Muhabir

Sybil, bir yargıç arkadaşının matematik dâhisi oğlu Harry Landy ile çocuk küçük ve zorbalığa uğrayan bir oğlanken başlayarak aylık mektup alışverişinde bulunmaktadır. Ekim 2014'te genç adam bir çanta hazırlar, golden retriever'ını alır ve gece boyunca Washington'dan Maryland'deki kapısına kadar yürür. Sybil ona biber soslu fasulye yedirir, kaçmasın diye telefonunu saklar ve onu orada bulundurmanın ne kadar doğru hissettirdiğinin sessizce tadını çıkarır. Aynı dönemde yanlışlıkla Theodore'un kedisini ezer ve koca yaşlı adam yolun ortasında diz çökerek onu öyle bir şefkatle affeder ki Sybil tamamen silahsızlanır. İki başıboş varlık —yalnız çocuk ve dul komşu— onun ömür boyu inşa ettiği surların arasından sızmaya başlar.

İki Noel önce güvenilir oğlu Bruce ona bir Kindred DNA kiti hediye etmişti; Sybil bunu aşağılayıcı bulmuştu, sanki bilinmeyen kökenleri çocukları izlerken çözülmesi gereken bir kusurmuş gibi. On dört aylıkken evlat edinilmiş olan Sybil, biyolojik annesinin gizemini her zaman özel bir çürük gibi yoklamış, şafakta pembe bir gün doğumunun altında doğduğunu söyleyen bir çocukluk mektubuna tutunmuştu. Her şeyin bir dolandırıcılık olduğundan aylarca şüphelendikten sonra, 2014'ün sonlarında tükürüğünü postalar. Bu süreçte Kindred'ın e-postalarını yanıtlamaya indirgenmiş Suriyeli mühendis ve mülteci Basam Mansour ile arkadaş olur ve ona gerçek bir iş bulmaya söz verir. Diğer kullanıcıların kendisiyle iletişime geçmesine izin veren kutunun kesinlikle işaretlenmemiş kalmasında ısrar eder.

Mayıs 2015'te Belçikalı eski kocası Daan'dan, artık kanserden ölmekte olan Daan'dan bir mektup gelir. Oğullarının ölümünden sonraki karanlık günlerde onu suçladığı için af diler, kazanın kimsenin suçu olmadığında ısrar eder ve sırlarını sakladığını, onu hâlâ sevdiğini söyler. Sarsılan Sybil nadir bir şişe rom açar ve Kindred web sitesinde beceriksizce dolanırken, asla dokunmayacağına yemin ettiği kutuyu yanlışlıkla işaretler. Aylar sonra Daan ölür; Sybil zamanında bir yanıt yazamaz ve son anda Belçika'ya gidecek uçağa binmez. Babasının ölüm döşeğinde oturan Fiona patlar: yabancılara sonsuz mektuplar yazan annesi, çocuklarının babasının cenazesine katılmayı başaramamıştır.

İşaretlenen kutu tuhaf meyveler verir: Kindred, yüzde kırk dokuzluk bir DNA eşleşmesi bildirir; bu denli yüksek bir rakam ancak kardeş anlamına gelebilir. Gecikmeler, çıkmaz sokaklar ve Basam'ın sessizce bir adres sızdırmasının ardından Sybil, İskoçya'nın Fort William şehrinde botanikçi olan Henrietta Gleason'a yazdığı mektubu hayatında kaleme aldığı en tuhaf mektup olarak nitelendirir. Şaşkına dönen Hattie, gerçeği kabul etmeden önce erkek kardeşlerine ve bir genetikçiye danışır. Anneleri Louisa, Amerika'dan İskoçya'ya kaçmadan önce bir kız çocuğu doğurmuştur; babaları ise bir sığır izdihamında ölen yarı Crow bir gezgindi. Her zaman bir annesi, bir erkek kardeşi, yerleşik bir hikâyesi olan Sybil, koskoca ikinci bir aileye yer bulmakta zorlanır; yine de neden terk edildiğine dair ömür boyu süren sızı nihayet bir yüz ve bir isim bulur.

2016 yazında Sybil, Harry'nin haplarla intihar etmeye çalıştığını öğrenir; yalnızca bir hizmetçinin onu bulması sayesinde kurtulmuştur. Annesi bir kurumda, babası çaresiz olan çocuk, neredeyse bir yıla uzanan bir süre için Sybil'in evinde iyileşmeye gelir. Başta bitkin ve sessiz olan Harry, Sybil'in kuru, talepkâr olmayan ilgisi altında yavaş yavaş canlanır; ona kâğıt oyunları öğretirken Sybil onu besler ve iki günde bir dümdüz sorar: yaşamaya niyetin var mı? Daha önce Theodore nehir yolunda onu ürkütünce bileğini kırmıştı ve Theodore onu hastaneye götürmüş, ikisi daha sonra garaj yolunda fast food yerken gülmüştü. Sonra bir Nisan sabahı biri bahçesindeki her çiçeği keser; kesilen saplar konfeti gibi toprağa saçılmıştır.

