Nigdy nie zatrzymuj

Kamieniarze wystrzeliwują potężne harpuny w Ironwraith, ściągając latającą wyspę ku ziemi. Vesper kradnie szybowiec, wznosi się ponad chmury i dostrzega dwadzieścia tysięcy wrogich żołnierzy czekających w dole. Wspina się po murze fortecy gołymi rękami, by dotrzeć do księcia Dragora, i przekazuje mu wywiad. Ten podejmuje bezwzględną decyzję: odciąć turbiny, rozbić się tam, gdzie są, zamiast dać się wciągnąć w pułapkę, a potem wyrzeźbić zastępczą ziemię zarówno z wrogiego, jak i sojuszniczego terytorium. Uderzenie niszczy część Castelorain i część Avanis, kradnąc mile każdemu narodowi. Vesper walczy z mechanicznymi bestiami na pustkowiu, porzucona przez współtowarzyszy broni z powodu statusu Sinfair — mieszańca Fae napiętnowanego wrogą krwią. Wspina się po zwisającym kablu z powrotem na wycofującą się wyspę siłą mięśni, docierając do rzadkiego uśmiechu aprobaty Dragora.

W wigilię wyjazdu do Twierdzy Nigdy Vesper uczestniczy w królewskim balu, gdzie podaje odciętą głowę zdrajcy na stół obiadowy króla. Książę Dragor wzywa ją do swojego gabinetu. Przypiera ją do biurka, jego palce wsuwają się pod jej ubranie, doprowadzając ją do orgazmu, jednocześnie oskarżając o pożądanie Cayde'a. Intymność jest wykalkulowana — żąda, by zbudowała wokół siebie niewidzialny mur, którego nikt inny nie zdoła przebić. Vesper się zgadza, wiążąc swoje ciało i lojalność z księciem, który zawładnął jej ambicjami, gdy miała czternaście lat. Organizuje Żniwiarza, by usunął bliznę z jej twarzy, traktując jej urodę jako swoją własność do utrzymania. Nie zdaje sobie sprawy, że oddała duszę mężczyźnie, który nigdy nie odda swojej w zamian.

W Forcie Helle Everest z łatwością przechodzi Próbę Bojową, ale Próba Magiczna wymaga rzucania zaklęć obiema rękami. Jej zbliznowaciała lewa dłoń nie wytwarza niczego. Główny Żniwiarz ją odrzuca. Everest odmawia uklęknięcia. Uwalnia podmuch tak potężny, że rozbija ochronną barierę Żniwiarzy — wyczyn niemożliwy samą wodą — zalewając oszołomiałych proroków. Coś mrocznego i bezimiennego poruszyło się w niej, by to osiągnąć. Żniwiarz Jaspin argumentuje, że nie ma reguły zabraniającej jednoręcznym rzucania zaklęć. Przyznają jej miejsce z dzikiej karty, bez pokoju, relegując ją do komory oczyszczania wody głęboko pod Twierdzą — śpi obok dudniących rur i wiecznego płomienia, otoczona zimnem i izolacją. Krzyki, które zaczyna słyszeć przez te rury, okażą się czymś znacznie więcej niż mechanicznym hałasem.

Harlon ujawnia, że przebudził się z magią wody i ziemi — podwójny dar żywiołów wyznaczający go do szkolenia Żniwiarzy. Zostanie oddzielony od Everest, umieszczony w zakazanych kwaterach Żniwiarzy, być może wysłany do dowolnego narodu po ukończeniu nauki. Ich wspólne marzenie o trenowaniu jako wojownicy rozpływa się w jednej chwili. Na przystani Harlon w końcu przekracza granicę, wokół której krążyli od lat. Całuje ją i wyznaje, że zbyt długo zwlekał, że chce zaoferować więcej niż przyjaźń, zanim zostaną rozdzieleni. Prosi ją, by trenowała, goniła swoje przeznaczenie, i obiecuje, że poprosi o nią jak należy, gdy nadejdzie czas. Potem Żniwiarze prowadzą go na złotą łódź, a Everest patrzy, jak jego latarnia kurczy się w ciemności, bardziej samotna niż kiedykolwiek.

