Klub Briar

George Harding — ten sam oszust, którego Xavier okaleczył, i człowiek, który niegdyś porwał i pobił samą Norę, gdy miała osiemnaście lat — wdziera się z uzbrojonymi ludźmi do domu Xaviera i okrada go z dwudziestu pięciu tysięcy dolarów. Nora, związana i zakneblowana, patrzy bezradnie. W ciągu kilku tygodni George ginie od kuli, a Xavier zostaje oskarżony o morderstwo pierwszego stopnia. Uniewinniony na rozprawie, lecz skazany za nielegalne posiadanie broni, przesyła Norze z więzienia sześciokaratowy diament swojej matki wraz z oświadczynami. Nora odwiedza go w więzieniu, kładzie pierścionek na stole i mówi mu, że go kocha, ale nie może kłamać za niego przed sądem — a pewnego dnia, w jego branży, musiałaby to zrobić. Tymczasem konfrontuje się ze swoim pasożytniczym bratem Timem na rodzinnym spotkaniu, grożąc, że ujawni jego policyjną korupcję, jeśli jeszcze kiedykolwiek ją okradnie. Nora rusza naprzód sama.

Reka Muller — siedemdziesięciojednoletnia, urodzona na Węgrzech, była profesor sztuki z Berlina — od lat po cichu się wścieka. Kiedy wraz z mężem Otto uciekli z Niemiec, ich amerykański sponsor, senator Sutherland, ogołocił ich przesyłkę ze wszystkich wartościowych rzeczy, w tym trzech szkiców węglem autorstwa Gustava Klimta. Otto zmarł złamany. Teraz Reka została zwolniona z pracy w bibliotece, ponieważ Arlene doniosła o jej dawnym członkostwie w Partii Komunistycznej. Bez grosza i zdesperowana, w Wigilię podejmuje próbę włamania do rezydencji Sutherlandów w Georgetown. Zamiast tego znajduje Sydney Sutherland, synową senatora, otumanioną narkotykami i z podbitym okiem, za tylnymi drzwiami. Sydney prowadzi ją na górę i po prostu zdejmuje szkice ze ściany. Reka składa je w skrytce bankowej w Nowym Jorku, kupuje sztalugę i zaczyna malować abstrakcyjne portrety swoich sąsiadek z Briar Club.

Fliss Orton — angielska pielęgniarka, której mąż służy w Japonii, a ona sama nie potrafi niczego poczuć do swojego małego dziecka — traci poczucie czasu. Dwadzieścia minut rozpływa się w godziny, podczas gdy Angela wyje. Fliss ogląda transmisję z próby nuklearnej nad Nevadą i nie czuje nic poza echem słów męża: Dziecko Ortonów Numer Dwa. Tego wieczoru Grace otwiera wytrychem zamek do mieszkania Fliss, znajduje ją siedzącą w katatonii na linoleum, podczas gdy Angela krzyczy w sąsiednim pokoju, i nawet nie drga. Zagrzewa herbatę, przewija dziecko i zadaje jedno pytanie: czy Fliss umarłaby za swoją córkę? Oczywiście, szepcze Fliss. To dlaczego to się nie liczy jako miłość? — pyta Grace. Fliss o trzeciej w nocy zaczyna robić deser truskawkowy, po policzkach w końcu płyną jej łzy. Coś w niej taje — ledwie — ale wystarczająco, żeby zacząć się z tego wydobywać.

Grace zabiera Fliss do klubu Chickland — jednego z nielicznych lokali bez segregacji rasowej w okolicach Waszyngtonu — razem ze swoim kochankiem Claude'em Cormierem, czarnoskórym perkusistą Joe'a Reissa. Przez jeden elektryzujący wieczór piją martini i tańczą ponad granicą koloru skóry. Potem tłuką się kufle, ktoś maluje na szybach napis KOMUNIŚCI, a tłum rusza naprzód. Claude dostaje butami po żebrach. Grace chwyta jednego z napastników za włosy, wali jego głową o krawędź baru, a Fliss dostrzega coś metalowego między jej kostkami, zanim mężczyzna osunął się, zalewając się krwią. Uciekają boso zaułkiem. Grace upiera się, że to był zwykły, czysty cios. Fliss zauważa krew przesiąkającą rękaw Grace aż za nadgarstek. To pierwszy wyraźny sygnał, że wdowa z Iowa o sennym uśmiechu bije się jak ktoś zupełnie inny.

