Τα Παιχνίδια της Πείνας

Κατά τη διάρκεια τριών ημερών ομαδικής εκπαίδευσης, η Κάτνις και ο Πίτα ακολουθούν τη στρατηγική του Χέιμιτς: μένουν μαζί, φαίνονται φιλικοί, κρύβουν τις καλύτερες ικανότητές τους. Εκείνη μαθαίνει δέσιμο κόμπων και καμουφλάζ ενώ παρατηρεί τους Επαγγελματίες φόρους από τις πλουσιότερες περιφέρειες — ιδιαίτερα τον Κέιτο από την Περιφέρεια 2, του οποίου το μέγεθος και η αγριότητα τον κάνουν τον πιο θανάσιμο ανταγωνιστή. Στις ιδιωτικές αξιολογήσεις, κάθε φόρος επιδεικνύει τις ικανότητές του μπροστά στους Παιχνιδοποιούς. Μέχρι να επιδείξει η Κάτνις την τοξοβολία της, οι περισσότεροι Παιχνιδοποιοί έχουν στρέψει την προσοχή τους σε ένα ψητό γουρούνι. Εξοργισμένη που την αγνοούν ενώ η ζωή της κρέμεται από μια κλωστή, στέλνει ένα βέλος μέσα από το μήλο στο στόμα του γουρουνιού και το καρφώνει στον τοίχο. Φεύγει χωρίς άδεια, σίγουρη ότι τα κατέστρεψε όλα. Εκείνο το βράδυ εμφανίζονται οι βαθμολογίες: ο Πίτα κερδίζει οκτώ. Η Κάτνις κερδίζει έντεκα — την υψηλότερη. Προφανώς οι Παιχνιδοποιοί απόλαυσαν την ανυπακοή της.

Η Κάτνις δυσκολεύεται με την προετοιμασία για τη συνέντευξη — πολύ εχθρική για γοητεία, πολύ περήφανη για ταπεινότητα. Ο Σίνα της λέει να μιλήσει σαν να απευθύνεται σε φίλο. Στη σκηνή, στριφογυρίζει με ένα φόρεμα γεμάτο πετράδια που τη τυλίγει σε φλόγες, και κάτι λύνεται μέσα της. Καταφέρνει χιούμορ για το αρνίσιο στιφάδο και μιλά συγκινητικά για την Πριμ. Αλλά ο Πίτα κλέβει τη βραδιά. Όταν ο παρουσιαστής ρωτά για κάποιο ξεχωριστό κορίτσι, ο Πίτα εξομολογείται ότι αγαπά την Κάτνις από τότε που ήταν πέντε χρονών — και ήρθε στους Αγώνες μαζί του. Το κοινό εκρήγνυται. Στα παρασκήνια, η Κάτνις σπρώχνει τον Πίτα πάνω σε ένα βάζο, έξαλλη που την έκανε να φαίνεται αδύναμη. Ο Χέιμιτς παρεμβαίνει: ο Πίτα την έκανε επιθυμητή σε κάθε τηλεθεατή του Πάνεμ. Απρόθυμα, η Κάτνις το κατανοεί — οι καταραμένοι εραστές της Περιφέρειας 12 θα προσελκύσουν χορηγούς που κανένας τους δεν θα μπορούσε να κερδίσει μόνος του.

Εξήντα δευτερόλεπτα πάνω σε μεταλλικές πλάκες γύρω από ένα χρυσό Κέρας της Αμάλθειας γεμάτο όπλα και εφόδια. Η Κάτνις εντοπίζει ένα ασημένιο τόξο στο σωρό και ετοιμάζεται να τρέξει — αλλά πιάνει τον Πίτα να κουνά αρνητικά το κεφάλι. Διστάζει, χάνει την ευκαιρία, και αντ' αυτού αρπάζει ένα πορτοκαλί σακίδιο και ένα φύλλο πλαστικού πριν ένα αγόρι μαχαιρωθεί δίπλα της. Ένα κορίτσι Επαγγελματίας εκσφενδονίζει μια λεπίδα στο κεφάλι της· η Κάτνις την μπλοκάρει με το σακίδιο και τρέχει προς το δάσος. Πίσω της, το Κέρας της Αμάλθειας μετατρέπεται σε σφαγείο. Μέχρι το απόγευμα, έντεκα κανόνια πυροβολούν. Μόνη χωρίς νερό, η Κάτνις προχωρά βαθύτερα στο δάσος, μοιράζοντας τα πενιχρά εφόδιά της — κράκερ, λωρίδες βοδινού, ένα άδειο μπουκάλι νερού. Εκείνο το βράδυ, οι νεκροί εμφανίζονται στον ουρανό. Ο Πίτα δεν είναι ανάμεσά τους. Ούτε οι Επαγγελματίες.

