Układ

Gdy zbliża się fałszywa randka, Garrett prowokuje Hannah do przećwiczenia ich chemii, podważając jej umiejętności całowania, aż łapie haczyk. Pochyla się i przyciska usta do jego ust. Efekt jest sejsmiczny. Fala gorąca przebiega przez jej ciało, a kiedy jego język spotyka jej, wydaje dźwięk, na który nie dawała pozwolenia. Odrywa się, wstrząśnięta. On prosi o więcej danych. Całuje go ponownie, mocniej, i tym razem żadne z nich nie odsuwa się przez długą, zapierającą dech chwilę. Kiedy jego współlokator Dean wchodzi w trakcie pocałunku, Hannah wpada w panikę i impulsywnie całuje też Deana, twierdząc, że potrzebuje drugiej opinii na temat swojej techniki. To desperacki ruch, żeby rozmyć to, co właśnie się wydarzyło. Piorunujący wyraz twarzy Garretta mówi jej wszystko: próbny pocałunek nie był dla niego żadną próbą.

Na urodzinach rozgrywającego Hannah zakłada czerwony sweter, który Garrett wybrał z jej szafy, i obserwuje, jak strategia zazdrości działa na żywo. Justin ciągnie do niej, gdy tylko Garrett się oddala, i proponuje wspólną naukę. Była partnerka Garretta konfrontuje go z powodu przyprowadzenia randki; Hannah ratuje go, wyciągając na korytarz. Ale kiedy z wyraźnym podekscytowaniem relacjonuje zaproszenie Justina, coś zmienia się w oczach Garretta. Sam wyreżyserował ten scenariusz, żeby zdobyć korepetytorkę i pomóc przyjaciółce. Gdzieś między nauką, sarkazmem i maratonami Breaking Bad przestał chcieć, żeby Hannah skończyła z kimkolwiek innym. W drodze do domu przyznaje sam przed sobą to, co ten wieczór uczynił niezaprzeczalnym: nie chce tylko jej korepetycji. Chce jej.

Hannah nie pije na imprezach. Kiedyś powiedziała Garrettowi, że jej przyjaciółka została odurzona narkotykami w liceum, i ten strach utrzymywał ją trzeźwą w miejscach publicznych od tamtej pory. Na urodziny kolegi z drużyny w lokalnym barze Garrett prosi ją, żeby spróbowała czegoś nowego: będzie jej kierowcą, barmanem i ochroniarzem. Nikt nie dotknie jej kieliszka. Zgadza się, a ta decyzja odblokowuje coś uśpionego. Zamawia piña colady, śpiewa karaoke do Lady Gagi, tańczy w objęciach Garretta do ballady Lynyrd Skynyrd, która była ulubioną piosenką jego zmarłej matki. Potem jej euforia pryska, gdy wpada na swojego byłego chłopaka Devona i jego nową dziewczynę. To spotkanie detonuje stare rany — nie z powodu samego Devona, ale z powodu dysfunkcji seksualnej, która zniszczyła ich związek. Załamuje się w płaczu i odmawia wyjaśnienia dlaczego.

Tej nocy, pijana i zdesperowana, Hannah siada okrakiem na Garretcie i próbuje go uwieść. Powstrzymuje ją — jest nietrzeźwa, a obiecał ją chronić. Następnego ranka, trzeźwa i zdecydowana, prosi go wprost, żeby się z nią przespał. Kiedy naciska, żeby poznać prawdziwy powód, załamuje się. Została odurzona i zgwałcona w wieku piętnastu lat przez kolegę z klasy imieniem Aaron. Gwałt nie tylko odebrał jej dziewictwo — zerwał coś w okablowaniu jej ciała. Potrafi osiągnąć orgazm sama, ale nigdy z partnerem. Dwa związki rozpadły się pod tym ciężarem. Chce, żeby Garrett pomógł jej przeprogramować reakcję, argumentując, że jego podejście bez zobowiązań czyni go bezpiecznym wyborem. Po surowej, pełnej łez rozmowie zgadza się — nie dlatego, że to nieistotne, ale dlatego, że rozumie, ile odwagi kosztowało ją to wyznanie.