Bea Verretti — była łączniczka Fort Wayne Daisies z kobiecej zawodowej ligi baseballowej — spędziła dwa męczące lata, kulejąc na lekcjach wychowania fizycznego w pracy, której nienawidzi, czekając na kolano, które nigdy się nie wyleczy. AAGPBL umiera. Na meczu Senators obserwuje, jak rekordowy home run Mickeya Mantle'a wznosi się łukiem na ponad pięćset stóp w niebo, i czuje, jak budzi się w niej dawny ogień. Obok niej siedzi Harland Adams, sztywny były chłopak Arlene z FBI, wystarczająco samotny, by wylać swój ból serca przed kobietą, która leczy go pocałunkiem. Grace nakierowuje Beę na skauting talentów zamiast na grę. Bea czatuje pod biurem właściciela Senators przez trzy godziny, zdobywa rozmowę kwalifikacyjną, rzuca nauczanie, mówiąc swojemu natrętnie dotykającemu dyrektorowi, co o nim myśli, i zostaje jedną z pierwszych kobiet skautek w baseballu wielkiej ligi.

Claire Hallett to tak naprawdę Clara Halecka, polska dziewczyna, której rodzinę zniszczył krach roku 1929 — matka obciążyła się brukiem i skoczyła z mostu, ojciec zginął zmiażdżony na rampie załadunkowej czwartego lipca. Od szesnastego roku życia Claire kradnie, pozuje do sprzedawanych spod lady pikantnych zdjęć i przelewa każdego dolara na konto oszczędnościowe zbliżające się do ośmiu tysięcy — ceny domu, którego żaden bank nigdy nie będzie mógł jej odebrać. Załatwianie sprawunków dla eleganckiej Sydney Sutherland wprowadza Claire do rezydencji w Georgetown i w ramiona Sydney. Ich romans rozwija się w skradzionych godzinach za plecami męża — męża, który co tydzień waży żonę, kontroluje jej wydatki i bije tam, gdzie goście nie zobaczą siniaków. Claire wmawia sobie, że to tylko fizyczność. Okłamuje się tak usilnie, że niemal słyszy, jak to kłamstwo trzeszczy.

Barrett Sutherland wraca do domu pijany i wyznaje prawdę o swojej służbie wojennej — rozstrzeliwanie bezbronnych jeńców, napaści na Francuzki — a kiedy Sydney cofa się z przerażeniem, bije ją tak brutalnie, że przybywa do Briarwood House ledwo zdolna ustać na nogach. Grace zmywa ślady butów z żeber Sydney, podczas gdy Claire walczy z mdłościami. Sydney upiera się, że nigdy nie będzie mogła odejść: żadnych pieniędzy, żadnej rodziny, żadnej drogi ucieczki. Ale Claire przesuwa przez stół swoją książeczkę oszczędnościową. Osiem tysięcy dolarów — dorobek całego dorosłego życia, jej twierdza przeciw światu, który zabrał wszystko jej rodzicom. Oferuje to wszystko: nowe nazwiska, nowe dokumenty, pociąg dokądkolwiek. Planują ucieczkę w Halloween z Union Station. Teściowie Sutherlandów zabierają Sydney do Wirginii, zanim zdąży uciec. Claire trzyma plan w gotowości, czekając na dzień, w którym jej ukochana wyrwie się na wolność.

Za sennym uśmiechem rodem z Iowy kryje się Galina Pawłowna Stiepanowa, urodzona w Leningradzie — pół Rosjanka, pół Ukrainka. Rodzina jej matki została zamorzona głodem podczas Hołodomoru. Jej własna rodzina zginęła podczas dziewięćsetdniowego oblężenia: matka zamordowana za przydział chleba, siostra Kitty skonała z głodu w jej ramionach. Zwerbowana przez wuja z NKWD do głęboko zakonspirowanego szpiegostwa, szkoliła się w fałszywym amerykańskim miasteczku, została sparowana z brutalnym partnerem imieniem Kiriłł i przerzucona do Kalifornii, by zinfiltrować program lotniczy bazy Edwards. Zamiast tego wykradła tajną teczkę Lockheed Martin zawierającą dziesięcioletnie plany samolotów naddźwiękowych, pozbyła się Kiriłła i swojej misji, wymyśliła się na nowo jako Grace March i zniknęła na wschodzie. Jej pocztówki do zmarłej Kitty trafiają do pudełka po butach. Puszki z jedzeniem przelicza co wieczór, broniąc się przed widmem głodu. Nigdy nie wróci.

Grace dosypuje pani Nilsson do soku pomarańczowego środek wywołujący skurcze żołądka — standardowy szpiegowski chwyt — żeby cały Klub Briar mógł towarzyszyć Linie na konkursie Pillsbury Bake-Off w Nowym Jorku bez sabotażu ze strony jej matki. Lina startuje w żółtej organzynowej sukience z ośmiowarstwowym miodowym tortem na chmurce: rosyjskim medovikiem, który był specjalnością Kitty, odrodzonym za sprawą amerykańskiej dziewczyny w pożyczonej eleganckiej sukni i okularach korekcyjnych kupionych ze składki Klubu Briar. Lina nie zajmuje żadnego miejsca, ale zyskuje pięćdziesięciu korespondencyjnych przyjaciół, profesjonalny certyfikat i niezachwianą pewność siebie, której nigdy nie dała jej matka. Podczas świętowania fotograf robi zdjęcie Grace przytulającej Linę. Fotografia trafia do gazety z imieniem i miastem Grace. Gdzieś widzi ją jej dawny partner Kirył. Zegar zaczyna odliczać czas do Święta Dziękczynienia.