Kesilen çiçekler gerçeği açığa çıkmaya zorlar. Harry'nin internet becerilerini kullanan Sybil, işkencecisinin izini Dezi Martinelli'ye kadar sürer; Dezi, 1980'lerin başında kendisinin ve Donnelly'nin ağır ceza verdiği ekmek kamyonu şoförü Enzo Martinelli'nin oğludur. On yıllardır gecikmiş bir itirafta Dezi'ye herkesten sakladığı şeyi anlatır: kendi oğlu o davadan yalnızca birkaç hafta önce ölmüştü ve yas onu acımasız bir şeye dönüştürmüştü. Dezi'nin annesi kocası için merhamet dilenerek diz çöktüğünde, yargıcın kulağını tutan Sybil hiçbir şey söylememişti; gizliden gizliye, kendisi birini kaybetmişken başka bir annenin oğullarını tutmasına izin vermeye isteksizdi. Daha sonra Enzo'ya cezaevinde yazmış ve onu yumuşak ve bağışlayıcı bulmuştu. Şimdi onun on yıllardır ölmüş olduğunu, tahliyesinden sonra mahvolduğunu öğrenir.

Görüşü zayıfladıkça yumuşayan Sybil, inatçılığının paramparça ettiği şeyleri onarmaya başlar. Onu ders dinleme hakkından men eden bunalmış dekan Melissa Genet ile iki yıllık kavgası, Sybil onu köşeye sıkıştırıp erkek dünyasında ezilmiş bir kadını daha tanıdığında dostluğa dönüşür. En eski arkadaşı Rosalie'nin Daan'ın ölümünden sonra Fiona'yı gizlice ağırladığını öğrenir; önce öfkelenir, sonunda Rosalie'nin acı gerçeğini sindirir: Sybil kızına kendisine ihtiyaç duymamayı bizzat öğretmiştir ve şimdi ona doğru adım atmalıdır. Böylece Sybil, Fiona'ya korkularını, evlat edinilmişliğini, yasını, başarısızlıklarını anlatan yakıcı ve şefkatli bir itiraf mektubu yazar ve biyolojik annelerinin mektubunu da ekler. Mick Watts'ın resmi Teksas evlilik teklifini reddeder ve kapı komşusu olan sessiz adamı seçer.

İskoçya'dan, yarı kör ve mesafenin verdiği hafiflikle, Sybil sonunda Theodore'a yaşayan hiçbir insana söylemediği şeyi yazar. Gilbert 1973'te o Kanada gölünde öylece boğulmamıştı. Aile tatiline gizlice sokuşturduğu hukuk işleriyle dikkati dağılmış olan Sybil, sekiz yaşındaki oğlunun yüzme yalvarışlarını savuşturmuş ve çocuk dalışını izlemesini istediğinde başını kaldırmadan ona git, atla demişti; sevdiği tay lakabını kullanarak. Çocuk yasak bir kayanın üstüne tırmanmış, gizli bir kaya çıkıntısına çarpmış ve boynunu kırmıştı. Bunu Daan'a hiç itiraf etmemişti ve suçluluk kırk yıl boyunca içinde çığlık atmıştı. Sonunda bunu kâğıda döktüğünde, kafasındaki gürültünün nihayet sustuğunu fark edip hayrete düşer.

Yetmiş dokuz yaşında, on yıllardır evinden çıkmayı reddeden kadın birinci sınıfta Londra'ya uçar, Fiona ile Yorkshire kırlarında yürür ve İskoçya Yaylalarında Hattie'nin gölüne ulaşır; burada dört üvey kardeş onu sanki hep oradaymış gibi karşılar. Theodore yanı başında, bir Paris şapelinde ağlar; zayıflayan gözlerinin geceleyin hâlâ yakalayabildiği birkaç şeyden biri olan ışıklı Eyfel Kulesi'ni seyreder. Theodore'dan evine taşınmasını, onunla seyahat etmesini, sadece komşu olmayı bırakmasını ister. Bir zamanlar babasının ve erkek kardeşinin Dachau'ya götürülüşünü izleyen çocuk olan Theodore, şimdi Sybil'in el yazısı tükenirken son mektuplarını yazıya döker. Taşıdığı neredeyse her taşı çevirmiş olan Sybil, beklenmedik biçimde huzura benzer bir şeye ulaşır.