Alchemizowana

Gazety i podsłuchane rozmowy ujawniają pewien wzorzec: prominentni Nieśmiertelni znikają — nie dezerterują, lecz umierają. Helena łączy to z fundamentalnym kosztem wiwimancji: regeneracja wymaga energii, którą ktoś dostarcza. Nieśmiertelni zasilają moc Morrough'a poprzez lumithiowe talizmany; każda śmierć go osłabia. Zostaje zaciągnięta pod ziemię i widzi potwierdzenie — Morrough spoczywa na tronie ze zrośniętych, oddychających ciał nekrothralli, jego skóra gnije, odsłaniając organy. Niemal wiwisekcjonuje Helenę w poszukiwaniu odpowiedzi, ale zamiast tego torturuje Kaine'a za powolne postępy. Kamienne stopnie są śliskie od posoki. Helena później konfrontuje Kaine'a ze swoją pełną dedukcją: ktoś z Ruchu Oporu systematycznie morduje Nieśmiertelnych obsydianową bronią, a Morrough umiera, ponieważ oni są jego źródłem mocy. Kaine po prostu to potwierdza, nie oferując nic więcej.

Stroud ogłasza, że odwróciła sterylizację Heleny — podwiązanie narzucone jej lata temu jako warunek zostania uzdrowicielką. Morrough chce dziecka animantki; Kaine ma dwa miesiące na rezultaty, albo Helena trafi do Centrali, gdzie inni mężczyźni będą próbować. Noce, które następują, to kliniczne spustoszenie. Kaine bierze tabletkę, unika jej wzroku. Helena leży sztywno, wpatrując się w baldachim, jej świadomość przybita do miejsca. Kiedy się kończy, on wymiotuje w łazience. Stroud później podaje Helenie stymulant, który sprawia, że jej ciało pożąda dotyku — uzbrajając jej własną fizjologię jako karę za skargi. Ciąża Heleny zostaje potwierdzona kilka tygodni później. Krzyczy, aż Kaine ją usypia. Tymczasem jej fragmentaryczne sny stają się coraz bardziej wyraziste — widzi płaczącą Lilę, spiętą Ilvę Holdfast za biurkiem, Crowthera obserwującego z cienia. Coś w jej umyśle zaczyna się wyrywać na wolność.

Cztery lata przed jej uwięzieniem trwa piąty rok wojny. Helena, uzdrowicielka służąca Ruchowi Oporu, zostaje wezwana przez Ilvę Holdfast i szefa wywiadu Rady, Crowthera, na prywatne spotkanie. Przyznają, że Ruch Oporu przegrywa — a potem ujawniają, że Kaine Ferron, chłopak, który zamordował Pryncypała Apollo, wyrywając mu serce, zaproponował szpiegowanie. Jego warunki: pełne ułaskawienie i sama Helena, teraz i po wojnie. Helena się zgadza. Crowther instruuje ją, by za pomocą wiwimancji wykuła w Kaine'ie kontrolowalną obsesję. Spotyka go w brudnej kamienicy przy opuszczonej fabryce na Placówce. Wygląda identycznie jak na swoim studenckim portrecie — niezmieniony przez nieśmiertelność, uwięziony w szesnastce. Przysięga mu się i daje mu swój pierwszy pocałunek, potajemnie badając jego nieludzką fizjologię swoim rezonansem, już katalogując słabości.

Przez miesiące Kaine dostarcza wywiad w zakodowanych kopertach, trzymając Helenę na dystans. Potem zjawia się bez lewej ręki, krew tryska po pojedynku z innym Nieśmiertelnym. Jego regeneracja utknęła w pętli — produkuje krew tylko po to, by ją wykrwawiać. Helena wyznaje, że jest wiwimantką, i wtłacza swój rezonans w niego, zaciskając naczynia krwionośne. Jego ręka odrasta na jej oczach — kość rozwija się, mięśnie oplatają ją. Mapuje lumithiowy talizman płonący blisko jego serca. Wściekły na jej oszustwo, Kaine mimo to zaczyna przyjmować jej opiekę. Odkrywa, że posiada animancję — zdolność manipulowania duszami i umysłami — i uczy się wyrywać reanimację z nekrothralli. On żąda, by nosiła właściwą broń, i zaczyna ją szkolić w walce, brutalnie i wymagająco, bo chimery, które Morrough wypuszcza, czynią każdą wyprawę na zewnątrz śmiertelnie niebezpieczną.

