Nocticadia

Mel prowadzi Lilię przez ukryte drzwi w szafie jej pokoju w akademiku, w dół, do tuneli niegdyś używanych do ukrywania dzieci przed nalotami. W podziemnym pomieszczeniu oświetlonym świecami grupa Mel — Anon Amos — przechowuje skrzynie dokumentów skradzionych z uniwersytetu: akta z Projektu Crixson, które miały zostać zniszczone. Lilia otwiera teczkę i znajduje twarze ośmiorga uczestników badania. Trzecia od prawej stoi kobieta, którą rozpoznałaby wszędzie. Jej matka — wymieniona jako Vanessa Corbin, rodowita mieszkanka Drakadii. Wszystko się rozpada: matka, którą kochała, była kimś zupełnie innym, z miejsca, o którym nigdy nie wspominała, niosąc tajemnice, które zabrała ze sobą do wanny. Dziewczyna, która przyjechała do Drakadii w poszukiwaniu odpowiedzi na temat pasożyta, staje teraz przed o wiele bardziej osobistą zagadką.

Na gali charytatywnej Bramwell mówi Lilii, że bogacze się na nią gapią, bo jest jedyną rzeczą wartą uwagi — po czym publicznie upokarza darczyńcę, który obmacuje jej udo pod stołem. Kilka godzin później ktoś dosypuje do jej drinka noxberries — silny halucynogen rodzimy dla wyspy. Lilia mdleje w ogrodach. Bramwell zanosi jej nieprzytomne ciało do samochodu, a potem do celi w katakumbach swojego laboratorium, gdzie budzi się przykuta kajdankami do łóżka. Kamery monitoringu zarejestrowały, jak ją niósł — nagranie, które mogłoby zniszczyć jego reputację. Lilia wykorzystuje tę przewagę: oczyści jego imię, jeśli uczyni ją swoją asystentką laboratoryjną. On proponuje pieniądze. Ona odmawia. Grozi, że zamknie ją w celi na zawsze. Ona nie ustępuje. Zgadza się, wściekły, i ich układ zaczyna obowiązywać.

Pracując nocami w podziemnym laboratorium Bramwella, Lilia rozlewa agar, sterylizuje narzędzia i chłonie strzępy wiedzy o toksynie, którą on opracowuje. Pewnego wieczoru przypadkowo zamyka się w dodatkowej sali sekcyjnej ze zmasakrowanymi zwłokami — mężczyzną z wydłubanymi oczodołami. Jej krzyki sprawiają, że Bramwell wpada, wyważając drzwi. Rzuca mu się w ramiona i dzieje się coś niemożliwego: jego dłonie rejestrują fakturę jej wilgotnych włosów, ciepło jej skóry. Przez lata choroba Vonerica pozbawiała jego ciało wszelkich odczuć. Teraz, trzymając Lilię, każdy nerw budzi się do życia. Głaszcze ją po policzku, przeczesuje palcami jej włosy i przyciska usta do jej warg. Potem się odsuwa, mówi, że jego praca jest zbyt ważna, i ją zwalnia — wsuwając czek na pięć tysięcy dolarów do kieszeni jej laboratoryjnego fartucha.

Lilia wraca po zapomnianą torbę i zastaje Bramwella bez koszuli przy biurku — z opaską uciskową na ramieniu, wbijającego sobie w żyłę strzykawkę z fioletową toksyną Noctisoma. Chowa się, ale on ją znajduje. Uwięzieni przez ulewę spędzają noc w jego gabinecie — ona przykuta do rozkładanego łóżka z powodu lunatykowania, on w fotelu za biurkiem. Przy whisky i świetle świec Bramwell wyjawia, że jego bliźniak Caedmon został porwany w wieku siedemnastu lat i uznany za zamordowanego. Opowiada o ojcu, który zamykał go w szafie z trupami jako karę, i o słowie niewrażliwy, którego Caedmon go nauczył, by odpędzać śmierć. Do rana dystans między nimi zapada się w rozpaczliwą arytmetykę dwojga ludzi, którzy nie powinni pragnąć siebie nawzajem z taką siłą. Przekraczają granicę, której przysięgli nigdy nie przekraczać.

