Zbieranie stokrotek w niedziele

Levi przyszedł w drucianych okularach i szarym swetrze na przymiarę garnituru weselnego, a Dani zapomniała, jak się składa zdania. Przypinała mu marynarkę, trzymając agrafki między wargami dla wygody — dopóki jego palce nie musnęły jej dolnej wargi, by je zabrać, upierając się, że sam może je trzymać. Uklękła, by zmierzyć nogawki spodni, z twarzą na wysokości jego paska, walcząc z każdą myślą, która krzyczała w jej ciele. Zapytał, dlaczego przestali rozmawiać. Zbagatelizowała pytanie. Wtedy wyjawił coś, o czym nigdy nie wiedziała: jakiś chłopak w liceum wygłaszał wulgarne komentarze o jej ciele, a Levi go uderzył — nie z romantycznej zazdrości, jak wyjaśnił, ale z tej samej opiekuńczości, którą czuł wobec swoich sióstr. To porównanie ją roztopiło. Zaproponował pomoc przy jej pracy magisterskiej i zasugerował wycieczkę do MET po inspirację.

W MET zatrzymali się przed obrazem ojca unoszącego córkę w powietrze, a wspólny ciężar ich żałoby wypełnił ciszę. Levi przyznał, że wciąż słyszy głos ojca niektórymi porankami i zbiegał na dół, zanim sobie przypomniał. Potem zaprowadził ją do wielkiego obrazu — Listu miłosnego Fragonarda — kobiety przy biurku ściskającej kwiaty, skąpanej w złotym świetle. Powiedział, że przypomina mu Dani. Naszkicowała sylwetkę sukienki tam, na muzealnej ławce, podczas gdy on patrzył z cichym zachwytem. Jej twórcza susza — miesiące nieinspirowanej pracy nad kolekcją dyplomową — pękła po raz pierwszy. Zanim wyszli, zaprosił ją na galę zaręczynową w hotelu Plaza. Zgodziła się, wmówiwszy sobie, że chodzi wyłącznie o przekonanie Belli o ich związku.

Przy niedzielnej kolacji bliźniaczki zaczęły skandować, żeby Dani i Levi się pocałowali, a cały stół się przyłączył — nawet babcia Coldwell. Dani spanikowana: ich pierwszy pocałunek nie mógł być przedstawieniem. Chwyciła kieliszek wina i rozlała go na jego białą koszulę. Natychmiast zrozumiał i pociągnął ją do łazienki. Z rozpiętą do połowy koszulą zapytał, czy pocałowanie go naprawdę byłoby aż takie straszne. Nastrój zaostrzył się, gdy skonfrontował ją z tematem Ethana, jej opiekuna naukowego, który kiedyś zaprosił ją na randkę. Warknęła, że zachowuje się jak jej brat — słowa, które uderzyły w najczulszy nerw mężczyzny zmuszonego do roli ojca od dzieciństwa. Jego odpowiedź była surowa: jej bezpieczeństwo było ważniejsze niż jej irytacja i nie zamierzał milczeć ani przez sekundę. Napisała przeprosiny na truskawkowym papierze. Zadzwonił następnego wieczoru, żeby powiedzieć, że je uwielbia.

Dani pojawiła się na gali zaręczynowej w głęboko niebieskiej jedwabnej sukni matki — z odkrytymi plecami, do ziemi, opinającej krągłości, które zwykle ukrywała. Levi dostrzegł ją z drugiego końca sali i wyszeptał jej dziecięce przezwisko, jakby to było jedyne słowo, jakie znał. Tańczyli: pierś przy piersi, jego dłoń pewnie na jej nagich plecach, kciuk kreślący powolne mapy na jej skórze. Powiedział jej, że jest słońcem i wiosną, że każde pomieszczenie rozjaśnia się, gdy mówi. Nie mogła znieść romantycznych słów od mężczyzny, który — jak wierzyła — jej nie kochał. Uciekła na frontowe schody, płacząc, upierając się, że nie jest piękna. Pocałował ją — powoli, głęboko, desperacko. Koleżanka z roku przerwała im, gratulując Dani przyjęcia na program modowy w Paryżu. Levi nie wiedział. Za nimi na schodach Bella obserwowała wszystko. Dani założyła, że pocałunek był na jej pokaz, i odjechała taksówką.

