Çocuk

Biraderlerin geceleri Abdul'a yaptığını, Abdul tekrarlar. Işıklar söndükten sonra yatakhaneyi geçerek Jaime'nin yatağına süzülür ve oda uyuyormuş gibi yaparken küçük çocuğa zorla sahip olur. Birinci Yatakhane'yi — küçük çocukların koğuşunu — ziyaret eder ve Bobby'nin küçük kardeşi Richie Jackson'a cinsel istismarda bulunur, örtüleri geri çekip uykusunda ona dokunur. Abdul bu eylemleri sevgi olarak çerçeveler, kendini şefkat bahşeden bir kral olarak adlandırır. Yanılsama kusursuzdur: çocukların bundan hoşlandığına, kendisine hiç verilmeyeni onlara verdiğine inanır. Pazar sabahı kahvaltıda Jaime, dokunulmamış kreplerin üzerinde ağlar. Birader John, Abdul'a neler olduğunu sorar. Abdul her şeyi inkâr eder ve Birader John — görmezden gelmek için kendi nedenleri olan — konuyu geçiştirir.

Bir öğleden sonra Abdul ve Jaime yüzme antrenmanını asıp 135. Cadde dinlenme merkezinin üst katına çıkarlar. Spor salonunda beyaz cüppeli dört adam uzun davulların arkasında oturmaktadır. Bir flüt çığlık atar, davullar patlar. Abdul, kafasının içinde bir şeyin çığlık atmayı bıraktığını hisseder. Dans öğretmeni Imena — koyu tenli, beyaz saçlı, güçlü kaslı — sınıfa sıraya girmelerini söyler. Abdul ayakkabılarını çıkarır, arka sıraya geçer ve hareket etmeye başlar. İlk kez bedeni kendisine aittir: biraderlere değil, yatakhaneye değil, geceleri yaptığı şeylere değil. Ayaklarını yere vurur, hayali tohumlar eker ve yerden hava gibi yükselir. Cumartesi derslerine katılmak için Birader Samuel'le savaşır ve kaybeder — ama yine de gider.

Polis Abdul'u sabahın üçünde uyandırır. İki dedektif onu karakola götürür ve Richie Jackson'a saldırıp saldırmadığını sorar. Abdul her şeyi inkâr eder. Birader Bill'in kollarında titreyen Richie, ona kimin dokunduğunu göremediğini itiraf eder. Dava düşer, ama biraderler Abdul'un gitmesini ister — çok fazla şey bilmektedir. Birader John ona kahverengi bir bavul uzatır ve toplamasını söyler. Abdul kitaplarını, satranç takımını, kaleydoskopunu ve cep boy Hamlet'ini alır. Bir araba onu St. Nicholas Caddesi'ndeki harap bir binaya götürür; orada yaşlı bir yabancı akrabalık iddia eder. Abdul bavulunu bırakır ve St. Ailanthus'a koşarak geri döner, Bayan Washington'ın İngilizce dersine oturur. Üç birader kapıda belirir, onu yakalar ve bayılana kadar kolunu büker.

Harlem Hastanesi acil servisinde çıkık bir omuzla uyandıktan sonra Abdul, 805 St. Nicholas Caddesi'ne geri götürülür. Daire bayat yağ ve naftalin kokar; yeşil-siyah şal desenli muşambadaki çatlaklardan hamamböcekleri fırlar. Toosie Johnston — minicik, yaşlı, bir bacağı fil bacağı gibi şişmiş — büyükannesinin annesi olduğunu iddia eder. Abdul ona inanmaz. Öfke nöbetiyle kafasını yatak odasındaki oval aynaya çarpar. Düşen bir cam parçası şakağından çenesine kadar yüzünü keser; kalıcı iz bırakacak bir yara. Kırık camların üzerine yığılır, hıçkırarak ağlar, kan yerde birikir. Toosie yedi yıl uğursuzluk diye bağırır. Abdul adının J.J. olduğunu, Abdul olmadığını haykırır. Toosie ona adının Abdul olduğunu, annesinin bu adı koyduğunu söyler.

Mavi duvarlı mutfağında otururken hamamböcekleri masanın üzerinde yürürken, Toosie konuşmaya başlar ve günlerce sürmüş gibi hissettiren bir süre boyunca susmaz. On yaşında kendine Nigger Boy diyen bir adam tarafından tecavüze uğramıştır. Bir pamuk tarlasında ikiz doğurmuştur — oğlan ölmüş, kız Abdul'un büyükannesi Mary olmuştur. On iki yaşında bir çamaşır ipinden elbise çalmış ve Mary'yi sırtında taşıyarak yalınayak New York'a yürümüştür. Beymour adında bir pezevenk onu yanına almış, turuncu ipeğe bürümüş ve bir Harlem genelevinde çalıştırmıştır. Beymour patronu tarafından öldürülmüş, patron aynı koridorda başka bir kadının boğazını kesmiştir. Abdul donmuş halde dinler — her ifşa, kendini sandığı kişinin mimarisine çakılan bir çivi daha. Toosie bitirdiğinde, Abdul kaleydoskopunu onun ayaklarının dibine bırakır ve dışarı çıkar.