Ruch Oporu odbija Wyspę Wschodnią dzięki wywiadowi Kaine'a. W odwecie naukowiec Bennet wyrzeźbia alchemiczny układ na plecach Kaine'a — nacięcia do kości, stop lumithium wspawany w jego ramiona. Układ go przemieni lub zabije. Helena leczy go nocami przez tygodnie, wyciągając infekcję, ale on umiera: układ pochłania więcej energii, niż jego ciało jest w stanie wygenerować. W desperacji przykłada swój amulet z kamieniem słonecznym do jego piersi. Kamień wewnątrz pęka, uwalniając rtęciową substancję, która znika przez jego skórę i rozświetla jego szkielet, zanim zniknie. Jego pogarszanie się zwalnia. Srebrne pasma pojawiają się w jego włosach. Helena nie rozumie, co zrobiła — dopiero później dowiaduje się, że kamień słoneczny zawierał Kamień Niebios, pradawny relikt dusz, którego moc wybrała ją ponad każdego Holdfasta, który go posiadał.

Ilva daje Helenie miesiąc: udowodnij podporządkowanie Kaine'a, zabij go, albo ona zdradzi go Morrough'owi. Helena mówi Kaine'owi o terminie. Oferuje współpracę — nie z lojalności, lecz dlatego, że wysłanie Heleny do Centrali jest nie do zniesienia dla jego zaborczej natury. Kiedy śpią ze sobą po raz pierwszy, coś w nim pęka. Wyznaje: Morrough torturował jego matkę Enid przez miesiące, zmuszając szesnastoletniego Kaine'a do zamordowania Apollo jako cenę za jej uwolnienie. Enid nigdy nie doszła do siebie, umierając z powodu uszkodzonego serca, podczas gdy Kaine bezradnie patrzył. Zemsta za nią była jego jedynym motywem od samego początku. Helena raportuje sukces Crowtherowi, przekuwając obsesję Kaine'a w służbę. Ale triumf smakuje jak popiół — uświadamia sobie, że jej własne uczucia są prawdziwe, a obsesja, którą w nim wyhodowała, odzwierciedla to, co sama naprawdę czuje.

Nieśmiertelni detonują bombę nulliową — broń, która rozprasza tłumiący rezonans metal w postaci pyłu unoszącego się w powietrzu, pozbawiając alchemików ich zdolności w trakcie walki. Budynki walą się na całej wyspie. Helena zostaje wysłana do szpitala polowego, gdzie po raz pierwszy wykonuje operację ręczną, organizując ewakuacje bez rezonansu. Drugi wybuch ją dosięga: odłamki rozcinają jej mostek. Kaine znajduje ją umierającą, zbiera tajny zespół medyczny i zabiera ją do Spirefell na rekonwalescencję — jej pierwszy rzut oka na posiadłość, która stanie się jej więzieniem. Spędza tygodnie ze szwami trzymającymi jej klatkę piersiową. Ilva Holdfast umiera ze stresu. Generał Althorne ginie w gruzach. Ruch Oporu traci połowę sił, niemal całe terytorium. Rada się rozpada, a Luc — obejmując pełne przywództwo — zakazuje Helenie pojawiania się w jego obecności.

Luc zostaje schwytany w zasadzce, która niemal zabija oboje bliźniaków Bayard. Soren, brat Lili — teraz bez jednego oka — organizuje nieautoryzowaną akcję ratunkową, wybierając Helenę specjalnie, bo potrzebuje kogoś gotowego użyć nekromancji, jeśli wszystko zawiedzie. Infiltrują się przez zatopione tunele pod Wyspą Zachodnią i znajdują Luca przypiętego do stołu, z poczerniałymi organami. Podczas chaotycznego odwrotu potworny Blackthorne wbija topór przez żebra Sorena. Helena trzyma go, gdy umiera, i w desperacji reanimuje go — wlewając część siebie w jego zwłoki. Martwy Soren walczy dalej, kupując czas, aż nekrothralle rozrywają jego ciało na strzępy i połączenie się zrywa, pozostawiając fantomowe wspomnienia jego zniszczenia na stałe osadzone w świadomości Heleny. Luc odzyskuje przytomność na tyle długo, by wyczuć, co zrobiła. Nigdy więcej nie odzywa się do niej z własnej woli.

