begint te horen, zullen veel meer blijken te zijn dan mechanisch geluid.

Harlon onthult dat hij Ontwaakte met zowel water- als aardmagie — een dubbel-elementaire gave die hem bestemt voor Ziener-opleiding. Hij zal van Everest gescheiden worden, ondergebracht in de verboden vertrekken van de Zieners, mogelijk na zijn afstuderen naar elke willekeurige natie gestuurd. Hun gedeelde droom om samen als krijgers te trainen lost in een oogwenk op. Op de kade overschrijdt Harlon eindelijk de grens waar ze jarenlang omheen dansten. Hij kust haar en bekent dat hij te lang heeft gewacht om te handelen, dat hij meer wil bieden dan vriendschap voordat ze uit elkaar worden gerukt. Hij vraagt haar te trainen, haar lot na te jagen, en belooft dat hij op het juiste moment naar behoren om haar zal vragen. Dan leiden de Zieners hem een gouden boot op, en Everest kijkt toe hoe zijn lantaarn in het donker krimpt, eenzamer dan ze ooit is geweest.

Een klein blauw hagedisje met een gloeiende staart en piepkleine vleugels verschijnt in het badhuis en tekent een patroon op de muur dat een verborgen deur onthult. Everest volgt het samen met Galomp, een grote en goedmoedige Regensnijder die haar onwaarschijnlijke metgezel is geworden. Ze dalen af door tunnels, steken een ondergrondse rivier over en passeren een ijzeren poort die onverklaarbaar opengaat bij Everests aanraking — haar mysterieuze kracht die opnieuw een magische barrière verbrijzelt die ze niet zou moeten kunnen doorbreken. Diep onder de Keep zingen goudgemantelde Zieners boven een Steenbreker die vastgebonden ligt op een glazen altaar, runen in zijn huid gesneden, zijn dood eerder aangekondigd aan de rekruten. Boven hem kronkelt iets duisters en vormloos in de lucht. Voordat Everest het kan identificeren naderen de Zieners en vlucht ze, het beeld van die kronkelende duisternis in haar nachtmerries gebrand.

Op Wandershire, de reizende neutrale handelsstad, loopt Everest recht in de armen van de man die ze sinds de dood van haar moeder jaagt. Kaiser Brimtheon staat langer dan ze zich herinnerde, ogen zwart als de leegte. Ze trekt haar wraakdolk. Hij grijpt haar pols, zijn aanraking verschroeiend, en zijn ogen flitsen karmozijnrood. Verpletterende mentale kracht verbrijzelt haar schilden en neemt de controle over haar lichaam over. Drie bloedrode honden materialiseren — gaven van zijn Furie-Orde, wezens opgeroepen uit angst. Hij dwingt haar de dood van haar moeder opnieuw te beleven onder hun aanwezigheid. Hij vraagt haar naam. Ze geeft die, hulpeloos tegen zijn bezitneming. Op zijn ring leest ze Kaiser Brimtheon, een van de geadopteerde krijgers van De Matriarch uit Pyros. Hij verwerpt haar als de moeite niet waard om zijn zwaard voor schoon te maken. Die nacht etst ze zijn naam op haar dolk, de lege plek eindelijk gevuld.

Commandant Rake bezoekt Never Keep en onthult wat de Zieners hem vertelden: Everest kan alleen met één hand werpen. Ransom bazuint het geheim rond naar elke Regensnijder op de binnenplaats. Hun vader dwingt een sparringgevecht af, en Everest vecht fel — ze bevriest Ransoms kruis, drijft water in zijn gezicht — maar Ransom vangt haar in een kooi van ijs en de commandant voegt zijn eigen verpletterende kracht toe totdat ze nauwelijks kan ademen. Gedwongen zich over te geven onder de handen van haar vader, triggert de vernedering iets diepers: Everests Orde komt eindelijk naar boven. Ze verandert in een witte Luipaard met zwarte vlekken, een gedaante die niemand precies kan identificeren. Zelfs dit levert geen erkenning op. Haar vader noemt haar een vlooienzak en loopt weg, waardoor ze vastberadener dan ooit is om respect te verdienen door wraak in plaats van te bedelen om goedkeuring.

