De poort van de wilde goden

Carl en Katia bouwen de Koninklijke Strijdwagen — een gerupseerd, opbergbaar woestijnvoertuig samengesteld uit geborgen onderdelen — en Carl bouwt geleide raketten aan zijn genietafel met reverse-engineered raketbrandstof van kamelen. Ze testen drie raketten op Ruckus, een enorme cyborghavik-wijkbaas die het landkwadrant terroriseert met een ronddraaiende cirkelzaag van zeven meter. De raketten blazen de vleugel van de vogel af en laten hem neerstorten. Ze plunderen de cirkelzaag voor later gebruik. Een melding kondigt aan dat Chris Andrews — een stille voormalige bondgenoot die Carl niet meer heeft gezien sinds de derde verdieping — eigenhandig het waterkwadrant heeft bevrijd door een onderzeeër te bestormen. Maar de pompen van de onderzeeër beginnen de necropolis eronder te overstromen. Carl beseft dat dit alles verandert. Het graf loopt vol water.

Met nog maar uren voor het bombardement voert Carl zijn brutaalste zwendel tot nu toe uit. Donut wekt Wynnes verminkte lijk op met haar Tweede Kans-spreuk terwijl Katia tegelijkertijd van gedaante verwisselt in het lichaam van de gnoom, de stoel onder hem én de dromedaris-escorte — driedubbele dienst in één doorlopende massa. Ze overtuigen de gnoomambassadeur dat Wynne genezing nodig heeft aan boord van de Wasteland. Zodra ze met een diplomatieke ballon zijn opgetild, vuren Langleys boogschutters geleide raketten af op de escortevliegtuigen. Carl vuurt raketten af op de brandstof-lucht Klop-Klopbommen die onder het fort hangen. De kettingreactie splijt de Wasteland uiteen. Het luchtschip stort in brandende brokstukken neer over het landschap terwijl Carl, Donut en Katia in vrije val Mordecais afschuwelijke stuiterdrank gebruiken en elk vijf keer op de grond slaan als verliefde rotsbizona's.

De systeem-AI koestert een fixatie sinds Carl op de tweede verdieping een razende gerbil plattrappte. Vallend puin van de Wasteland verspreidde duizenden met gerbils gevulde munitiekogels over de woestijn. Wanneer Carl weigert mee te doen, escaleert de AI — een 'versnellingsgebeurtenis.' Gerbils vormen een golf die door de beschadigde muren van Bultstad breekt. De gravende beestjes overweldigen de kamelenverdedigers. Donuts Vuurmuur verandert ze in gillende, brandende projectielen die kamelen bij aanraking in brand steken. Pas nadat Carl toegeeft en tientallen gerbils op blote voeten plattrapt, stopt de aanval. De AI kent met tegenzin een prestatie toe. Het incident onthult een angstaanjagend precedent: het systeem buigt zijn eigen regels om ongehoorzaamheid aan zijn grillen te bestraffen, en bewapent de spelomgeving tegen één enkele crawler.

Het gnomenkasteel is een gewoon Texaans buitenwijkhuis bevestigd aan een reusachtige ballon. Carl en Donut vliegen omhoog met de noodballonnen van het buitgemaakte tweedekker. Binnen vinden ze Bonnie, de jonge dochter van de Commandant, die limonade maakt naast het lijk van haar vader — gedood door zijn huisgans Denise, in werkelijkheid een wilde lagere godheid. Het baasgevecht elimineert alle magie en fysieke schade. Het huis valt. Drie minuten. Carl ontdekt dat Denise een 'omgevingswezen' is — alleen kwetsbaar voor voorwerpen die al in het huis aanwezig zijn. Keramische mokken beschadigen haar. De limonade is een opzettelijke afleidingsmanoeuvre. Met nog seconden te gaan duwt Carl de kop van de gans in de keukenafvalvermaler en Donut drukt op de schakelaar. Het huis komt tot rust. Het luchtkwadrant valt. Carl plundert het mysterieuze zakhorloge van de Commandant.

Juice Box, de wisselvormige prostituee, onthult het diepere verhaal. Henrik en de wisselvormige principalen zijn geen cultisten — ze proberen hun volk te redden van compressieziekte, een degeneratieve aandoening die elke generatie gruwelijke geboorteafwijkingen veroorzaakt. Ze moesten de geest-Quetzalcoatlus aanraken voor haar plantenveranderende vermogens. De Poort van de Wilde Goden is een driedelig artefact: twee zakhorloges en een opwinddoos. Wanneer ze worden samengevoegd, opent het een eenrichtingsportaal naar elke ingestelde bestemming. Maar wanneer het portaal sluit, scheurt het in het Niets — een gevangenisdimensie voor verbannen goden — en iets wilds ontsnapt erdoorheen. Carl heeft nu Kanes horloge. Henrik heeft het tweede. De Gekke Duinmagiër Ghazi bezit de opwinddoos. Een quest eist dat Carl alle drie de stukken verzamelt.