Σχεδόν νεκρή από αφυδάτωση, η Κάτνις βρίσκει νερό μόνο αφού συνειδητοποιεί ότι η άρνηση του Χέιμιτς να στείλει ήταν σήμα: είναι κοντά. Μια φωτιά σχεδιασμένη από τους Παιχνιδοποιούς σπρώχνει τους φόρους μαζί, καίγοντας τη γάμπα της. Καταφεύγει σε ένα δέντρο όπου η ομάδα των Επαγγελματιών — συμπεριλαμβανομένου του Πίτα — την περικυκλώνει από κάτω. Πολύ ελαφριά για να την ακολουθήσουν, εντοπίζει κάτι από πάνω: μια φωλιά ιχνηλατών, γενετικά τροποποιημένων σφηκών των οποίων τα τσιμπήματα προκαλούν παραισθήσεις και θάνατο. Η μικρή Ρου, η δωδεκάχρονη από την Περιφέρεια 11, της τη δείχνει από ένα γειτονικό δέντρο. Στην αυγή η Κάτνις πριονίζει το κλαδί. Η φωλιά κατακρημνίζεται. Δύο κορίτσια Επαγγελματίες πεθαίνουν ουρλιάζοντας. Η Κάτνις παίρνει το τόξο από ένα τσιμπημένο πτώμα, αλλά το δηλητήριο την κυριεύει. Μέσα από παραισθήσεις που φουσκώνουν, αντιλαμβάνεται τον Πίτα να τη σπρώχνει μακριά, ουρλιάζοντάς της να τρέξει καθώς ο Κέιτο ορμά πίσω του.

Η Κάτνις ξυπνά μέρες αργότερα με το τόξο και συμμαχεί με τη Ρου, δένοντας μεταξύ τους μέσα από την κοινή πείνα και τη σκληρότητα των περιφερειών τους. Μαζί επινοούν ένα σχέδιο: η Ρου θα ανάψει φωτιές-δόλωμα για να παρασύρει τους Επαγγελματίες μακριά ενώ η Κάτνις θα καταστρέψει τα αποθηκευμένα τρόφιμά τους. Κατασκοπεύοντας τη βάση των Επαγγελματιών, η Κάτνις συνειδητοποιεί ότι η πυραμίδα εφοδίων προστατεύεται από επανενεργοποιημένες νάρκες — παγιδευμένες από έναν φόρο της Περιφέρειας 3 που οι Επαγγελματίες ανάγκασαν να τους υπηρετήσει. Παρακολουθεί την Αλεπού, το πονηρό κορίτσι από την Περιφέρεια 5, να χορεύει μέσα στο ναρκοπέδιο κλέβοντας χούφτες. Η Κάτνις βρίσκει τη δική της λύση: τρία βέλη για να σκίσει μια κρεμασμένη σακούλα με μήλα. Τα φρούτα πέφτουν πάνω στις νάρκες. Η έκρηξη εξαφανίζει κάθε κιβώτιο και δοχείο. Η ωστική κύμα εκσφενδονίζει την Κάτνις προς τα πίσω και καταστρέφει μόνιμα την ακοή στο αριστερό της αυτί.

Όταν η Ρου δεν επιστρέφει στο σημείο συνάντησής τους, η Κάτνις ακολουθεί τα σήματα κοτσυφιού που της έμαθε η Ρου — τέσσερις νότες που σημαίνουν ότι είναι ασφαλής. Ο τελευταίος ήχος που ακούει είναι μια κραυγή. Σπάει μέσα από τα δέντρα και βρίσκει τη Ρου μπλεγμένη σε ένα δίχτυ, με ένα δόρυ θαμμένο στο στομάχι της. Η Κάτνις σκοτώνει τον επιτιθέμενο με ένα μόνο βέλος, μετά πέφτει δίπλα στη Ρου, γνωρίζοντας ότι η πληγή είναι θανατηφόρα. Η Ρου της ζητά να τραγουδήσει. Η Κάτνις ψελλίζει ένα νανούρισμα από τον τόπο της, ένα τραγούδι του βουνού για ένα λιβάδι όπου οι μαργαρίτες σε φυλάνε από κάθε κακό. Όταν το κανόνι πυροβολεί, η Κάτνις μαζεύει αγκαλιές αγριολούλουδα — μοβ, κίτρινα, λευκά — και τα πλέκει γύρω από το σώμα της Ρου, καλύπτοντας την πληγή, στεφανώνοντας το πρόσωπό της, αναγκάζοντας το Καπιτώλιο να μεταδώσει αυτό που έκαναν. Εκείνο το βράδυ, ένα ασημένιο αλεξίπτωτο φέρνει ψωμί σταλμένο από την ίδια την Περιφέρεια 11 της Ρου.