Zamiast pędzić do stosunku, Garrett proponuje coś przerażającego dla obojga: będą się dotykać przed sobą nawzajem — ćwiczenie z zaufania, w którym oboje są równie odsłonięci. Hannah leży naga na jego łóżku. Garrett stoi naprzeciwko. Patrzą na siebie. Jej palce znajdują swój rytm, a oczy pozostają utkwione w jego ciele, i po raz pierwszy w obecności drugiej osoby gorąco narasta zamiast znikać. Dochodzi z jego imieniem na ustach. Kilka dni później Garrett idzie dalej — jego usta cierpliwe i niszczycielskie między jej nogami. Kiedy dochodzi od jego dotyku, płacze. Nie ze smutku, ale po pięciu latach zastanawiania się, czy jest trwale uszkodzona. Mówi jej, że nigdy nie była zepsuta. Zaczyna mu wierzyć.

Hannah przychodzi do domu Garretta w Halloween — jedyne święto, którego odmawia świętować. Teraz mówi jej dlaczego. Pierwszy raz, gdy ojciec go uderzył, miał dwanaście lat, wrócił z cukierkami rok po śmierci matki na raka. Pięści Phila Grahama w końcu znalazły swój pozostały cel. Bicie trwało, dopóki Garrett nie urósł na tyle, by się bronić. Dziadkowie ze strony matki — którzy gardzili Philem — byli jego jedyną ostoją. Hannah odwzajemnia się własną pogrzebaną historią: oddalona sprawa sądowa, przyjaciele Aarona składający fałszywe zeznania, miasteczko Ransom obracające się przeciwko jej rodzinie, jej ojciec aresztowany za uderzenie jednego z kłamców. Zanim kończą, zaufanie zastępuje zbroję. Kochają się po raz pierwszy — delikatnie, świadomie, w pełni.

Po meczu z Harvardem, który Briar wygrywa — z Hannah dopingującą z trybun — najlepszy przyjaciel i współlokator Garretta, Logan, przekazuje niepokojącą wiadomość w autobusie drużynowym: Justin opowiada ludziom, że zabiera Hannah na kolację. Garrett wpada do jej akademika i konfrontuje ją. Przyznaje, że Justin zaprosił ją na randkę tygodnie wcześniej, zanim ona i Garrett poszli ze sobą do łóżka, i nigdy formalnie nie odwołała. Kłócą się. Oskarża ją, że nie wie, czym oni są. Ona odpowiada, że zdecydował, iż chce dziewczynę, i oczekiwał, że będzie świętować na rozkaz. Wybiega. Ona goni go w mroźną noc w piżamie. Na parkingu mówi mu, że odwołała spotkanie z Justinem, zanim wyszła za nim. Wyłączność, oficjalnie, naprawdę.

Phil Graham żąda, żeby syn przyjechał na Święto Dziękczynienia. Garrett zabiera Hannah jako swoją tarczę. Poznają Cindy, dziewczynę Phila, która nosi koronkową narzutkę ukrywającą siniaki na nadgarstkach i wzdryga się przy każdym niespodziewanym dotyku — zachowania, które Garrett rozpoznaje po swojej matce. Kolacja to lodowate ćwiczenie z wytrzymałości. Phil odrzuca Hannah jako rozpraszacz, po czym ciągnie Garretta do gabinetu, żeby wygłosić wykład o skupieniu. Garrett mówi ojcu, że wie, iż Cindy jest maltretowana. Przed wyjściem na osobności podaje jej swój numer i mówi, że przemoc to nie jej wina — słowa, które sam kiedyś potrzebował usłyszeć. Na ciemnej autostradzie w drodze do domu, wstrząśnięci i obnażeni, zjeżdżają na pobocze i wymieniają trzy słowa, których żadne z nich nigdy nie powiedziało partnerowi. Potem kochają się na tylnym siedzeniu przy potajemnie ponownie pobranej piosence One Direction.