Cassandra kondigt aan dat Prins Dragor gaat trouwen met de rijke erfgenaam van Collingsdale. Vesper spietst haar bijna aan een vork voordat ze vlucht. De muur die Dragor om haar heen bouwde barst wijd open. Ze stort zich in een roes — nevelkruidrook, vuistgevechten, smerig bier. Cayde vindt haar, dumpt haar in een ijsbad, duwt een ontnuchteringspil tussen haar lippen en draagt haar naar zijn gehuurde kamer. Hij zegt haar ronduit: hij is jaloers, Dragor verdient haar loyaliteit niet, en hij wil haar alleen als ze vrijwillig voor hem heeft gekozen. Hij vraagt of de muur haar keuze was of die van de prins. Het was die van de prins. Vesper kust hem als eerste. Ze hebben seks op de ruwe houten vloer, en elk moment voelt als het terugwinnen van een stukje van zichzelf. Ze breekt haar eed aan Dragor en weigert berouw te tonen.

Vesper drijft Everest in het nauw in een latrine, nadat ze haar blaas met Succubus-gaven heeft gemanipuleerd om haar daarheen te lokken. Binnen een stilte-schild wisselen de twee vijanden uit wat ze weten. Vesper heeft gezien hoe Zieners in het geheim een Hemelsmid vermoordden die hun gezag in twijfel trok, en vervolgens een onschuldige Vlambrenger de schuld gaven voor executie. Everest heeft rituele kamers en duistere entiteiten onder de Keep gevonden. Geen van beiden vertrouwt de ander, maar geen van beiden kan alleen onderzoek doen. Vesper stelt een bloedpact voor: ze mogen elkaar niet doden of verwonden in Never Keep, gebonden door de dreiging van rottend bloed als een van beiden de eed breekt. Everest stemt in. Vesper schildert runen in hun gecombineerde bloed en roept de duistere kracht van Ether aan om het te bezegelen. De twee meest opgejaagde vrouwen van hun respectieve naties smeden een verbond dat even onwaarschijnlijk als gevaarlijk is.

Via een zeegrot bereiken Everest en Vesper een kamer omringd door stenen bogen. Een stenen grafschrift draagt de Elysium-Profetie — herschreven. Waar de versie van elke natie hun eigen overwinning belooft, spreekt deze alleen over vredestichters en verenigd bestuur. Beide vrouwen beseffen dat hun volkeren verschillende leugens zijn gevoerd. Met glinsterende korrels uit een bronzen urn activeren ze een boog en stappen door een verblindend portaal. Vesper herkent Stormfell onmiddellijk — de smaak van thuis in de lucht. Achter ijzeren tralies vinden ze wat onmogelijk zou moeten zijn: een enorme Drakenverwisselaar, gehavend, met gebroken vleugels, geketend met gloeiende groene kristallen die in zijn nek zijn gedreven. Hij valt aan met helvuur. Ze ontsnappen ternauwernood door het portaal, beladen met verbijsterende kennis: Draken zijn niet uitgestorven, er bestaan directe portalen tussen naties, en de Zieners bewaken geheimen die de Eindeloze Oorlog zouden kunnen beëindigen.

Vijftien Vampiers in drie covens vallen de heilige Keep aan — wezens zo snel en krachtig dat een enkel coven duizenden kan afslachten. De explosie blaast de Nachtpoort open. Everest had Zieners afgeluisterd die de acolieten voorbereidden op een beoordeling die sommigen niet zouden overleven. Ze grijpt de chaos als dekmantel, rent naar Vesper en stelt voor samen te onderzoeken terwijl de Zieners bezet zijn. Vesper stemt in en betrekt Dalia, Moraine en Cayde voor het eerst bij de samenzwering. Alle vijf glippen door de verboden deur van de Zieners. Wanneer Vampiers hen ondergronds achtervolgen, grijpt Everest Vespers hand — en hun magie versmelt op onmogelijke wijze, water en lucht combineren tot een schild dat standhoudt tegen de aanval van een Vampier. Vesper stuurt drie Vampiers door een portaal en duwt Everest vervolgens door een andere boog richting Harlon. Hun paden splitsen zich in afzonderlijke nachtmerries.