Głęboko w katakumbach Barletta podupada na zdrowiu — jego wątroba jest strawiona, kręgosłup się wykrzywia, halucynacje dręczą go wizjami syna, którego pobił do stanu śpiączki. Bramwell odwiedza go regularnie, opowiadając historię swojego dzieciństwa w odcinkach — każdy rozdział to powolne odsłanianie powodów, dla których ten człowiek został wybrany. Barletta był kierowcą, który przewiózł Caedmona do jego porywaczy. Wabiąc go fałszywą odtrutką, Bramwell żąda nazwiska człowieka, któremu przekazano jego brata. Barletta wykrztusza je z trudem: Angelo DeLuca. Krzywy nos, blizna przy oku. Ten sam mężczyzna, który osacza Lilię w jej mieszkaniu, grozi jej przemocą seksualną, który czai się na obrzeżach przestępczych interesów jej ojczyma Connera. Zemsta Bramwella i zagrożenie Lilii zbiegają się w jednym nazwisku.

Gilchrist odwiedza Lilię w akademiku z kartą przetargową: chipem komputerowym zawierającym kompletne akta Crixsonu, w tym informacje o tym, jak jej matka została zarażona. W zamian chce nazwisk z podziemnej grupy Mel — oraz żeby Lilia opuściła Dracadię. Lilia podaje jedno nazwisko i pyta, kim jest jej ojciec. Odpowiedź uderza jak pięść: rektor Lippincott, który zapłodnił jej matkę podczas badań i zażądał, by usunęła ciążę. Później Lilia odkrywa list, który matka ukryła wewnątrz płótna obrazu, napisany dwa tygodnie przed śmiercią. Potwierdza on wszystko — jej prawdziwe imię brzmiało Vanessa Corbin, uciekła z Dracadii w ciąży, a żonaty lekarz, którego kochała, był niebezpieczny. Matka błagała Lilię, by nigdy go nie szukała. Człowiek, który podpisał jej stypendium, zarządził też jej wymazanie.

Ukradkowe spojrzenia twardnieją w nałóg. Spotykają się po godzinach na górnym piętrze bibliotecznej rotundy — w zapomnianym magazynie za ścianami historycznych tekstów, gdzie Lilia dostrzegła związek między pradawnymi czarnymi kamieniami a odpornością na Noctisomę. Ale badania ustępują głodowi. Przy ścianie, obserwując ich splecione odbicie w ozdobnym lustrze, Bramwell kreśli dłońmi jej ciało z desperacją mężczyzny, który przez dekady nie potrafił niczego poczuć. Ostrzega ją, że zniszczy każdego, kto jej dotknie — po czym sam ją niszczy, z dokładnością, która wyjaśnia, dlaczego Gilchrist nie potrafi go porzucić. Kochają się, podczas gdy obcy przeglądają półki piętro niżej. Każde spotkanie pogłębia uwikłanie, na które żadne z nich nie może sobie pozwolić. Ujawnienie oznacza wydalenie dla niej, hańbę dla niego i śmierć jego badań.

W Zatoce Amorisse, gdzie Lilia po raz pierwszy w życiu zanurza stopy w oceanie, Bramwell pada nieprzytomny obok swojego samochodu. Toksyna przestała działać — jego mięśnie się blokują, serce zmierza ku zatrzymaniu. Lilia znajduje jego ostatnią strzykawkę w kieszeni płaszcza i drżącymi rękami wbija igłę w żyłę. Drgawki ustają, ale Bramwell płonie gorączką. Lilia jedzie do apteki ziołowej w Emberwick, gdzie kobieta imieniem Francesca podaje mu herbatę z czarnego kamienia, zaparzoną z minerałów wydobywanych w podwodnych jaskiniach wyspy. Czucie wraca Bramwellowi w ciągu kilku godzin. Pierwiastek — kastejon, nowo odkryty metal zawarty w czarnym kamieniu — zdaje się podtrzymywać działanie toksyny na czas nieokreślony. Lilia nieświadomie podsunęła swojemu profesorowi brakujący element dzieła jego życia. Jego doświadczalne ćmy, Patrokles i Achilles, znów wzlatują w powietrze.

Mel publikuje dwa sensacyjne wpisy na swoim studenckim blogu: że Lilia jest nieślubną córką Lippincotta oraz że sypia z Doktorem Śmiercią — poparte zdjęciem zaparowanej szyby samochodu, na którym widać charakterystyczny tatuaż Lilii na przedramieniu. Dziekan Langmore zjawia się w jej akademiku w towarzystwie ochroniarzy. Ma kilka minut, żeby spakować wszystko z powrotem do tej samej walizki, z którą przyjechała. Wychodząc, mija drzwi Mel i wbija dziewczynie pięść w twarz. Prom zabiera ją z powrotem przez wodę, którą przepłynęła z taką nadzieją zaledwie kilka tygodni wcześniej. Wraca do Covington, do brudnego mieszkania Connera nad teatrem, i zwija się na łóżku, które już nie wydaje się jej własne. Bramwell jest w delegacji. Jej telefon jest martwy. Jest zupełnie sama.