Helena uświadamia sobie, że nawracające gorączki mózgowe Luca odpowiadają objawom z wojennych masakr szpitalnych — gdy licze infiltrowały za pomocą żywych ciał. Konfrontuje Luca i zmusza opętującą istotę do ujawnienia się. Nazywa siebie Cetus: brat bliźniak Oriona Holdfasta, żyjący od ponad pięciu wieków, pierwotny Nekromanta, którego Orion pokonał pod Rivertide. Morrough zawsze był Cetusem, powracającym, by zniszczyć dziedzictwo brata i pozyskiwać potomków Holdfastów na części ciała do podtrzymywania swojej rozpadającej się formy. Od miesięcy sterował Lucem jak marionetką — zabijając przez niego Ilvę, aranżując ciążę Lili, by mieć kolejne ciało Holdfasta do pochłonięcia. Helena unieruchamia Cetusa animancją i na chwilę uwalnia Luca, który błaga ją, by to zakończyła. Kiedy Cetus powraca i atakuje, Helena odruchowo paruje — i jej obsydianowe ostrze wchodzi między żebra Luca. Umiera w zaułku o świcie, prosząc ją, by chroniła Lilę.

Po upadku Ruchu Oporu i śmierci Luca Helena buduje bomby zapalające z teorii piromancji, którą kiedyś studiowała, pomagając Lucowi w zadaniach domowych, i niszczy Laboratorium Zachodniego Portu — Bennet i wszystkie jego badania pochłonięte przez eksplozję. Walcząc o ucieczkę, przebija się przez nekrothralle i zostaje schwytana. Kaine przybywa niewidziany i masakruje jej oprawców, ale Helena nalega, by najpierw uratował ciężarną Lilę. Zabiera Lilę z drugiego laboratorium, ostatecznie dekonspirując się. Helena tymczasem zostaje ponownie schwytana. Strażnik Mandl — pielęgnujący urazę z lat zazdrości — umieszcza Helenę w stazie celowo przytomną, jej akta zniszczone. W kurczących się chwilach, zanim ciemność ją pochłania, Helena używa animancji, by wymazać każde wspomnienie o Kaine'ie, grzebiąc go pod barierami przekierowanych myśli. Jeśli ją przesłuchają, nie znajdą niczego. Czeka.

W Spirefell ciąża Heleny wyczerpuje witalność podtrzymującą jej ukrytą mentalną architekturę. Wspomnienia przebijają się jak powódź — twarz Kaine'a, ich miłość, prawdziwy kształt wojny. Zrywa się z łóżka, widzi go obok siebie i cofa się, zanim rozpoznanie ją przytłacza. Postarzał się w sposób, jakiego nieśmiertelność nie powinna dopuścić. Jego oczy noszą żałobę czternastu miesięcy spędzonych na przeszukiwaniu każdego więzienia, każdych zwłok, każdego akta. Zgłosił się na kata Wielkiego Sędziego, bo tropienie zbiegów dawało mu dostęp do dokumentów. Każde okrucieństwo, którego Helena doświadczyła w Spirefell — chłodna postawa, transfery, monitoring — było wykonywane na potrzeby ukrytego nadzoru Morrough'a przez oczy w ścianach. Wymuszone poczęcie było rozkazem Morrough'a. Nienawiść Heleny i jej miłość istnieją jednocześnie, zajmując tę samą przestrzeń w jej pękniętej świadomości, i nie jest w stanie ich pogodzić.

