Weleer

Natalie trouwt met Caleb op een bruiloft met vierhonderd gasten. Beiden zijn maagd; de huwelijksnacht is een vernederend fiasco van slap vlees en wederzijdse onervarenheid. Ze bevalt van Clementine op haar twintigste en stort in een postpartumduisternis — ze houdt haar pasgeborene op armlengte, ervan overtuigd dat het kind er kwaadaardig uitziet. Twee weken na de bevalling gaat ze joggen, scheurt haar hechtingen open en zakt bloedend in elkaar bij de ingang van het ziekenhuis. Haar moeder wiegt haar door de paniek heen en deelt later haar eigen geheim om het huiselijk leven te overleven: ze stelt zich een onzichtbaar publiek voor dat toekijkt en haar aanmoedigt. Natalie weigert de kalmerende middelen die haar schoonmoeder aanbiedt, roept in plaats daarvan het onzichtbare publiek op, en er verschuift iets. Ze begint het moederschap op te voeren in plaats van het te ondergaan. De strategie werkt zo goed dat ze er nooit meer mee zal kunnen stoppen.

Caleb weigert elke baan die Natalie voor hem vindt. Hij wil kleuteronderwijzer worden. Zijn vader Doug — een senator met presidentiële ambities — vertelt Natalie onder vier ogen dat hij had gehoopt dat het huwelijk zijn zoon zou genezen, maar dat is niet gebeurd. Natalie vindt een veeranch van tweehonderd hectare in Idaho en doet Doug een voorstel: geef ons vijf miljoen dollar en Caleb kan cowboytje spelen terwijl zij het bedrijf runt. Doug stemt in op één huiveringwekkende voorwaarde — ze moet kinderen blijven krijgen met zijn zoon. Ze tekent. Een tweede val ligt begraven in het papierwerk: huwelijkse voorwaarden en financiële overeenkomsten zetten alleen Calebs naam op de eigendomsakte van de ranch. Natalie heeft het project van haar leven gekocht, maar het eigendomsbewijs staat op iemand anders' naam. Ze bezit niets behalve de voorstelling dat ze alles bezit.

Er verstrijken weken in de pionierswereld die Natalie Yesteryear noemt. Ze schommelt tussen manische vastberadenheid en verlammende wanhoop. Op goede dagen bakt ze verschrikkelijk brood, schrobt ze de was totdat haar vingers barsten en bloeden, en bouwt ze een band op met Maeve door hoedjes te naaien voor de kippen. Op slechte dagen ligt ze in bed, ervan overtuigd dat er elk moment een filmploeg de oprit op kan stormen. Mary runt het huishouden met de koele efficiëntie van iemand die twee keer zo oud is — ze wast Natalie in een tinnen teil en deelt kersensirooptonica's uit die de paniek dempen. Wanneer Oude Caleb aankondigt dat hij weer haar bed zal delen, zet Natalie zich schrap voor het ergste. In plaats daarvan gebeurt er iets ongekends: ze ervaart voor het eerst in haar leven oprecht seksueel genot. Ze herinterpreteert alles als goddelijk doel — een beproeving die uitsluitend voor haar is ontworpen.

Jarenlang stagneert Natalies Instagram-account. Ze volgt een cursus sociale media waar andere boerinnen haar vertellen dat ze nep en onsympathiek overkomt. Ze oefent glimlachen voor de spiegel samen met de zevenjarige Clementine, en coacht beider gezichten tot warmte. Dan toont een populaire online talkshowhost — een van Calebs anonieme forumvrienden — haar account tijdens een livestream en prijst haar als de ware Amerikaanse droom. Van de ene op de andere dag krijgt ze driehonderdduizend volgers erbij. De helft aanbidt haar. De andere helft is woedend. Natalie leert beide reacties gelijkmatig te cultiveren en ontwikkelt een gespleten persona die ze Online Natalie noemt — glimlachend, wholesome, moeiteloos moederlijk. De kloof tussen de vrouw op het scherm en de vrouw erachter wordt elke dag groter, maar het geld is echt, en het geld is van haar.

Shannon arriveert op haar negentiende, een rozeharige Barnard-uitvalster die Natalies zelfvoorzienende levensstijl een routekaart uit het doolhof van het bedrijfsfeminisme noemt. Haar filmtalent transformeert het account — de beelden worden korrelig en goudkleurig, bijna museumkwaliteit. Het aantal volgers klimt richting de vijf miljoen. Maar Shannon richt haar camera ook op wat Natalie verbergt: de twintig landarbeiders, de pesticidevaten achter de schuur, het verdriet van de kinderen buiten beeld. Ze raakt bevriend met Clementine en geeft het meisje uiteindelijk stiekem een telefoon. Ze begint privélunches te hebben met Caleb, die dolblij is dat er eindelijk oprecht naar hem geluisterd wordt. Op Doug's presidentiële campagnebijeenkomst herkent Shannon de forumretoriek in Dougs toespraak — die vrijwel letterlijk Natalies bijschriften citeert. Ze confronteert Natalie, die het afdoet als theater. Shannons camera heeft alles opgenomen.

