Zmierzch

Po tygodniach siedzenia w sztywnej ciszy, oddzieleni jedynie szerokością ławki, Edward przedstawia się, jakby nigdy się nie spotkali. Razem błyskawicznie wykonują ćwiczenie z biologii, kończąc jako pierwsi, po czym pyta ją, dlaczego przeprowadziła się do Forks. Kiedy Bella przyznaje, że skazała się na wygnanie dla szczęścia matki, zauważa, że cierpi bardziej, niż komukolwiek pozwala dostrzec. Bella spostrzega, że jego oczy zmieniły kolor z węglowej czerni na złocisty miód. Mimo to więź między nimi pozostaje niestabilna — mówi jej, że lepiej by było, gdyby nie byli przyjaciółmi, a potem pojawia się przy jej pickupie, żeby zażartować z odrzuconego zaproszenia na bal od jednego z kolegów z klasy. Trzech chłopaków zaprasza Bellę na wiosenny bal; każdemu odmawia. Edward proponuje, że zawiezie ją zamiast tego do Seattle, ponownie ostrzega, żeby trzymała się od niego z daleka, i przyznaje, że jest zmęczony próbowaniem.

Podczas grupowej wycieczki na plażę w rezerwacie Quileute Bella siada na pniu wyrzuconym przez morze obok Jacoba Blacka — piętnastoletniego, wysokiego chłopaka o ciepłym uśmiechu, z którym niebezpiecznie łatwo się rozmawia. Niezdarnie z nim flirtuje, żeby wyciągnąć od niego informacje, i to działa. Jacob ścisza głos i opowiada jej stare legendy: o zimnych istotach, bladoskórych pijących krew stworzeniach, które są odwiecznymi wrogami wojowników o wilczym duchu w rodowodzie Quileute. Jego pradziadek zawarł pakt z konkretnym klanem zimnych istot, które twierdziły, że nie polują na ludzi — pozwolił im żyć w pobliżu Forks, pod warunkiem że nigdy nie postawią stopy na ziemi Quileute. Niezwykły szczegół: Cullenowie uczęszczający do liceum w Forks nie są jedynie podobni do tamtych wampirów z czasów traktatu. To ci sami, niezmienieni przez pokolenia.

Bella spędza bezsenną noc, a potem poranek skulona nad modemem telefonicznym, czytając mity o wampirach z każdego kontynentu. Prawie nic się nie zgadza — z wyjątkiem jednej włoskiej legendy o wampirze, który miał stać po stronie dobra. Wchodzi do lasu za domem Charliego i zmusza się, by zmierzyć się z dwoma pytaniami. Pierwsze: czy Cullenowie mogą być wampirami? Szybkość, siła, zmieniające kolor oczy, zimna skóra, to, że nigdy nie jedzą — odpowiedź musi brzmieć tak, albo to coś równie niemożliwego. Drugie: co z tym zrobi? Wybór przychodzi zaskakująco łatwo. Jest już zbyt głęboko przyciągnięta do Edwarda, żeby się wycofać. Nawet jeśli słowo wampir jest trafne, woli być blisko niego niż bezpieczna. Podjęta decyzja napełnia ją spokojem.

Bella gubi się w Port Angeles, a czterech mężczyzn zapędza ją w ślepą uliczkę. Srebrne volvo Edwarda wjeżdża z poślizgiem zza rogu z otwartymi drzwiami od strony pasażera. Odwozi ją, drżąc z ledwo powstrzymywanej wściekłości, wyznając, że musiał zebrać w sobie wszystkie siły, żeby nie wrócić i nie zabić tamtych mężczyzn. Podczas kolacji we włoskiej restauracji zdradza jej, jak ją odnalazł: czyta w myślach — wszystkich oprócz Belli. Namierzył ją dzięki myślom Jessiki, a potem podążył za jej zapachem. W drodze do domu Bella wypowiada to słowo na głos: wampir. Edward nie zaprzecza. Mity są w większości błędne — w ogóle nie sypia, światło słoneczne go nie parzy, a jego rodzina żywi się krwią zwierząt. Ale krew Belli przyciąga go silniej niż krew jakiegokolwiek człowieka, którego spotkał przez sto lat swojego istnienia.

