Kuzu

Ocağın başında Ruth ve Eden tavada kızartılmış parmak yiyeceklerle ziyafet çeker, öpücükler arasında lokmalar paylaşırken Margot masada tek başına, yiyemediği galeta unlu bir parçayla oturur. Eden onların kaba kasaplığını sanata dönüştürmüştür — tuz, biberiye, tavada cızırdayan tereyağı. O gece av bekçisinin kanını Margot'nun dudağına sürer ve buna ruj der. Ruth hepsini kucaklar ve buna birliktelik der, Eden'a sonsuza dek kalması için yalvarır. Eden kalır. Margot'nun yatağına taşınır; iki tek kişilik yatak birleştirilerek bir yuva yapılır. Margot kanepeye sürgün edilir. Av bekçisinin kıyafetlerini bahçedeki hendeğe gömer — önceki düzinelerce kurbanın eşyalarının yanına — ama botlarını bir çitin altına saklar ve bağcıklarını örerek bir bilezik yapar — onu tamamen yok etmeye gönlü razı olmaz.

Okulda Abbie'nin yeşil kurdele yine kayıyor. Margot'ya babasının eve dönmediğini, annesinin gece boyunca çığlık attığını ve onu çok sıkı tuttuğunu anlatıyor. Babasının onu ATV'siyle götürdüğü büyük kayaya kadar tepeye tırmanmış — hiçbir şey yok. Yerin onu yuttuğuna inanıyor. Margot Abbie'nin elini tutuyor ve ağırlığını avucunda tutulan bir taş gibi hissediyor. Abbie'ye en değerli varlığını veriyor: kendi babasını geri getirmek için yaptığı bir dilek büyüsü, şimdi av bekçisinin bot bağcığı bileziğiyle sarılmış. Abbie onu kucakladığında Margot tek bir sarı saç teli koparıp cebine koyuyor. O akşam eğrelti otları arasında yalnız başına, teli dilinin üzerine koyup yutuyor — özel bir komünyon. Artık Abbie'nin bir parçası, babasının yanında, Margot'nun bedeninin içinde.

Derenin ötesindeki ormanın derinliklerinde Margot, bir ağaca yaslanmış kanayan genç bir kadın bulur — bir dalın üzerine düşmüş ve onu çıkarma hatasını yapmış. Yürüyüşçü soluyor, cildi griye dönmüş, fındık rengi gözleri odağını kaybediyor. Margot umudun kasa sızıp yanmış halinin nasıl bir tat vereceğini hayal ediyor. Yabancıya dereden geçip kapıdan girmesine yardım ediyor, sığınak ve telefon vaat ediyor. Eden gururlu bakışlarla dışarı fırlıyor ve Margot'yu ölen kadının saçları için kır çiçekleri ve karahindibalar toplamaya gönderiyor — çünkü bir başıboş son anlarında kendini güzel hissetmeli, yoksa et bozulur. Kasaplık odanın kapalı kapısının ardında Ruth ve Eden sessizce çalışır. Margot sonra kana bulanmış brandayı ovalar ve kancasından asılı leşi görür. İşe yaradığını kanıtlamıştır. Artık içinde yaşadığı mezbahanın ne olduğunu anlıyor.

Yağmurda çıkan bir kavga sırasında Ruth — çamura bulanmış ve Margot'nun ava direnmesine öfkeli — herhangi bir bıçaktan keskin bir gerçeği ortaya döker. Baba kaçmadı. Ruth onu öldürdü, tereyağlı hamura sardı ve mutfaklarının ürettiği en güzel böreği pişirdi. Birlikte ziyafet çektiler; dört yaşındaki Margot tabağı yaladı, aldığı en güzel doğum günü hediyesi olduğunu söyledi. Ruth aynı kumaştan dokunduklarında ısrar ediyor — aynı açlık ikisinde de yaşıyor. Margot banyoya sendeleyerek gider ve fayansların üzerine yığılana kadar kusar. Değer verdiği parçalar — tavan arasındaki is kokulu kazaklar, yastığın altına saklanan düğün fotoğrafı — yıllar önce sindirilmiş bir adamın anıtlarına dönüşür. O gece soğuk zeminde kıvrılmış halde bunu yüksek sesle fısıldar: kendi babasını yemiş.

Margot okul bahçesinde bir zorbanın — Abbie'ye sarkıntılık eden — kan gelecek kadar sert ısırmasının ardından okuldan uzaklaştırılır. Ruth yüzüne karşı bir hata olduğunu söyler. Margot'yu sürekli fark eden tek yetişkin olan okul servisi şoförü, Ruth'un kızın hasta olduğu yalanıyla kapıdan geri çevrilir. Çiftlik evinde yalnız bırakılan Margot yatak odası anahtar deliğinin önünde diz çöker ve Eden'ın bedenini Ruth'a yasladığını, son bir şey teklif ettiğini izler: Margot'yu yiyecekler, onu sonsuza dek karınlarının içinde güvende tutacaklar, dünyanın ona vereceği tüm acıyı önleyecekler. Ruth tereddüt eder ama boyun eğer — kızı bir risk, fazla dikkat çekiyor, fazla gürültücü. Margot yatak odasına sürüklendiğinde dişlerini Eden'ın koluna geçirir. Eden kıpırdamaz bile. Pencere kilitli. Anahtar Ruth'un yumruğunun içinde kaybolur.

