Wiktoriański psychopata

Winifred wabi Andrew do boksu Kreola, najmniej lubianego konia pana Poundsa, udając, że ukryła tam jego zaginionego cynowego żołnierzyka. Gdy Andrew go szuka, Winifred wbija zęby w skórę konia. Kreol wrzeszczy i kopie, trafiając Andrew w ramię i rzucając go twarzą w kamień — jego przednie zęby czernieją na stałe. Tymczasem lubieżne listy miłosne malarza portrecisty do Drusilli zostają odkryte i spalone przez panią Pounds. Malarz zostaje zwolniony. Drusilla pogrąża się jeszcze głębiej w nieistotności. Pani Pounds wręcza Winifred wypowiedzenie: zostaje do Bożego Narodzenia, potem odchodzi. Sama w swoim pokoju, Winifred ponownie czyta ukryte listy matki — napisane przez jej biologicznego ojca, opatrzone herbem z dzikiem, żądające, by matka ją zabiła. Rozwija jego brzytwę, owiniętą pomiędzy nimi.

Gdy pani Pounds wydaje popołudniowe przyjęcie herbaciane, jedna z gościń — pani Fancey — przybywa z niemowlęciem, synkiem. Pozostawiona sam na sam z małym Williamem w pokoju dziecinnym, Winifred łyka fiolkę laudanum i halucynuje, że niemowlę przemawia monarszym tonem, szydząc z jej nieślubnego pochodzenia, oświadczając, że tylko prawowitych dziedziców stać na miłość. Wyciąga brzytwę ojca i podrzynana dziecku gardło. Potem panika: wybiega z domu z podkasanymi spódnicami do pobliskiej farmy, gdzie porywa zastępcze dziecko z wiklinowej kołyski. Ubiera skradzione niemowlę w zakrwawione futerka zabitego dziecka, zeskrobuje pieprzyk z jego podbródka i oddaje je pani Fancey, która niczego nie zauważa. Martwe niemowlę zostaje wysłane w pudełku od lalki do klasztoru. Tej nocy Drusilla szepcze, że zna sekret Winifred.

Sue Lamb, ładna młoda pokojówka, którą Winifred obsesyjnie wzywała dzwonkiem, cofa się, gdy Winifred gryzie ją w płatek ucha. Lamb nazywa ją dewiantką i grozi, że powie panu Poundsowi wszystko — służba szepce o dziwnych zachowaniach guwernantki. Winifred rozbija szklankę od mleka o globus w pokoju dziecięcym i wbija odłamek w szyję Lamb. Ciało osuwana się bezgłośnie za biurko. Pani Pounds wchodzi w pół zdania, narzekając na postawę Drusilli, nieświadoma butów wystających zza mebla. Po jej wyjściu Winifred wlecze zwłoki przez długą galerię do tajemnej mansardy, którą odkryła pierwszej nocy — ukrytego pokoju na poddaszu, gdzie niegdyś zamykano pokolenia kobiet z rodu Poundsów. Pies podąża za nią, zlizując ślad krwi.

Powozy ustawiają się na podjeździe, gdy towarzyskie kręgi Poundsów zjeżdżają na dwutygodniowe świąteczne uroczystości: Fanceyowie z podmienionym niemowlęciem, zębata Marigold z pogardliwym mężem, owdowiała pani Manners z utalentowaną córką, groźna Dowager z laską rzeźbioną w cherubiny i rudowłosy pan Fishal. Jego niespodzianka: egipska mumia rozwijana przed damami w wieczorowych rękawiczkach, skarabeusze spadające na dywan biblioteki, podczas gdy pani Fancey po cichu wsuwa naszyjnik pod but. Winifred chowa do kieszeni nóż do listów podczas spektaklu. Tej nocy pan Pounds odwiedza jej sypialnię i prowadzi ją do biblioteki, by podzielić się swoją kolekcją erotycznych ilustracji. Głaszcze ją po policzku i szepcze o ich wspólnej tożsamości jako bliźniaków frenologicznych. Pokojówka wchodzi z węglem i po cichu się wycofuje.