Μια σάλπιγγα ανακοινώνει το πρωτοφανές: και οι δύο φόροι από την ίδια περιφέρεια μπορούν να ανακηρυχθούν νικητές αν είναι οι δύο τελευταίοι που απομένουν. Πριν προλάβει να συγκρατηθεί, η Κάτνις φωνάζει το όνομα του Πίτα στο σκοτάδι. Η αλλαγή κανόνα υπάρχει, συνειδητοποιεί, επειδή το κοινό έχει επενδύσει στην ερωτική τους ιστορία. Τον ιχνηλατεί κατά μήκος του ρέματος, ακολουθώντας αιματηρά ίχνη στους βράχους, μέχρι που η φωνή του ανεβαίνει από φαινομενικά άδειο έδαφος. Το καμουφλάζ του είναι εκπληκτικό — λάσπη, φύλλα και πηλός ποταμού ζωγραφισμένα πάνω στο σώμα του σαν ζωντανός καμβάς. Κάτω από την τέχνη, η κατάστασή του είναι τρομερή: το σπαθί του Κέιτο άνοιξε τον μηρό του μέχρι το κόκαλο, η μόλυνση έχει εγκατασταθεί, και κόκκινες ραβδώσεις δηλητηρίασης αίματος σέρνονται πάνω στο πόδι του. Η Κάτνις καθαρίζει την πληγή του και τον καταφυγιάζει σε μια σπηλιά, γνωρίζοντας ότι θα πεθάνει χωρίς φάρμακα που δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά.

Στη σπηλιά τους δίπλα στο ρέμα, η Κάτνις περιποιείται τη μολυσμένη πληγή του Πίτα με μασημένα φύλλα και κρέμα εγκαυμάτων ενώ ο πυρετός του ανεβαίνει. Εκείνος της θυμίζει ότι υποτίθεται πως είναι τρελά ερωτευμένοι και της προτείνει να τον φιλά όποτε θέλει. Εκείνη ακουμπά τα χείλη της στα δικά του — εν μέρει για να σωπάσει τα λόγια του περί θανάτου, εν μέρει γιατί φαίνεται καθυστερημένο. Λίγα λεπτά αργότερα, ένα ασημένιο αλεξίπτωτο παραδίδει ζεστό ζωμό. Το μήνυμα του Χέιμιτς είναι αδιαμφισβήτητο: ρομαντισμός ίσον δώρα χορηγών. Η Κάτνις περνά μια ώρα πείθοντας τον Πίτα να πιει, ανακατεύοντας απειλές με φιλιά. Αναπτύσσεται ένα παράξενο εμπόριο — κάθε τρυφερή χειρονομία ανταμείβεται με φαγητό ή φάρμακα από τους χορηγούς που παρακολουθούν. Αυτό που ξεκίνησε ως καθαρή στρατηγική αρχίζει να θολώνει, και η Κάτνις δεν μπορεί πλέον να ξεχωρίσει εντελώς την υποκριτική από κάτι που γεννιέται αληθινά ανάμεσά τους.