Edward prowadzi Bellę przez pięć mil bezdrożnego lasu na ukrytą łąkę tonącą w polnych kwiatach. Wchodzi w pełne światło słoneczne i jego skóra wybucha pryzmatycznym blaskiem — tysiące diamentowych faset osadzonych w marmurze. Siedząc w trawie, wyjaśnia jej, czym dla niego jest: jeśli większość ludzi to zwietrzałe piwo dla wracającego do zdrowia alkoholika, jej krew jest najrzadszym koniakiem. Opisuje ich pierwszą lekcję biologii — jak wyobrażał sobie setki sposobów, by wywabić ją z sali, jak uciekł na Alaskę na dwa dni. Wyznają sobie miłość. Przyciska policzek do jej piersi, wsłuchując się w bicie serca. Ona kreśli palcami kontury jego niemożliwej twarzy. Kiedy ich usta wreszcie się spotykają, gwałtowność jej reakcji zmusza go do gwałtownego odsunięcia się. Jego samokontrola wytrzymuje. Ledwo.

Edward urodził się w Chicago w 1901 roku i został przemieniony przez Carlisle'a podczas epidemii grypy w 1918 roku, po śmierci swoich rodziców. Sam Carlisle został przemieniony w Londynie w latach czterdziestych XVII wieku — następnie spędził dwa stulecia, ucząc się odmawiać picia ludzkiej krwi, zanim stworzył rodzinę podzielającą jego filozofię. W domu Cullenów, szklanej rezydencji ukrytej pod koronami starych cedrów, Bella poznaje ich wszystkich. Carlisle i Esme witają ją serdecznie. Alice — drobna, pełna entuzjazmu, obdarzona darem wizji możliwych przyszłości — podskakuje, by pocałować Bellę w policzek. Jasper, najnowszy wegetarianin w rodzinie, zachowuje ostrożny dystans. Rosalie pozostaje demonstracyjnie chłodna. Edward gra dla Belli na fortepianie, w tym kołysankę, którą dla niej skomponował. Po cichu wyjawia, że Alice przewidziała zbliżanie się do okolicy innych wampirów — takich, którzy nie podzielają diety Cullenów.

Cullenowie grają w baseball podczas burzy — potrzebują toczącego się grzmotu, by zagłuszyć trzask ich nadludzkich uderzeń. Bella obserwuje, jak Emmett wybija piłki poza linię drzew, a Edward sprintuje wystarczająco szybko, by je łapać. Wtedy z lasu wyłaniają się trzy postacie: Laurent, o oliwkowej skórze i dyplomatycznych manierach; Victoria, rudowłosa i dzika; oraz James, niepozorny i czujny, o burgundowych oczach zdradzających dietę opartą na ludzkiej krwi. Gdy wiatr się zmienia, James łapie zapach Belli i przybiera drapieżną pozycję. Edward warczy, stając między nimi. Carlisle rozładowuje napięcie, oznajmiając, że Bella należy do ich rodziny. Ale Edward zdążył już odczytać myśli Jamesa: tropienie to jego pochłaniająca obsesja, a ochrona pojedynczego człowieka uczyniła to polowanie najbardziej ekscytującym w całym jego istnieniu.

Cullenowie ruszają do działania: Esme i Rosalie pojadą pickupem Belli jako przynęta — Esme ubierze jej ubrania, żeby odciągnąć tropicielkę od Charliego. Alice i Jasper zabiorą Bellę na południe mercedesem. Edward, Emmett i Carlisle ruszą w pościg za Jamesem. Ale najpierw Bella musi odegrać scenę, która powstrzyma Charliego od wezwania FBI. W jego kuchni wypowiada najstraszniejsze słowa, jakie zna — powtarzając pożegnanie matki sprzed lat, mówi mu, że nienawidzi Forks, że nie zostanie tu ani minuty dłużej, że odmawia skończenia w pułapce tak jak jej matka. Charlie zastyga w drzwiach, oszołomiony. Bella wybiega do pickupa, szlochając; Edward czeka ukryty w środku. Krzyczy, że zadzwoni jutro, ale cień tropiciela już podąża za nimi ciemną autostradą.