Podczas polowania Winifred wymyka się do chatki gajowego i chowa do kieszeni potrzask nożny. Przy lunchu pozłacany medalion z portretem zwolnionego malarza wypada z gorsetu Drusilli. Pani Pounds depcze go; potem pan Pounds sięga po strzelbę myśliwską i strzela w medalion trzymany w wyciągniętej, drżącej dłoni Drusilli. Goście klaszczą. Później, sam na sam z Winifred, Drusilla ujawnia swój prawdziwy sekret — nie wiedzę o morderstwie, lecz o miłości. Wie, że Winifred uwielbia jej ojca i pragnie, by się pobrali, żeby guwernantka mogła zostać na zawsze. Malarz odrzucił Drusillę listem, opisując jej charakter jako niepokojący. Winifred zwilża czoło śpiącej dziewczyny gąbką — najdelikatniejszy gest, jaki wykonała od przyjazdu do Ensor House.

Winifred grasuje nocami po domu, wślizgując się do pokojów gości i kucając w ciemnych kątach. Służba zaczyna dostrzegać jej sylwetkę — a przynajmniej tak im się wydaje. Praczka w histerii zrywa prześcieradła po tym, jak dostrzega twarz za płótnem; świece znikają ze spiżarni; kucharka twierdzi, że zepchnięto ją ze schodów do piwnicy. Gdy Winifred bierze chłopca na posyłki, Fergusa, za portret w ciemnej galerii, dźga go w oko skradzionym nożem do listów i wlecze konające ciało do swojej sypialni, podczas gdy goście badają hałas na korytarzu. Umiera, szepcząc o pomoc w jej złożoną dłoń. Kolejne ciała dołączają do ukrytej mansardy. Pani Pounds, przygotowując się do uroczystości, wręcza Winifred arsenowo-zieloną suknię na bal bożonarodzeniowy — kolor, o którym mówi się, że zabija.

Poranek Bożego Narodzenia. Winifred podąża za panem Poundsem do biblioteki i wręcza mu swój dar: słowa. Mówi mu, że jest jego córką — że jej matka pracowała w domu Poundsów na Harley Street, że nosi przy sobie jego listy żądające jej śmierci, że podążała za herbem z dzikiem przez lata i kolejnych pracodawców, by go odnaleźć. Wyciąga namalowane oczy, które tygodniami wycinała z portretów w galerii — przestępstwo, za które niewinna pokojówka została deportowana za ocean. Twarz pana Poundsa pustoszeje. Nazywa to rażącym brakiem szacunku, żąda, by natychmiast odeszła, po czym syczy okrutną obelgę i wybiega z pokoju. Winifred stoi boso w bibliotece, sama ze swoim uśmiechem. W salonie, gdy panna Manners gra kolędy na fortepianie, Winifred spogląda w dół i odkrywa, że trzyma w ręku tasak.

Winifred odcina tasakiem dłoń pannie Manners. Dusi pana Fanceya sznurowadłem od buta i rozbija czaszkę Dowager jej własną laską. Pan Fishal zostaje nabity na zamontowane poroże jelenia. W jadalni pan Pounds łapie się kostką w potrzask nożny, który Winifred zastawiła tego ranka. Ładuje kuszę z zbrojowni — ale bełt trafia go w ramię, nie w serce. Gdy rzuca się na nią z nożem do mięsa, Drusilla staje między nimi i przebija mu pierś rapierem. Razem kończą z domownikami: pani Pounds i Andrew zastrzeleni, Marigold dźgnięta, służba ścięta każdą bronią, jaką oferuje średniowieczny dwór. Przez dwanaście dni żyją wśród martwych — sadzając trupy przy kolacji, wypuszczając konie na korytarze. Dwunastego dnia przybywa policja. Drusilla związała sobie nadgarstki i szlocha, że Winifred zabiła ich wszystkich.

Winifred jest prowadzona na egzekucję przed ryczącym tłumem trzydziestu tysięcy. Mężczyźni gramolą się na latarnie; sprzedawcy wykrzykują broszury z jej podobizną. Na procesie Drusilla zeznawała w ciemnym czepku i czarnej koronce, że Winifred zabiła ich wszystkich. Teraz Winifred wchodzi na szafot w peruce pana Fanceya, unosi związane ręce w geście udawanej pokory. Zapytana o swoją winę, nazywa całą sprawę wspaniałą. Odmawia kaptura — chce widzieć. W tłumie oczy Drusilli napełniają się łzami, których Winifred nigdy nie potrafiła uronić. Rygiel zostaje odciągnięty. Wspomnienia spadają kaskadą: dziecięce ręce łamiące dziób kaczki, charty podpalane jak spadające gwiazdy i zawsze herb z dzikiem — zawsze oczy ojca wpatrujące się z portretów, które rozcinała, by go odnaleźć.