Pełna prawda o noc balu maturalnego wypłynęła we wspomnieniach. Dani szlochała na podłodze, mówiąc Leviemu, że go kocha i potrzebuje Jeremiaha — ale Jeremiah nie był jej romantycznym zainteresowaniem. Był platonicznym partnerem na bal, który wyszedł wcześniej, zabierając jej telefon z zapisanym wyznaniem dla Leviego. Kiedy bełkotała, że go kocha i błagała o Jeremiaha, Levi zinterpretował oba odniesienia jako tę samą osobę: założył, że kocha Jeremiaha, nie jego. Zdruzgotany, zorganizował jej powrót do domu i pocałował swoją właściwą partnerkę na bal, Corę, z poczucia porażki. Dani zobaczyła ten pocałunek, wychodząc, i doszła do wniosku, że Levi nic do niej nie czuje. Przestała odbierać jego telefony, odpowiadać na wiadomości, otwierać drzwi na jego pukanie. Katastrofalne nieporozumienie, zbudowane z wódki i zaimków, kosztowało ich cztery lata przyjaźni i wszystko, czym mogła się stać.

Po gali Dani siedziała sama z pustym formularzem aplikacyjnym do Lazaro — wymarzonej szkoły podyplomowej — i radą Leviego brzmiącą w głowie: pisz z serca. Więc napisała o porażce. O chłopaku, który wyśmiewał jej ubrania, po czym wróciła do domu i odtworzyła sukienkę Audrey Hepburn od Givenchy. O odrzuceniu z letniego programu, które skłoniło ją do zaprojektowania dwudziestu dziewięciu sukienek na bal dla koleżanek. O oglądaniu Project Runway z umierającym ojcem w szpitalnym pokoju. O widoku Leviego całującego kogoś innego, po którym wycięła szkarłatne serca z satyny i wszyła je w suknię z haftowanymi sonetami — pracę, która zapewniła jej miejsce na studiach. Każda rana wydała coś pięknego. Złożyła aplikację bez pokazywania Ethanowi i kupiła pomarańczową marszczoną tkaninę w lumpeksie, zainspirowana obrazem Fragonarda, na swoją ostatnią sukienkę dyplomową.

Levi kupił Dani jej pierwszy bukiet — stokrotki — i przyniósł go razem ze spódnicą i szpilkami z jej szafy, żeby mogła zastąpić go jako partnerka do tańca na próbie weselnej. Na zajęciach, przyciśnięci do siebie, nalegał, żeby powiedziała na głos, że jest niesamowita, nie ustępując, dopóki tego nie zrobiła. Podczas późniejszego wieczoru filmowego z bliźniaczkami upiekli dla niej ciasto truskawkowe — ulubione Dani, którego Levi sam nigdy nie lubił. Kiedy dziewczynki zasnęły podczas Pamiętnika księżniczki, Dani i Levi sprzątali, wrzucając zabawki do kosza i zakładając się o pytania przy każdym udanym rzucie. Zapytała, czy wciąż kocha Bellę; zaskoczył ją, wyjawiając, że Bella mówiła okrutne rzeczy o jego siostrach i miała mu za złe, jak dużo mówił o Dani. Powiedziała mu, że tym, czego najbardziej pragnie w życiu, jest miłość — pochłaniająca, pewna, prawdziwa. Zapytał, czy przeczytała jego tomik poezji. Nie przeczytała. Jego twarz zgasła.