Angelo materializuje się w ciemnym mieszkaniu z pistoletem i scyzorykiem. Podaje Lilii narkotyk, przyciska ją do podłogi i wycina szramę od oka do szczęki, obiecując, że ją zgwałci i poćwiartuje. Między ciosami zmusza ją do otwarcia wspomnienia, które pogrzebała cztery lata temu: to Lilia trzymała matkę pod wodą tamtej nocy, próbując powstrzymać ją przed utopienie Bee. Angelo przybył potem, zastał matkę ledwo żywą, podciął jej nadgarstki, żeby upozorować samobójstwo, i spuścił robaki do odpływu. Ktoś z Dracadii wynajął go, żeby dokończył to, co rozpoczął pasożyt — a teraz, żeby wyeliminował samą Lilię. Roztrzaskuje Angelowi czaszkę trofeum lekkoatletycznym. Bramwell, który pędził z Maine po tym, jak dowiedział się o jej wydaleniu, wpada przez drzwi. Krzyki Angela niosą się echem, gdy Bramwell dokonuje zemsty, która nie będzie szybka.

W posiadłości Bramwellów, gdzie Devryck ukrył Lilię, by mogła dojść do siebie, w drzwiach pojawia się jego druga wersja — identyczna twarz, lecz pokryte bliznami dłonie, wytatuowane ciało i oczy niosące w sobie dziką ciemność. Caedmon Bramwell przeżył porwanie. Nigdy nie został spalony; Angelo sfałszował nagranie egzekucji. Zamiast tego Caedmon został sprzedany satyście, który przez lata prał mu mózg, czyniąc z niego zabójcę i karmiąc go kłamstwami, że Devryck spiskował przeciwko niemu. To Caedmon był postacią w dżumowej masce nawiedzającą kampus, tropiącą Angela i Lippincotta w ramach zemsty. Zabiera Lilię na uniwersytet na swoim motocyklu i wręcza jej skradziony chip z danymi Gilchrista. Mówi jej, że Devryck kłamał w sprawie Kruków — tajnego stowarzyszenia, którego ceremonialne stroje obejmują tę samą dżumową maskę, o której wmawiano jej, że była halucynacją.

Gawrony schwytały Lilię i zamknęły ją w złotej klatce w swoim podziemnym trybunale, gdzie zakapturzeni członkowie w maskach dżumowych decydują o losach ludzi. Ponieważ badania Devrycka są zbyt cenne, by je stracić, Lilia staje przed sądem w jego miejsce — oskarżona o współudział w jego rzekomych zbrodniach. Devryck przedstawia nagranie wideo dowodzące, że Mel uderzyła Jenny Harrick łopatą, a Lippincott spalił nieprzytomną dziewczynę żywcem w kampusowym krematorium, ostatecznie oczyszczając własne imię. Składa osobiste poręczenie, by uczynić Lilię członkinią Gawronów, stawiając na szali własne życie. Stojąc boso w klatce, Lilia negocjuje: pełne czteroletnie stypendium z tytułem magistra oraz domek jej babci na wyspie. Wszystkich siedmiu członków kładzie swoje szpilki do głosowania złotą stroną do góry. Zostaje napiętnowana ich emblematem i wychodzi żywa.

Devryck znajduje Caedmona w holu posiadłości, do której przysięgał nigdy nie wracać. Jego bliźniak jest wrogi — wyprany z rozumu, przekonany, że Devryck go zdradził, dołączając do Kruków, kipiący latami niewoli i tortur. Rozmowa wybucha bójką na marmurowej posadzce, ostrze Caedmona ląduje na gardle Devrycka. Devryck szepcze słowo, które dzielili jako chłopcy: impervious. Pancerz pęka. Pięści Caedmona ustępują drżącym dłoniom i żałobie zapieczętowanej przez szesnaście lat. Wyjawia, że został sprzedany w niewolę, przerobiony na kogoś, kogo sam nie rozpoznaje. Musi opuścić Dracadię, znaleźć powód, by dalej żyć. Devryck błaga go, żeby został. Caedmon szepcze do Lilii, by zaopiekowała się jego bratem, po czym odchodzi w ciemność.