W hotelu w Phoenix Alice szkicuje swoje wizje: długą salę z lustrami i złotymi zdobieniami, Jamesa oglądającego kasetę wideo w ciemności. Bella rozpoznaje studio baletowe z dzieciństwa, niedaleko domu swojej matki. Edward dzwoni z Vancouver — James wymknął im się i wsiadł do samolotu lecącego na południe. Wtedy dzwoni telefon Belli. Słyszy spanikowany głos matki, a potem spokojny męski tenor: James twierdzi, że ma jej matkę. Każe jej przyjść samej do studia baletowego, w przeciwnym razie Renée zginie. Bella pisze pożegnalny list do Edwarda — kocha go, przeprasza, prosi, żeby za nią nie szedł — i zostawia go w kopercie na torbie Alice. Na lotnisku w Phoenix, czekając na przylot Edwarda, mówi Jasperowi, że musi do toalety, wymyka się przez drugie wyjście, łapie autobus wahadłowy i znika na południe taksówką.

Bella dociera do studia baletowego i słyszy spanikowany głos matki wołającej ją po imieniu. Biegnie w jego kierunku — i znajduje telewizor odtwarzający domowe nagranie z Dnia Dziękczynienia, gdy miała dwanaście lat. Jej matka nigdy nie została porwana; Renée jest bezpieczna na Florydzie. James znalazł nagrania w domu jej matki i wykorzystał je jako broń. Ujawnia jeszcze jedną rzecz: kiedyś tropił dziewczynę zamkniętą w zakładzie psychiatrycznym, która miała wizje, ale inny wampir przemienił ją pierwszy, kradnąc mu zdobycz. Tą dziewczyną była Alice. James włącza kamerę wideo — wiadomość dla Edwarda — po czym atakuje. Ciska Bellą o lustrzaną ścianę, łamie jej nogę, rozbija jej głowę o potłuczone szkło. Krew rozlewa się po drewnianej podłodze. Gryzie ją w dłoń, a jad zaczyna palić jej żyły niczym płynny ogień.

Studio przeszywa warkot — głębszy, dzikszy niż cokolwiek, co Bella kiedykolwiek słyszała. Edward odrywa Jamesa od niej. Dźwięki, które następują — trzask, przenikliwy jęk, nagła cisza — oznaczają, że Emmett i Jasper zniszczyli tropiciela. Ale jad wciąż rozprzestrzenia się w dłoni Belli i każda sekunda przybliża ją do przemiany. Carlisle stawia Edwarda przed niemożliwym wyborem: pozwolić jadowi dokończyć dzieło i Bella stanie się wampirem, albo spróbować go wyssać — co oznacza skosztowanie jedynej krwi na świecie, która najprawdopodobniej złamie jego samokontrolę. Edward przykłada usta do rany. Ogień w żyłach Belli zaczyna ustępować, kurczy się do jednego punktu, a potem znika. Pije, dopóki jej krew nie jest czysta. I jakoś — dzięki miłości, sile woli albo jednemu i drugiemu — zatrzymuje się.

Bella budzi się w szpitalu w Phoenix ze złamaną nogą, czterema pękniętymi żebrami, złamaniami czaszki i historyjką na pokrycie o upadku ze schodów w hotelu. Przyjeżdża Renée i zaprasza Bellę do Jacksonville — Phil dostał kontrakt z drużyną na Florydzie. Bella odmawia. Wybiera Forks. Kiedy zostają sami, Edward wyznaje, że rozważał całkowite zniknięcie z jej życia — dla jej bezpieczeństwa. Bella wpada w panikę i zmusza go do przysięgi, że zostanie. Potem pyta, dlaczego nie pozwolił jadowi dokończyć przemiany — mogłaby już być taka jak on. Odpowiada jej, że nie zakończy jej ludzkiego życia. Ona ripostuje, że i tak się zestarzeje i umrze. On upiera się, że tak właśnie powinno być. Dochodzą do impasu, którego żadne z nich nie potrafi rozwiązać: ona pragnie z nim wieczności, a on nie zamierza jej tego dać.