Roman minicik, saç ekiminden pembe kafatasına sahip ve buyurgan biridir — Stride ve YMCA'de ders veren eski bir profesyonel dansçı. Abdul'u derste fark eder, ona güzel der ve Riverside Drive'daki krem deri döşeli dairesine davet eder. Roman, Abdul'a HIV testi yapar, konyak içirir ve oral seks yapar. Düzen netleşir: Roman barınak, günlük bale eğitimi, deri pantolon ve sokaktan koruma sağlar. Abdul bedenini sunar. Roman'a on yedi yaşında olduğunu söyler; on üç yaşındadır. Dört yıl boyunca Abdul takıntılı biçimde çalışır — plié, tendu, pirouette — ham gücü sanata dönüştüren bir teknik inşa eder. Arthur Stevens takma adını yaratır. Günde iki ders alır. Roman'dan nefret eder ve ona katlanır, küçük intikam eylemleri olarak yaşlı adamın ağzına işer.

Roman'ın dersleri aracılığıyla Abdul, ailesi köle ticaretinden servet yapmış varlıklı bir koreograf olan Scott'la ve azimli bir evlat edinilmiş-yönetmen olan My Lai ile tanışır. Herd adında bir dans kolektifi kuruyorlardır. Abdul, Arthur Stevens adıyla seçmelere girer ve katılmaya davet edilir. Grup, Scott'ın TriBeCa'daki çatı katında prova yapar; dans, video ve konuşma metnini birleştiren deneysel işler üretir. Abdul mekânın bakımını üstlenir, bu da ona kapısında kilit olan ilk özel odasını verir. Duvarları maviye boyar. Starbucks'ta ve bir İtalyan restoranında iş bulur. İlk kez kendi kontrol ettiği bir programı vardır: sabah barre, öğleden sonra prova, akşam vardiya. Downtown sanat dünyası nereden geldiğini sormaz. Tek umursadığı hareket edebilmesidir.

Abdul, annesi Precious'ın defterlerini — istismar hakkında yazım hatalı itiraflar, kopyalanmış Langston Hughes şiirleri ve acının ham tanıklığıyla dolu — Toosie'nin ona vermesinden beri taşımaktadır. Roman birini bulmuş ve müdahaleci sorular sormaya başlamıştır, bu da Abdul'un ayrılışını hızlandırmıştır. Şimdi Abdul, defterlerin inşa ettiği her şeyi ifşa edebilecek kanıtlar olduğuna karar verir. Central Park'ta onları sayfa sayfa küçük parçalara ayırır, kırpıntıları sırt çantasına doldurur. 103. Cadde metro platformunda, avuç avuç kâğıdı tünelin karanlık boşluğuna fırlatır, bir tren ona doğru gürlediğinde çığlık atar. Parçalar her yere uçuşur — yukarı, aşağı, yüzüne geri. Çantasını ters çevirir ve son parçaların raylara düşüşünü, çelik ve çakıl üzerine saçılışını izler.

My Lai ince uzun, tıraşlı başlı, bileklerinde izler olan ve amansız yaratıcı hırsa sahip biridir. Fiziksel ilişkileri, Herd'ün uzun boylu sarışın üyesi Amy'nin Abdul'u uyaramayıp onu iktidarsızlıkla perişan etmesinin ardından başlar. My Lai ile arzu karşılıklı hale gelir. Ona ağzını kullanmayı, bedenini dinlemeyi, kopup gitmek yerine anda kalmayı öğretir. Mavi duvarlı odasında, beyaz mumlarla aydınlatılmış kobalt çarşaflar üzerindeki sevişmeleri, hayatında karşılıklı olan ilk şey gibi hissettirir — bir alışveriş değil. Birlikte My Lai katliamı hakkında bir performans eseri yaratırlar; Abdul'un doğaçlama solosu — ayak vuruşları, çırpınışlar, her gömülü öfkeyi bedeniyle kanalize edişi — eserin merkezine oturur. Seyirciler onun adını haykırır.