Chris Andrews verschijnt bij de stadspoorten — een twee meter hoog lavasteenmonster. Maar zijn persoonlijkheid klopt niet: koud, afstandelijk, bewerend dat familie een zwakte is. Juice Box voelt onmiddellijk iets sinister. Carl beseft dat dit niet Chris is. Maggie My, de weduwe die Carl al sinds de eerste verdieping achtervolgde, koos het Infiltrantenras — een hersenparasiet die levende gastheren kaapt. Ze bestuurt Chris al verdiepingen lang als marionet en draagt een hemelse granaat van het Schedelrijk bij zich, ontworpen om een pijngod op te roepen. Katia schiet Chris met een speciale versteningsbout uit een noodsponsorbox. In plaats van Carl te dwingen hun vriend te executeren, opent Donut een magisch gat onder het verstijfde lichaam en laat hem in de overstroomde necropolis vallen. Gevangen, maar levend. Het probleem slechts uitgesteld.

Beheerder Loita veracht mensen en bedreigt Donut met Mongo's dood. Tijdens een productrecensie-opname aan boord van een onderzeeërtrailer plaatst Carl het nieuwste robot-Donut-speeltje — waarvan de explosieve kracht passief was versterkt op zijn genietafel — naast Loita op een vochtsproeide bank. Wanneer ze opstaat, springt het zware speeltje om haar te volgen; het goedkope achterpaneel, verzwakt door residu van een eerdere rookbom, komt los en activeert de zelfvernietigingssequentie. Loita sterft in de explosie. Carl en Donut overleven achter het krachtschild van de trailer. Een Syndicaat-liaison genaamd Orren — zelf een Valtay — houdt hen vijf dagen vast. Hij vermoedt hulp van buitenaf maar kan geen opzet bewijzen. De kua-tin-regering acht Carl te winstgevend om te elimineren. Hij loopt vrij, maar vijf onvervangbare dagen zijn verloren.

Alleen aan het bevel stijgt Katia boven zichzelf uit. Ze vliegt het door ballonnen opgetilde huis naar het landkwadrant nadat Louis voorstelt de bovenste verdieping met het trapportaal los te snijden. Ze ontdekt dat de magische deur van het zandkasteel activeert wanneer bliksem twee torens treft en het kozijn elektriseert. Ze vecht tegen schorpioenmannen samen met Gwen — de taaie Canadese vechtster die het landkwadrantteam leidt — botst over strategie maar bereikt wat onmogelijk leek. Ze stijgt drie keer in level naar 41. Wanneer Carl en Donut terugkeren, zijn twee kwadranten al vrijgemaakt, is het zandkasteel opengebroken en staat alles klaar voor de laatste aanvallen. Katia heeft aan zichzelf en iedereen bewezen dat ze Carl niet nodig heeft om te overleven. Dat stille besef verandert alles wat volgt.

Tijdens het onweer betreedt Carls team het gekristalliseerde zandkasteel. Elk oppervlak is glas — getransformeerd toen de magiër Ghazi een oproepspreuk verprutste. Hij had geprobeerd een fictief personage als zijn geliefde tot leven te wekken maar trouwde in plaats daarvan met een zandslijm-vertrouweling van de lagere godheid Psamathe, die hem nu dagelijks verslindt. Carl slaat Ghazi bewusteloos, steelt de opwinddoos en steekt de kern van het slijm in brand met zelfgemaakte gel. Het glazen kasteel stort in en begraaft Carl en Donut levend. Buiten opent Gwen een afvoerklep, en onder druk staand zeewater blaast hen door de necropolis en de open oceaan in. Katia doodt Ghazi tijdens de ontsnapping. Het landkwadrant is bevrijd, maar Carl en Donut drijven nu rond in door haaien geteisterde wateren.

De geest-Quetzalcoatlus wekt Lusca — een gebouwgrote octohaai-stadsbaas — die hun onderzeeër naar de oceaanbodem sleept en in zijn geheel inslikt. Live sportcommentatoren beginnen te vertellen als speciaal evenement. In de bek van het wezen zet Carl een berserkerdrank in die een vreetpartij ontketent onder duizenden jonge octohaaiën, die elkaar verslinden. Hij vuurt zijn Beschermende Schild-spreuk door de muil van de haai, waardoor de bovenkaak naar achteren klapt als een motorkap die op de snelweg openspringt. Katia activeert de buitgemaakte reusachtige cirkelzaag, en hun vaart draagt hen draaiend door Lusca's blootliggende hersenen. Ze crashen op de oceaanbodem op vijftienhonderd meter diepte, levend maar gestrand, hun gezondheid tikkend omlaag door de verpletterende druk zonder weg terug omhoog.