Kolacja z okazji Święta Dziękczynienia jest w pełnym toku — indyk w piekarniku, Xavier odwiedza Norę, Sydney wymyka się, żeby zobaczyć Claire, wyobcowany ojciec Pete'a siedzi nerwowo przy stole — gdy rozlega się pukanie do tylnych drzwi. Kirył namierzył Grace dzięki zdjęciu z konkursu pieczenia. Przecina Fliss gardło ogrodowym sierpem i rzuca się za Grace, która wbija mu w oko ukryty stalowy kolec i pędzi trzy piętra do swojego pokoju po pistolet przyklejony taśmą pod szufladą. Broń nie wypala. Dwa razy. Bea pojawia się za nim ze swoim kijem baseballowym Fort Wayne Daisies i z brutalnym zamachem jak na home run łamie mu żebra. Grace chwyta upuszczony sierp i podcina mu gardło. Tętnicza fontanna krwi pokrywa jej czerwoną sukienkę, pnącze na ścianie i twarze każdego przyjaciela, który pobiegł za Beą po tych schodach.

Grace opowiada im wszystko: Leningrad, oblężenie, dezercję. Tajną teczkę ukrytą pod deską podłogową, nigdy niedostarczoną do Moskwy. Bea argumentuje, że Grace odeszła z gry szpiegowskiej, a śmierć jej partnera to potwierdza — nie morduje się agenta, który wciąż jest lojalny. Fliss mówi, że Grace uratowała jej dziś życie. Nora ostrzega, że wydanie Grace ponownie rozpęta makkartyzm i zniszczy niewinnych ludzi. Reka mówi, że sama uprawiałaby szpiegostwo, żeby uciec z Europy Hitlera. Jedna po drugiej członkinie Klubu Briar otaczają swoją szpiegównę. Tylko Arlene się sprzeciwia — zdesperowana, by uzyskać potwierdzenie swojej racji, spragniona uznania, za którym goniła przez całe swoje samotne życie. Wymyka się na korytarz i dzwoni na policję. Grace zaczyna wychodzić. Ale zanim rozlega się jakikolwiek sygnał syreny, drzwi frontowe znów zostają wyważone z hukiem.

Barrett Sutherland zjawia się pijany i wściekły — jego gospodyni wyśledziła taksówkę Sydney aż do Briarwood House. Uderza Arlene w gardło, a Harlanda w twarz, po czym rusza jak byk w stronę salonu, warcząc, że szuka żony. Arlene, z dzwonieniem w uszach i umysłem rozpadającym się na kawałki, chwyta zakrwawiony kij bejsbolowy Bei. Widzi przystojną, typowo amerykańską twarz wykrzykującą słowo „dziwka" i słyszy echo sprzed dekady — upokorzenie w Teksasie, które nigdy nie przestało piec. Zamachuje się. Barrett pada. Teraz w domu leżą dwa trupy, a policja jest w drodze. Klub Briar w ekspresowym tempie konstruuje historię na potrzeby alibi: martwy Rosjanin był włamywaczem, Barrett bohaterem, który zginął, broniąc Fliss, a Harland tym, który na piętrze zabił intruza w obronie własnej. Siedemnaście osób uczy się tego samego kłamstwa na pamięć.

Detektywi kupują każde słowo. Harland, były agent FBI o czystych rękach i władczej postawie, przedstawia wersję wydarzeń bez mrugnięcia okiem. Każda kobieta w kuchni szlocha na zawołanie — Nora w koronkową chusteczkę, Claire teatralnymi łkaniami, Reka w nieskładnym węgierskim — podczas gdy czujący dom podstawia oficerom nogi na pomarszczonych dywanach ze złośliwą uciechą. Sprawa zostaje zamknięta kilka tygodni później. Harland zwraca teczkę Lockheeda anonimowo. Xavier mówi Norze, że na dobre odszedł z rodzinnego biznesu. Ojciec Pete'a konfrontuje się z panią Nilsson w sprawie jej kłamstw i nalega, by Pete wrócił do szkoły. Sydney, świeżo owdowiała, zabiera syna na Bermudy — gdzie dołączy do nich Claire. A Grace, w czerwonym berecie i wielbłądzim płaszczu, ładuje niezadowolonego kota do kartonowego pudła, wpycha połamaną Arlene do czekającej taksówki i wymyka się z Briarwood House na zawsze.