Mała niebieska jaszczurka ze świecącym ogonem i maleńkimi skrzydłami pojawia się w łaźni, kreśląc wzór na ścianie, który odsłania ukryte drzwi. Everest podąża za nią z Galompem, dużym i sympatycznym Deszczorytem, który stał się jej nieprawdopodobnym towarzyszem. Schodzą przez tunele, przekraczają podziemną rzekę i przechodzą przez żelazną bramę, która niewytłumaczalnie otwiera się na dotyk Everest — jej tajemnicza moc rozbija kolejną magiczną barierę, której nie powinna być w stanie przełamać. Głęboko pod Twierdzą złotopłaszczy Żniwiarze intonują zaklęcia nad Kamieniarzem przypiętym do szklanego ołtarza, z runami wyrytymi na skórze, którego śmierć wcześniej ogłoszono poborowym. Nad nim coś mrocznego i bezkształtnego wije się w powietrzu. Zanim Everest zdoła to zidentyfikować, Żniwiarze się zbliżają i ucieka, a obraz tej wijącej się ciemności wypala się w jej koszmarach.

W Wandershire, wędrownym neutralnym miasteczku handlowym, Everest wpada prosto na mężczyznę, którego ścigała od śmierci matki. Kaiser Brimtheon stoi wyższy, niż zapamiętała, o oczach czarnych jak otchłań. Wyciąga sztylet zemsty. On łapie ją za nadgarstek, jego dotyk parzy, a oczy błyskają szkarłatem. Miażdżąca siła mentalna rozbija jej tarcze i przejmuje kontrolę nad jej ciałem. Trzy krwistoczerwone ogary materializują się — dary jego Zakonu Furii, stworzenia przywołane z przerażenia. Zmusza ją, by pod ich ciałami przeżyła ponownie śmierć matki. Pyta o jej imię. Podaje je, bezsilna wobec jego opętania. Na jego pierścieniu odczytuje Kaiser Brimtheon, jeden z adoptowanych wojowników Matriarszki z Pyros. Odrzuca ją jako niewartą trudu czyszczenia miecza. Tej nocy wyryta jego imię na swoim sztylecie, puste miejsce wreszcie wypełnione.

Komandor Rake odwiedza Twierdzę Nigdy i ujawnia to, co powiedzieli mu Żniwiarze: Everest potrafi rzucać zaklęcia tylko jedną ręką. Ransom rozgłasza sekret każdemu Deszczorytowi na dziedzińcu. Ich ojciec wymusza walkę sparingową, a Everest walczy zaciekle — zamraża krocze Ransoma, wpycha wodę w jego twarz — ale Ransom zamyka ją w klatce z lodu, a komandor dodaje własną miażdżącą moc, aż ledwo może oddychać. Zmuszona do poddania się pod rękami ojca, upokorzenie wyzwala coś głębszego: Zakon Everest wreszcie się Wyłania. Przemienia się w białego Leoparda z czarnymi plamami, formę, której nikt nie potrafi dokładnie zidentyfikować. Nawet to nie przynosi uznania. Ojciec nazywa ją pchlarą i odchodzi, zostawiając ją bardziej zdeterminowaną niż kiedykolwiek, by zdobyć szacunek przez zemstę, zamiast żebrać o akceptację.

Cassandra ogłasza, że książę Dragor żeni się z bogatą dziedziczką rodu Collingsdale. Vesper niemal przebija ją widelcem, po czym ucieka. Mur, który Dragor wokół niej zbudował, pęka na oścież. Wpada w spiralę — dym z mgłoziela, walki na gołe pięści, sikowe piwo. Cayde ją znajduje, wrzuca do beczki z lodem, wciska jej pigułkę trzeźwości między wargi i zanosi do wynajętego pokoju. Mówi jej wprost: jest zazdrosny, Dragor nie zasługuje na jej lojalność, a chce jej tylko wtedy, gdy wybierze go dobrowolnie. Pyta, czy mur był jej wyborem, czy księcia. Był księcia. Vesper całuje go pierwsza. Kochają się na surowej drewnianej podłodze, a każda chwila jest jak odzyskiwanie kawałka siebie. Łamie przysięgę złożoną Dragorowi i odmawia skruchy.