Everest vindt Harlon geketend aan een stenen pilaar naast twintig acolieten, runen in zijn blote borst gesneden, bewusteloos onder een duistere spreuk. Boven hen pulseert een kronkelende massa duisternis aan het plafond — de entiteit genaamd de Leegte. Ze probeert wanhopig zijn ketenen te breken met ijs, kracht en haar dolk. Niets werkt. Harlon wordt kort wakker, smeekt haar te vluchten en glijdt dan weer weg. De entiteit daalt neer en voedt zich met acolieten — drie worden verscheurd in de lichtloze kamer. Wanneer het Everest bereikt, verslindt het haar niet maar stroomt het door haar geest, onderzoekt elke herinnering, elk falen en elk verlangen. Dan trekt het zich terug. Een Ziener arriveert en geselt haar met aardmagie, maar Everests mysterieuze duistere kracht activeert en neutraliseert zijn magie volledig — hij kan niets tegen haar werpen. Dan stapt Kaiser Brimtheon uit de schaduwen.

Kaiser volgde zijn zienersdraak Calcifiend — het blauwe hagedisje dat Everest maandenlang had bevriend zonder zijn meester te kennen — rechtstreeks naar haar. Hij doodt de machteloze Ziener om te beschermen wat hij nu vermoedt: Everest is het Leegte-wapen uit de Elysium-Profetie, een Fae die in staat is alle magie te neutraliseren. Ze vechten. Haar duistere kracht ontdoet hem van zijn rode Furie-pantser, maar ze kan het niet volhouden. Kaiser spijkert haar vast met mentale bezitneming en roept vervolgens Nachtvuur aan — een onherroepelijke zielsband die zijn soort slechts eenmaal kan werpen. Hij verklaart haar zijn Vreesheer: gebonden om hem haar angsten te voeden, niet in staat hem te doden, verboden te onthullen wat ze is. De binding wordt bezegeld met een afgedwongen kus. Hij beveelt haar Harlon achter te laten, en het Nachtvuur verschroeit haar van binnenuit wanneer ze zich verzet. Ze wordt weggesleurd van de man van wie ze houdt, geketend aan degene die ze geboren was om te vernietigen.

Terwijl Everest ondergronds tegenover Kaiser staat, vechten Vesper en haar metgezellen tegen de overgebleven Vampiers in de boogkamer. De covenleider zuigt Vesper bijna leeg voordat Dalia een dolk door zijn rug drijft. De overlevende Vampier vlucht in verdriet. In de stilte na de overwinning ziet Vesper het mes niet totdat het al in Moraines hart zit. Cayde trekt het lemmet los, zijn honingkleurige ogen ontdaan van elke tederheid die ze vertrouwde. Hij is een Steenbreker-spion — in het geheim Ontwaakt buiten het systeem van de Zieners, zijn missie altijd om via haar toegang tot de portalen te krijgen. Dalia werpt zich tussen hen in en vangt het volgende lemmet dat voor Vesper bedoeld was, stervend met haar keel open. Twee zusters weg in enkele ogenblikken. Vesper staat alleen tegenover hun moordenaar — leeggetapt van magie, bloedend, met niets dan een gestolen bijl en de ruïnes van alles waarin ze geloofde.

Vesper vlucht door een portaal naar Stormfell, met Cayde op haar hielen. Ze sprint naar de grot van de Draak en kiest een zelfmoordgok boven overgave. Terwijl Cayde haar inhaalt, zwaait ze de gestolen bijl — gesmeed uit draconia, metaal gehard door Drakenvuur — in de ketting die het beest bindt. De ketting versplinert. De Draak springt vrij, helvuur vult de grot, het plafond stort in. Cayde scheurt met zijn aardmagie een ontsnappingsroute door de steen. Vesper gebruikt bloedmagie en het bloed van haar dode zusters om een vloek over hem uit te spreken voordat hij in de nacht verdwijnt. De Draak beschermt haar tegen het vallende puin met zijn eigen gehavende lichaam en ontsnapt dan naar de vrijheid. Vesper komt alleen tevoorschijn in Stormfells bevroren landschap. De Hekse des Hemels is dood voor zichzelf, alleen in leven gehouden door de belofte van vergelding.