In de pionierswereld beginnen twee bebaarde jonge mannen langs te komen om hekken te repareren. Natalie voelt een misselijkmakende golf van herkenning die ze niet kan plaatsen — alsof ze staart naar een woord dat ze zou moeten kennen maar niet kan lezen. Ze draait zich om en geeft over. Mary begint zich ondertussen grillig te gedragen: ze slaapt lang, snauwt tegen de kinderen, staart uit het raam naar de langste bezoeker met onverholen verlangen. Op een middag komt ze zichtbaar aangeslagen terug van een lange wandeling in het bos en beweert dat ze een stervend dier in een val heeft gevonden. Natalie gelooft haar niet. Wanneer ze aandringt, noemt Mary haar voor het eerst Natalie — niet Mama — en de verspreking maakt hen beiden doodsbang. Er bestaat iets voorbij deze ranch, en Mary heeft het gezien.

Caleb bekent dat hij verliefd is op Shannon en naar New York wil verhuizen. Natalie gaat de volgende ochtend naar Shannons kamer. Shannon biedt geen excuses aan. In plaats daarvan levert ze een vernietigende analyse: Natalie heeft geen gezin, ze heeft een bedrijf. Haar kinderen zullen haar nooit vergeven. En het was Caleb die dit hele toevluchtsoord heeft geconstrueerd — Natalie kan het alleen niet zien omdat ze gelooft dat zij de architect is. Er knapt iets. Voordat Natalie begrijpt wat er gebeurt, zit ze schrijlings op Shannon op het bed, haar handen om de keel van de jongere vrouw geklemd, knijpend totdat haar knokkels wit worden. Shannon overleeft het, hijgend door haar tranen dat de ranch vervloekt is. Natalie strijkt haar blouse glad, vraagt kalm of Shannon zwanger is, en loopt glimlachend naar buiten.

Shannon verschijnt op de nationale televisie in een prairiekleed, beheerst en in tranen. Ze beschrijft de aanval, de verborgen arbeiders, het ongeluk van de kinderen. Dan worden de beelden afgespeeld — video's die Clementine stiekem heeft opgenomen met Shannons oude telefoon. Natalie die in de auto tekeergaat over Shannon. Clementine die weigert gefilmd te worden. De jongens die vechten om een spijkerpistool. Vijf miljoen volgers zien de gecureerde wereld openbarsten als een ei. Dougs advocaten zwermen over de ranch. Caleb slaat Natalie. Doug laat via Caleb weten dat een auto-ongeluk op de bergwegen de eenvoudigste oplossing zou zijn. Natalie vindt de verlopen pillen van haar schoonmoeder en slikt er drie. Vanuit de farmaceutische nevel belt ze Doug met één laatste zet: zet Caleb in de politiek en stuur het verhaal een heel andere kant op.

Mary bekent dat er altijd maar één wildklem was — Natalie had maanden geleden al vrij kunnen weglopen. Gewapend met voorraden en Mary's aanwijzingen ontsnapt Natalie door besneeuwde bossen. Uren later stuit ze op een blokhut in een open plek met het woord MANOSPHERE boven de deur gekerfd. Binnen: een kookplaatje, instantnoedels, een minikoelkast aangesloten op een stopcontact, een ingelijste foto van haar eigen gezin. Een man zit met zijn rug naar haar toe en pelt methodisch supermarktstickers van groenten voordat hij ze in een houten krat laat vallen. Hij draait zich om. Hij noemt haar Mama. Door het gezoem in haar schedel herkent Natalie de vorm van zijn gezicht — het is Stetson, haar volwassen zoon, een van de bebaarde buren die hen jarenlang stiekem van voedsel heeft voorzien. Ze schreeuwt, rent, verdwaalt en strompelt terug naar de ranch.

Een auto rijdt de oprit op — onmogelijk modern tegen het pionierslandschap. Clementine stapt uit, kortgeknipt haar, getatoeëerd, in een gewatteerde jas. Ze heeft een bevelschrift. De waarheid komt er in brokstukken uit: jaren geleden, na het Shannon-schandaal, ontdeden Natalie en Caleb de ranch van alle moderniteit en begonnen ze de peuter Mary groot te brengen in een gefabriceerde pionierswereld, haar wijsmakend dat haar oudere broers en zussen dood waren. Clementine ontsnapte op haar zestiende en leidde de jongere kinderen door het bos naar de snelweg. Alleen achtergebleven met Mary kreeg het echtpaar nog drie kinderen — Abel, Noah, Maeve — allemaal geboren in de negentiende-eeuwse fictie. In de loop der jaren brak Natalies geest totdat ze oprecht vergat dat ze deze wereld had gecreëerd. Haar volwassen zonen richtten een nabijgelegen hut in om stiekem voedsel te leveren. Natalie is niet zwanger. Ze is vijftig jaar oud en zit in de overgang.

Natalie kijkt toe hoe Clementines auto de heuvel af rijdt, Maeve die door het glas schreeuwt om haar mama. Ze kust elk kind gedag en zegt dat ze van hen houdt — woorden waarvan ze beseft dat ze ze nooit eerder tegen dit gezin heeft uitgesproken. Wanneer het stof neerdaalt, blijven alleen Natalie en Caleb over. Ze zegt dat ze jaren geleden hadden moeten scheiden. Hij is het ermee eens. Ze zegt dat ze hem haat. Hij zegt dat hij haar ook haat. Dan zegt ze dat ze moeten vertrekken — nu, voordat haar geest opnieuw breekt. Ze voelt hoe de kortstondige helderheid al onder zijn eigen gewicht begint te bezwijken. Voor het eerst in hun hele huwelijk kiezen ze hetzelfde op hetzelfde moment. Ze reiken naar elkaars handen en lopen samen weg van Yesteryear Ranch.