Vesper przyłapuje Everest w latrynie, zwabiając ją tam manipulacją pęcherza za pomocą darów Sukuba. Wewnątrz tarczy wyciszającej dwie wroginie wymieniają się wiedzą. Vesper widziała, jak Żniwiarze potajemnie zamordowali Niebokuwacza, który zakwestionował ich autorytet, a potem wrobili niewinnego Płomienionośca w egzekucję. Everest znalazła komnaty rytualne i mroczne byty pod Twierdzą. Żadna nie ufa drugiej, ale żadna nie może prowadzić śledztwa sama. Vesper proponuje pakt krwi: nie mogą się zabić ani skrzywdzić w Twierdzy Nigdy, związane groźbą gnijącej krwi, jeśli którakolwiek złamie przysięgę. Everest się zgadza. Vesper maluje runy ich zmieszaną krwią i przywołuje mroczną moc Eteru, by go zapieczętować. Dwie najbardziej ścigane kobiety swoich narodów tworzą sojusz równie nieprawdopodobny, co niebezpieczny.

Przez morską jaskinię Everest i Vesper docierają do komnaty otoczonej kamiennymi łukami. Kamienny epitaf nosi Proroctwo Elysium — przepisane. Tam, gdzie wersja każdego narodu obiecuje ich własne zwycięstwo, ta mówi jedynie o twórcach pokoju i zjednoczonych rządach. Obie kobiety uświadamiają sobie, że ich ludom karmiono różne kłamstwa. Używając błyszczącego pyłu z brązowej urny, aktywują łuk i przechodzą przez oślepiający portal. Vesper natychmiast rozpoznaje Stormfell — smak domu w powietrzu. Za żelaznymi kratami znajdują coś, co powinno być niemożliwe: ogromnego zmiennokształtnego Smoka, pokrytego bliznami, ze złamanymi skrzydłami, skutego łańcuchami ze świecącymi zielonymi kryształami wbitymi w szyję. Atakuje piekielnym ogniem. Ledwo uciekają przez portal, niosąc oszałamiającą wiedzę: Smoki nie wyginęły, istnieją natychmiastowe portale między narodami, a Żniwiarze strzegą tajemnic, które mogłyby zakończyć Nieskończoną Wojnę.

Piętnaście Wampirów w trzech sabatach atakuje świętą Twierdzę — stworzenia tak szybkie i potężne, że jeden sabat potrafi wymordować tysiące. Eksplozja rozrywa Nocną Bramę. Everest podsłuchała, jak Żniwiarze przygotowywali adeptów na ocenę, której nie wszyscy przeżyją. Wykorzystuje chaos jako przykrywkę, biegnie do Vesper i proponuje wspólne śledztwo, gdy Żniwiarze są zajęci. Vesper się zgadza, po raz pierwszy wtajemniczając Dalię, Moraine i Cayde'a w spisek. Cała piątka prześlizguje się przez zakazane drzwi Żniwiarzy. Gdy Wampiry ścigają ich pod ziemią, Everest chwyta Vesper za rękę — i ich magia łączy się w niemożliwy sposób, woda i powietrze tworzą tarczę, która wytrzymuje atak Wampira. Vesper wysyła trzy Wampiry przez portal, potem wpycha Everest przez inny łuk w stronę Harlona. Ich ścieżki rozchodzą się w oddzielne koszmary.