Bir Pazar provası sırasında My Lai defterinden okur. Bir kilise kapısında alışveriş çantasının içinde bulunmuş, zengin bir çift tarafından evlat edinilmiş ve Noël adı verilmiştir. Evlat edinen babası ona ırkçı hakaretler savurmuş, örgülerinden sallayarak tutmuş ve tecavüz etmiştir. Annesi istismarı durdurmak yerine evliliği sürdürmek için şantaj aracı olarak kullanmıştır. My Lai kendini ikiye bölünmüş olarak anlatır — okuyan ve bale çalışan bir gündüz kızı, katlanan bir gece kızı. Abdul tanıma ve dehşetle dinler. Hikâyesi onunkinden farklı bir deri giymiştir ama iskeleti aynıdır: güçlü yetişkin, susturulmuş çocuk, gözlerini çeviren kurum. Herkes sahneleme hakkında konuşurken onu daha sıkı kavrar, onları birbirine bağlayan şeyin aynı zamanda yıkabilecek şey olduğunu bilerek.

Abdul, Starbucks'ta Scott'ın Snake ve My Lai'ye rahatsız olduğunu söylediğini duyar — Abdul'un gerçekte kim olduğunu sorgular, isim değişikliklerini, çatı katındaki giderek kalıcılaşan varlığını not eder. Sonra Jaime kafede belirir ve Abdul'u çocukken St. Ailanthus'ta kendisine tecavüz etmekle alenen suçlar. My Lai, Jaime'yi uzaklaştırır ama suçlama havada asılı kalır. Ayrıca, Ecstasy etkisindeyken My Lai, Abdul'dan Connecticut'taki babasını — kendisine tecavüz eden adamı — öldürmesini yalvararak ister. Abdul reddeder. St. Ailanthus'u ziyaret eder ve Birader Samuel'in kütüphanede siyah deri maskesini hâlâ takarak çıplak bir şekilde kendini astığını öğrenir. Birader John, Güney Dakota'daki bir yerli rezervasyonuna transfer edilmiştir. Eski dünya Abdul'un etrafında ölmektedir. Yenisi ayaklarının altında çatırdamaktadır.

Herd'ün performansını kutlayan bir parti sonrasında, küçük bir çocuk — Amy'nin kuzeni — üzümlere ulaşmak ve sonra tuvalete gitmek için yardım ister. Abdul onu götürmeyi teklif eder. Amy ile yürürken, çocuk hakkında şiddetli bir cinsel fantezi zihninden nanosaniyeler içinde geçer — kendisine ve kendisi tarafından işlenmiş her yırtıcı eylemin yankısı. Sonra kilitli bir banyonun bir tarafında çocukla birlikte, diğer tarafında Amy kapıyı tekmelemektedir. Amy ve Scott içeri girerler. Scott çocuğu kucaklar ve Abdul'a her şeyi mahvettiğini söyler. Ezici bir migren Abdul'un kafatasını ikiye böler. Büfe masasından gümüş plastik bir bıçak alır, banyoya döner ve metodik biçimde iki bileğini de keser. Kan fayansların üzerinde birikir.

Abdul, tanımlayamadığı bir psikiyatri tesisinde, hiç kısılmayan floresan tüplerin altında bir yatağa bağlı halde uyanır. Watkins adında bir hastabakıcı onu hakaretlerle tahrik eder, dilini felç eden iğneler yapar ve kayışların altında bedenini kasılmaya zorlayan elektroşok tedavilerine sürükler. Bağırsakları istemsizce boşalır. Konuşamaz, adını hatırlayamaz, günlerin mi yoksa yılların mı geçtiğini anlayamaz. Gerçek bir şey hissetmek için kendi bileklerini ısırır ve kanı Watkins'in yüzüne tükürür. Koridorun karşısında başka bir hasta gevşek kayışlarla kendini öldürür. Koridorun sonundaki bir radyo bir soul şarkısı çaldığında, sonsuzluk gibi hissettiren bir sürede kimyasal sisin içine nüfuz eden ilk şey budur. Abdul birinin onu bir zamanlar sevdiğini hatırlar. Kimin olduğunu hatırlayamaz.

Dr. Sanjeev — kahverengi ceketli, beyaz sarıklı, Dr. See diye anılan bir psikiyatrist — Abdul'un yatağının yanına oturur ve ayrılmayı reddeder. Birkaç seans boyunca Abdul'u dile, belleğe ve gerçekliğe geri çeker. Abdul'a tam yirmi bir gündür kapalı olduğunu söyler, Abdul'un hayal ettiği yıllar değil. Abdul'u buraya neyin getirdiğini hatırlamaya zorlar. Yavaş yavaş Abdul partiyi, çocuğu, kilitli banyoyu, gümüş bıçağı, kesilmiş bilekleri yeniden kurar. Dr. See ona psikotik olmadığını — sadece derinden travmatize olduğunu söyler. Bir ilaç şirketine geçmeden önceki son gününde Dr. See, Abdul'un taburculuğunu ayarlar. Abdul'a on beş dakika içinde bir kapının açılacağını ve açıldığında içinden geçmesi gerektiğini söyler. Abdul duyduğunu söyler.