Carl gebruikt de Poort om te teleporteren vanaf de oceaanbodem, maar het portaal roept Orthrus op — een kaijugrote tweekoppige wolfspup uit het Niets. De vuurgod Emberus verschijnt en smelt nabijgelegen bubbels terwijl hij zoekt naar het huisdier van zijn dode zoon. Carl en Donut stijgen op in het gnomische tweedekker, genezen de jankende berggrote pup terwijl ze zijn speelse pootklapjes ontwijken. Quan Ch — de meest egoïstische top-tiencrawler van de dungeon — valt aan en probeert de hond te doden voor de premie. Carl klimt op de vleugel, verblindt Quan met een discobal-rookbom, tackelt hem vervolgens in de lucht en rukt zijn hele arm bij de schouder af. Met de hemelse granaat van het Schedelrijk zelf roept Carl Emberus rechtstreeks op. De god herenigt zich met de pup en beiden verdwijnen.

De grafrovercrawlers offeren zichzelf op door een bliksemkabel aan te sluiten in de overstroomde necropolis. Bliksem elektrokuteert Quetzalcoatlus en het ondergrondse kwadrant valt. De bubbel barst. Chris en Maggie komen tevoorschijn. Ze probeert de opwinddoos te vernietigen, maar Carl drinkt een fase-door-lavasteen-drank — gebrouwen van de mysterieuze yam die zijn pacifistische sponsors stuurden — en reikt rechtstreeks in Chris' stenen hoofd. Hij grijpt de kronkelende Infiltrantenparasiet en rukt hem los. De worm graaft zich in Carls arm en raast naar zijn hersenen, maar een dubbele genezingsdrank stoot hem uit via zijn nek in een straal bloed. Mongo grist de worm uit de lucht en kauwt hem vrolijk fijn, waarmee Maggie My's maandenlange campagne van bezetting eindigt. Chris wordt wakker, gebroken maar vrij.

Met de bubbel gebarsten en drie dagen resterend coördineert Carl de grootste reddingsoperatie in de geschiedenis van de dungeon. Crawlers uit in aanmerking komende bubbels verzamelen zich bij hun Desperado Clubs, stellen coördinaten in op de Poort en rennen door portalen naar Carls wereld. Elke geëvacueerde bubbel ontvangt een wilde god wanneer het portaal sluit — maar in een lege, verzegelde bubbel is het monster opgesloten. Meer dan 1.500 crawlers ontsnappen aan een zekere dood in meerdere fasen. Een paar goden breken vrij en botsen in de lacune tussen bubbels, maar de meeste vervagen of vernietigen elkaar. Carl stuurt Juice Box en de wisselvormige vluchtelingen door een apart portaal naar de zesde verdieping, waarmee hij zijn belofte nakomt om haar volk te beschermen. De operatie slaagt boven verwachting, hoewel honderden bubbels donker blijven.

Onder het genot van een drankje in de Desperado vertelt Katia aan Carl dat ze de groep verlaat. Niet uit woede — uit doelgerichtheid. Eva, de verraderlijke voormalige leider van de Dochters van de Stilte, verzamelt verspreide overlevenden en laat hen sneuvelen. Katia is van plan de kwetsbare vrouwen als eerste te vinden. Ze heeft al Louis, Firas, Gwen, Florin de krokodilachtige jachtgeweerdrager en Bautista gerekruteerd. Carl overhandigt haar Eva's sabel — de Linkertand van de Groene Sultan — en zegt haar die aan de rechtmatige eigenaar terug te geven. Donut is ontroostbaar, maar Carl begrijpt het. Die vijf dagen bewezen dat Katia op haar eigen voorwaarden kan leiden, met haar eigen mensen, richting haar eigen missie. De groep van drie wordt er twee, en het gewicht van die afwezigheid nestelt zich op Carls schouders als een nieuw soort pantser.

Carls luidkeels aangekondigde plan om een wilde god op het leger van het Schedelrijk te droppen was een schijnbeweging. De echte poort — gedragen door Katia — opent onder water bij het onderzeeërwrak. Onder druk staande oceaan, getimede explosieven en razende conciërgehaaien blazen door het portaal en in het hart van Larracos, de uitgestrekte stad op de negende verdieping. De vloed vernietigt factiemarkten, huurlingenhallen en NPC-bevoorradingswinkels. De facties verliezen hun vermogen om magische uitrusting van crawlers te kopen. Borant keurde het plan goed omdat het hun concurrenten schaadt, maar Carl heeft zojuist de hele factieoorlogseconomie verlamd. Hij stijgt naar de nummer één positie op het klassement, gaat bij de ingang van het trapportaal staan en belooft het toekijkende universum dat elke jager die de zesde verdieping betreedt, zal sterven.