Mail z odmową z Lazaro przyszedł tego samego popołudnia, kiedy wszystko inne się posypało. Dani poszła do gabinetu Ethana po wskazówki, a on się odmienił. Powiedział jej, że jej projekty nie są niczym szczególnym, że nigdy nie szyje ubrań dla siebie, bo nie uważa swojego ciała za wystarczająco dobre. Potem pochylił się nad jej krzesłem, dłońmi blokując podłokietniki, ręką sunąc po jej nodze, sugerując, żeby rzuciła chłopaka i pozwoliła mu samemu zadzwonić do Lazaro. Uderzyła go kolanem i uciekła. Przed budynkiem wpadła na klatkę piersiową Leviego. Ujął jej twarz, uspokoił oddech i zapytał, co się stało. Kiedy zdołała powiedzieć, że Ethan próbował ją dotknąć, coś za oczami Leviego zamieniło się w stal. Błagała go, żeby nie wchodził do środka. Pocałowali się — desperacko, ze łzami, kurczowo się trzymając. Potem odsunęła się i oznajmiła, że przyjmuje miejsce na programie w Paryżu. Jego twarz się załamała.

Tego wieczoru Dani skończyła swoją ostatnią sukienkę dyplomową i zrobiła coś, czego nigdy wcześniej nie robiła: przeróbiła ją tak, by pasowała na jej własne ciało. Zerwała sztywne perły, zwęziła biust i wyhaftowała stokrotki w tkaninie — hołd dla Leviego wszyty nicią i oddaniem. Potem napisała list miłosny, wyznając osiem lat uczuć, pojechała taksówką pod jego budynek i spotkała na zewnątrz Marty'ego — właściciela bajglowni, który okazał się sąsiadem Leviego. Kiedy Marty wziął list do dostarczenia, wspomniał z podziwem o książce Leviego. Piękne pisarstwo, powiedział, tyle złamanego serca jak na kogoś tak młodego. Próbował sobie przypomnieć tytuł. Coś z kwiatem. A potem mu się przypomniało: Zbieranie stokrotek w niedziele. Serce Dani zatrzymało się na chodniku. Stokrotki — jej imię. Cała jego książka nosiła jej imię.

Levi pojawił się pod jej drzwiami, ściskając jej list, wyraźnie zdruzgotany. Czytał go raz za razem i nie mógł zrozumieć, jak mogła powiedzieć, że go kocha, a potem wyjechać. Wspomniała noc balu maturalnego — i prawda wreszcie eksplodowała. Nigdy nie wiedział, że go kochała. Myślał, że płakała z powodu Jeremiaha. Zaimki, upojenie alkoholowe, zamieszanie — kosztowało ich to cztery lata. Wcisnął jej w ręce książkę: swój tomik poezji, każdy francuski wiersz opatrzony teraz odręcznym angielskim tłumaczeniem nabazgranym ciemnym markerem. Czytała fragmenty: jej tapeta, jej hortensje, jej krwawiące serca, jej brązowe włosy, jej imię przewleczone przez każdy wers. Każdy pojedynczy wiersz był o niej. Powiedział, że kochał ją, odkąd byli nastolatkami, że napisał całą książkę, próbując przeżyć jej utratę. Powiedziała, że go kocha. Całował ją, aż żadne z nich nie mogło oddychać.

Na ślubie Sarah w Hamptons Levi położył na ich wspólnym łóżku pokrowiec z sukienką w kolorze granatu z małą haftowaną stokrotką, którą sam wszył w kołnierzyk. Potem przyszedł prawdziwy prezent: odrzucił stanowisko w New York Timesie. Jego profesor przeczytał jego poezję i zaproponował mu posadę wykładowcy literatury francuskiej w amerykańskiej szkole w Paryżu. Sarah i Jeff przeprowadzali się z powrotem do miasta, by opiekować się bliźniaczkami. Po raz pierwszy w życiu Levi mógł wyjechać bez poczucia winy. Zanim polecieli do Francji, Dani odwiedziła grób ojca po raz pierwszy od jego śmierci — usunęła lata niewysłanych maili, rozmawiając z nim na głos. Na swoim pokazie dyplomowym wyszła na wybieg w pomarańczowej sukience z haftowanymi stokrotkami. Wszyscy, których kochała, wiwatowali. Ukłoniła się — i naprawdę to czuła.