Everest znajduje Harlona przykutego do kamiennego filaru obok dwudziestu adeptów, z runami wyrytymi na nagiej piersi, nieprzytomnego pod mrocznym zaklęciem. Nad nimi wijąca się masa ciemności pulsuje na suficie — istota zwana Pustką. Desperacko próbuje złamać jego łańcuchy lodem, siłą i sztyletem. Nic nie działa. Harlon budzi się na chwilę, błaga ją, by uciekała, i znów odpływa. Istota opada i żywi się adeptami — trzech zostaje rozszarpanych w pozbawionej światła komnacie. Gdy dociera do Everest, zamiast ją pożreć, przelewa się przez jej umysł, badając każde wspomnienie, porażkę i pragnienie. Potem się wycofuje. Przybywa Żniwiarz i chłoszcze ją magią ziemi, ale tajemnicza mroczna moc Everest aktywuje się i całkowicie neutralizuje jego magię — nie jest w stanie rzucić na nią niczego. Wtedy z cieni wyłania się Kaiser Brimtheon.

Kaiser podążył za swoim smokiem-wieszczem Calcifiendem — niebieską jaszczurką, którą Everest zaprzyjaźniła się przez miesiące, nie znając jej pana — prosto do niej. Zabija bezsilnego Żniwiarza, by chronić to, co teraz podejrzewa: Everest jest bronią Pustki z Proroctwa Elysium, Fae zdolną do neutralizowania wszelkiej magii. Walczą. Jej mroczna moc zdziera z niego czerwoną zbroję Furii, ale nie jest w stanie jej utrzymać. Kaiser unieruchamia ją mentalnym opętaniem, a potem przywołuje Nocny Ogień — nieodwołalną więź dusz, którą jego rodzaj może rzucić tylko raz. Ogłasza ją swoją Strachożywicielką: związaną, by karmić go swoimi lękami, niezdolną go zabić, z zakazem ujawniania, czym jest. Więź zostaje zapieczętowana wymuszonym pocałunkiem. Rozkazuje jej porzucić Harlona, a Nocny Ogień pali ją od środka, gdy się opiera. Zostaje odciągnięta od mężczyzny, którego kocha, na smyczy tego, którego urodziła się, by zniszczyć.

Podczas gdy Everest mierzy się z Kaiserem pod ziemią, Vesper i jej towarzysze walczą z pozostałymi Wampirami w komnacie łuków. Przywódca sabatu wysysa z Vesper krew niemal do śmierci, zanim Dalia wbija mu sztylet w plecy. Ocalały Wampir ucieka w żałobie. W ciszy po zwycięstwie Vesper nie widzi noża, dopóki nie tkwi już w sercu Moraine. Cayde wyciąga ostrze, jego miodowe oczy opróżnione z każdej czułości, której ufała. Jest szpiegiem Kamieniarzy — Przebudzonym potajemnie poza systemem Żniwiarzy, a jego misją zawsze było uzyskanie dostępu do portali przez nią. Dalia rzuca się między nich i przyjmuje następne ostrze przeznaczone dla Vesper, umierając z rozciętym gardłem. Dwie siostry odeszły w jednej chwili. Vesper staje naprzeciw ich zabójcy sama — wyczerpana z magii, krwawiąca, trzymając jedynie skradziony topór i ruiny wszystkiego, w co wierzyła.

Vesper ucieka przez portal do Stormfell, ścigana przez Cayde'a. Pędzi do jaskini Smoka, wybierając samobójczy gambit zamiast poddania. Gdy Cayde ją dogania, wymachuje skradzionym toporem — wykutym z drakonii, metalu hartowanego smoczym ogniem — w łańcuch krępujący bestię. Łańcuch pęka. Smok wyrywa się na wolność, piekielny ogień wypełnia jaskinię, sufit się wali. Cayde toruje ucieczkę przez skałę swoją magią ziemi. Vesper używa magii krwi i krwi swoich martwych sióstr, by rzucić na niego klątwę, zanim znika w noc. Smok osłania ją przed spadającymi gruzami własnym pokrytym bliznami ciałem, a potem ucieka na wolność. Vesper wyłania się samotnie w zamrożony krajobraz Stormfell. Nieboszka jest martwa dla samej siebie, utrzymywana przy życiu jedynie obietnicą odwetu.