Na meczu u siebie Hannah zastyga. W tłumie stoi Rob Delaney — jeden z przyjaciół Aarona, którzy złożyli fałszywe zeznania, pomagając jej gwałcicielowi wyjść wolno. Nie widziała go od rozprawy w Ransom. Garrett odczytuje jej paraliż, wyciąga imię i przecina arenę jak pocisk samonaprowadzający. Kiedy Rob nazywa Hannah dziwką, pięść Garretta trafia go w twarz. Bójka jest brzydka i krótka. Logan odciąga Garretta, ale sam przypadkowo obrywa. Konsekwencja: zawieszenie na jeden mecz, łagodne, bo władze poznały kontekst. Rob odmawia złożenia zarzutów, zbyt tchórzliwy, by zapraszać kontrolę. Garrett jest przerażony własną przemocą, przeraża go, że staje się swoim ojcem. Hannah mówi mu, że różnica jest jasna — jego ojciec krzywdzi ludzi, których twierdzi, że kocha.

Phil wchodzi do Della's Diner i siada przy ladzie Hannah. Jego ultimatum jest chirurgiczne: zakończ związek albo cofnie każdego dolara — czesne, czynsz, samochód, ubezpieczenie. Bez jego pieniędzy Garrett nie może sobie pozwolić na Briar, nie może grać w hokeja, nie może dotrzeć do zawodowców. Hannah w myślach przegląda alternatywy — pomoc finansowa (Garrett się nie kwalifikuje), kredyty bankowe (brak zdolności kredytowej), praca na pełen etat (brak czasu na hokej). Phil przewidział każdą drogę. Przyciśnięta do muru, Hannah idzie tego wieczoru do Garretta i wygłasza sfabrykowaną przemowę o tym, że za szybko to idzie, że chce poznawać innych, że musi umawiać się z innymi ludźmi. Nazywa ją tchórzem i wychodzi. Tym razem za nim nie biegnie. Stoi w pustym pokoju, wiedząc, że zrobiła to, żeby chronić jego przyszłość, i że ta ochrona smakuje identycznie jak trucizna.

Tygodnie wcześniej partnerka Hannah do duetu, Cass, zmanipulowała sytuację, żeby ukraść ich wspólny występ na koncercie, nakłaniając autorkę piosenek Mary Jane do wycofania utworu. Opiekun pozwolił Hannah wykonać własną oryginalną kompozycję z wiolonczelistą. Teraz, sama na scenie w pojedynczym świetle reflektora, śpiewa piosenkę, którą po raz pierwszy zagrała w sypialni Garretta miesiące temu. Audytorium wybucha owacją na stojąco. Komisja stypendialna przyznaje jej pięć tysięcy dolarów. Ale triumf jest pusty. Ucieka z budynku we łzach, gdy wpada na Garretta na korytarzu za kulisami. Mówi jej, że była genialna. Potem mówi, że spędził siedem dni analizując rozstanie i doszedł do jednego wniosku: skłamała, że chce innych ludzi. Uwierzy, kiedy to zobaczy.

Po powrocie na Briar po świętach Hannah odkrywa, że każdy mężczyzna na kampusie jej unika. Przez chłopaka Allie dowiaduje się, że Garrett ogłosił ogólnouniwersytecki zakaz zbliżania się do niej — jego najzuchwalszy gambit. Wściekła, wdziera się do szatni hokejowej w trakcie pryszniców, maszeruje obok szpaleru nagich kolegów z drużyny i znajduje Garretta za drzwiami kabiny. Całuje ją i żąda prawdziwego powodu, dla którego z nim zerwała. Załamuje się: jego ojciec ją szantażował. Garrett zaczyna się śmiać. Jego dziadkowie — ci, którzy gardzili Philem — zostawili mu fundusz powierniczy, dostępny w dniu jego dwudziestych pierwszych urodzin w styczniu. Już wysłał ojcu czek zwracający każdego centa. Cindy też odeszła od Phila. Rozstanie, które kosztowało ich miesiąc cierpienia, było zbudowane na groźbie, która już nie istniała. Wybierają siebie nawzajem po raz ostatni.