Ruth ve Eden uyurken Margot bahçedeki mezarları çıplak elleriyle kazar. Topraktan çürümüş kıyafet dolu plastik poşetler çıkarır — bir şişe mor oje, bir takım elbise ve kravat, av bekçisinin suya doymuş botları — ve çalı köklerine dolanmış uyluk kemiklerini toplar. Her şeyi otlağın karşısına taşır, uzun çimenlere ekmek kırıntıları gibi kemik ve kumaş parçaları bırakarak ormanın derinliklerindeki badem şekilli taşa kadar ilerler. Eğer yenilirse, bu iz birini çiftlik evine götürecektir. Eden boş hendekleri keşfeder ve ilk kez soğukkanlılığı tamamen kırılır. Günlerce ormanı tarayarak Margot'nun saçtıklarının çoğunu toplar, ama hepsini değil. Bazı parçalar çayırda kalır, yarı yarıya çimenler tarafından yutulmuş, doğru çift gözü bekleyerek.

Kablo bağlarıyla yatağa bağlanan Margot, parmağını döşeme tahtaları arasına sıkışmış gümüşi bir şeye batırır — paslı bir dikiş iğnesi. Öğleden sonra boyunca iğneyi eski pencere kilidine işlerken yanı başında pervazda ölmekte olan bir yaban arısı sendeliyor. Bir şey tıklar. Pencere sıcak yaz havasına açılır ve Margot bahçeye atlar, yolu geçer, dereden geçer ve yalınayak ağaç sırasına doğru koşar. Badem taşının altında böceklerle uyur, sabaha Abbie'nin kulübesine ulaşmayı hayal eder — yeşil kurdeleler, balık parmak sandviçleri ve tertemiz bir hayat. Ama Ruth şafaktan önce eğrelti otlarını yararak gelir. Eden onu takip eder. Kaburga kafeslerinin arasına sıkıştırılmış, kucaklamalarında ezilmiş Margot geri taşınır. Eden pencereleri tahtalarla kapatır. Gökyüzü tahta ve çivilerin ardında kaybolur.

Eden, aylar önce birlikte kurdukları tuzaktan yakaladıkları tavşanla Margot'ya bir börek pişirir — kesim öncesi beslemek için son bir yemek. Posta kutusundan bir geçmiş olsun kartı gelir, Margot'nun hiç bilmediği bir isimle imzalanmış: Steve, servis şoförü. Kâğıda burnunu bastırır ve hafif sigara dumanı kokusunu içine çeker. O gece Ruth ve Eden yatak odalarında birbirine dolanırken Margot kendini ocağa doğru sürükler; orada bir tencere kemik suyu kaynıyordur — onu içine pişirmeyi planladıkları böreğin tabanı olacak et suyu. Haftalardır biriktirdiği kurutulmuş baldıran yapraklarını cebinden çıkarır ve avuç avuç kaynar suya katar, hiçbir başıboşa verilenden çok daha fazla zehir. Yavaşça karıştırır. Yapraklar kemiklerin arasına batar. Tuzak kurulmuştur.

Ruth ve Eden mezbaha odasını hazırlar: köşelere çivilenmiş taze siyah branda, tavana tutturulmuş zincir ve kanca, parlayana kadar cilalanmış bıçaklar. Margot yemek masasını kendisi kurar — iki kişilik, üç değil. Kanca ve plastik odasında onu soyarlar, yere bağlarlar ve dişlerinin arasına tahta bir kaşık sıkıştırırlar. Eden çabuk olacağına söz verir. Margot'nun günlerdir yediği baldıran zaten ciğerlerini sıkıyor, bıçakla aynı karanlığa doğru yarışıyor. Bıçağın parıltısını görür. Ruth gülümsüyor — gerçek bir gülümseme, haftalardır ilk kez. Dünya kırmızıya döner, sonra griye, ve bu renklerin arasında son bir düşünce yoktur, yalnızca karanlığın kapanmasının hayvansal korkusu. Bir noktada, ömrü boyunca hissettiği nabız durur.

Margot bedensiz uyanır. Leşi kancadan sallanıyor, bakır bir leğene süzülmüş ve boşaltılmış. Ruth ve Eden duvara yaslanmış, kana bulanmış, coşku içinde bir sigara paylaşıp aşk şarkılarını söylüyorlar — amour, amour, amour. Sonra mum ışığındaki masada Eden böreği servis eder: altın rengi milföy hamuru, zehirli et suyundan yapılmış kremalı sos. Ruth tereddüt eder. Sonra yer. Eden ilk lokmada gözlerini kapatır ve inler. Ziyafet sürerken baldıran kanlarında çiçek açar — coşku sandıkları şey, zehirin pençesini sıkmasıdır. Parmakları birbirine değer, sonra gevşer. Başları arkaya düşer. Elleri ayrılır. Bu uykudan, Margot bilir, asla uyanmayacaklar. Bunu kesinleştirdi. Günler geçer. Bedenleri yemek masasında kararır. Sinekler hamuru istila eder. Çürümede bile kafatasları birbirine doğru eğilir.