Kaine ujawnia swój plan końcowy: Helena ucieka, jego zdemaskowanie jako zdrajcy osłabia Morrough'a, obce armie dokonują inwazji. On ginie. Helena odmawia. Czołga się po układzie wyrzeźbionym w podłodze salonu Spirefell, aż rozumie, jak działa animancja Morrough'a — dziewięciopunktowe układy kierujące dusze do biorcy. Projektuje odwrócenie, które mogłoby oddzielić duszę Kaine'a od skradzionych i ją przywrócić, ale potrzebuje dobrowolnej duszy jako kotwicy. Tymczasem Atreus — wciąż tropiący zabójcę Ruchu Oporu w ciele Crowthera — podpala pokój Heleny, próbując wydobić z niej tożsamość mordercy torturami. Mówi mu prawdę: jego syn jest szpiegiem, a Enid była torturowana z jego powodu. Po drugiej stronie dziedzińca młoda wiwimantka Ivy rozkazuje reanimowanemu ciału swojej martwej siostry oderwać ramię Morrough'a i dostarcza je do bramy — razem z filakterium.

Helena rozkłada żelazny układ i aktywuje go animancją. Moc przepływa przez metal jak płynne światło, gdy Kaine krzyczy, jego ciało staje się przezroczyste. Wyciąga z niego uwięzione dusze sług — każda zapada się z powrotem w śmierć. Potem oddziela duszę Kaine'a od masy i owija wokół niej dobrowolnie ofiarowaną duszę Atreusa, kotwicząc ją na miejscu. Wysiłek kosztuje Helenę dwa ostatnie sprawne palce lewej ręki — nerw łokciowy pęka nieodwracalnie. Kiedy się kończy, Kaine leży śmiertelny: kruchy, drżący, niemożliwie żywy. Atreus, wciąż migoczący w ciele Crowthera, szepcze, że Enid zawsze była dumna z ich syna. Zostaje z pierścieniami zapłonowymi, gdy Helena i Kaine dosiadają Amaris. Chimera wystrzeliwuje w czarne niebo, a pod nimi Spirefell wybucha huczącym płomieniem.

Lecą na południe przez trzy noce, śpiąc za dnia w myśliwskich chatach. W nadmorskim domku Lila Bayard otwiera drzwi — żywa, z farbowanymi na brązowo włosami, poparzoną twarzą — i miażdży Helenę w ramionach. Potem dostrzega Kaine'a i rzuca się na jego gardło. Helena staje między nimi. W środku czeka mały Pol, złotowłosy i niebieskioki jak jego zmarły ojciec. Gazety na statku potwierdzają, że Wielki Sędzia nie żyje, zabity przez Ivy Purnell. Front Wyzwolenia mobilizuje się. Helena, Kaine i Lila płyną do Etras podczas letniego Zawieszenia, gdy morze między kontynentami na krótko się uspokaja. Na wyspie, którą Kaine przygotował lata wcześniej — kamienny dom na klifie, gdzie wiatr niesie sól i szum fal — Helena rodzi Enid Rose Ferron. Ciemne loki jak u matki. Srebrne oczy, nieomylne, jak u ojca.

Kaine z trudem przyjmuje dziecko do wiadomości — jej poczęcie stoi między nimi jak rana, która nie chce się zabliźnić. Helena wymusza konfrontację, mówiąc mu, że nie może powtórzyć emocjonalnej nieobecności swojego ojca. Stopniowo Enid staje się drugim słońcem na jego orbicie. Lila wraca do Paladii, wyciąga zwłoki Morrough'a spod zawalonej Wieży i zmusza świat do zmierzenia się z prawdą o wojnie. Pol jedzie z nią odbudowywać Instytut. Helena i Kaine budują swoje ciche życie: ona przyrządza lekarstwa dla wioski, on spaceruje po klifach z Enid na ramionach, wciąż sprawdzając obwód jak żołnierz, który nie potrafi przestać być żołnierzem. Kiedy Stroud zostaje znaleziona utopiona za granicą — jej serce tajemniczo zawiodło — Helena płacze z ulgi i wściekłości, że Kaine pojechał. Kłócą się. Przebaczają sobie. Każdego dnia ona go wybiera. To wystarczy.