Οι Παιχνιδοποιοί ανακοινώνουν μια γιορτή — το σακίδιο κάθε περιφέρειας περιέχει κάτι απεγνωσμένα αναγκαίο. Η Κάτνις ξέρει ότι το φάρμακο του Πίτα είναι μέσα. Εκείνος της απαγορεύει να πάει, απειλώντας να την ακολουθήσει με το κατεστραμμένο πόδι του. Εκείνη ρίχνει το δώρο του Χέιμιτς — σιρόπι ύπνου — σε πολτοποιημένα μούρα και βλέπει τα μάτια του Πίτα να ανοίγουν διάπλατα από προδοσία καθώς χάνει τις αισθήσεις του. Στην αυγή τρέχει προς το Κέρας της Αμάλθειας, αρπάζει το μικρό πορτοκαλί πακέτο, αλλά η Κλοβ από την Περιφέρεια 2 την πλακώνει, την καρφώνει στο έδαφος με ένα μαχαίρι, την κοροϊδεύει για τον θάνατο της Ρου. Τα λάθος λόγια σε απόσταση ακοής του λάθος φόρου. Ο Θρες, ο τεράστιος σύντροφος περιφέρειας της Ρου, τινάζει την Κλοβ μακριά και τη σκοτώνει με μια πέτρα. Λυπάται την Κάτνις — είναι πάτσι τώρα, για το μικρό κορίτσι. Εκείνη σέρνεται πίσω στη σπηλιά και κάνει στον Πίτα την ένεση με το φάρμακο πριν χάσει τις αισθήσεις της.

Θεραπευμένοι και κυνηγώντας μαζί, η Κάτνις ανακαλύπτει ότι ο Πίτα είναι κωμικά θορυβώδης στο δάσος — κάθε κλαδί σπάει, κάθε πουλί φεύγει. Το πρόσωπο του Θρες έχει εμφανιστεί στον ουρανό· πιθανότατα τον σκότωσε ο Κέιτο. Στέλνει τον Πίτα να μαζέψει ενώ εκείνη κυνηγά. Επιστρέφει με μούρα από το ρέμα, και η Κάτνις δεν τα αναγνωρίζει αμέσως. Μετά η φωνή του πατέρα της αντηχεί στη μνήμη: νάιτλοκ — θανατηφόρο πριν φτάσει στο στομάχι σου. Ένα κανόνι πυροβολεί. Το αερόπλοιο σηκώνει το σώμα της Αλεπούς, του πονηρού κοκκινομάλλας κοριτσιού από την Περιφέρεια 5, που τους ακολουθούσε σαν σκιά και έκλεψε από τη συγκομιδή του Πίτα. Η Κάτνις φυλάει τα υπόλοιπα μούρα σε ένα δερμάτινο πουγκί. Τρεις φόροι απομένουν: η Κάτνις και ο Πίτα εναντίον του Κέιτο. Οι Παιχνιδοποιοί στραγγίζουν κάθε πηγή νερού στην αρένα, οδηγώντας τους προς τη λίμνη για την τελική αναμέτρηση.

Ο Κέιτο ξεπροβάλλει από τα δέντρα τρέχοντας με όλη του τη δύναμη — όχι προς αυτούς, αλλά μακριά από κάτι. Τεράστιες λυκόμορφες μεταλλάξεις ξεχύνονται από το δάσος, τρέχοντας στα πίσω πόδια, καθεμία φέροντας τα χαρακτηριστικά ενός νεκρού φόρου. Η Κάτνις αναγνωρίζει το ξανθό τρίχωμα της Γκλίμερ, το σκούρο τρίχωμα της Ρου. Και οι τρεις επιζώντες σκαρφαλώνουν στο χρυσό Κέρας της Αμάλθειας. Στην κορυφή, ο Κέιτο αρπάζει τον Πίτα σε κεφαλοκλείδωμα, χρησιμοποιώντας τον ως ασπίδα — πυροβόλησέ με και πέφτει κι αυτός. Αδιέξοδο, μέχρι που ο Πίτα σχεδιάζει ένα ματωμένο Χ στο εκτεθειμένο χέρι του Κέιτο. Η Κάτνις πυροβολεί. Ο Κέιτο ουρλιάζει και αφήνει τον Πίτα, πέφτοντας στις μεταλλάξεις από κάτω. Προστατευμένος από πανοπλία που πήρε από το σακίδιο της γιορτής, υποφέρει όλη τη νύχτα ενώ οι μεταλλάξεις τον σπαράζουν. Στην αυγή, η Κάτνις στέλνει το τελευταίο της βέλος μέσα από το κρανίο του — όχι εκδίκηση, αλλά έλεος.

Οι σάλπιγγες ανακοινώνουν μια τελική αναθεώρηση: ο κανόνας των δύο νικητών έχει ανακληθεί. Μόνο ένας μπορεί να επιβιώσει. Ο Πίτα ρίχνει το μαχαίρι του στη λίμνη και λέει στην Κάτνις να τον πυροβολήσει. Εκείνη αρνείται. Εκείνος αρχίζει να λύνει τον αιμοστατικό επίδεσμό του, πρόθυμος να αιμορραγήσει μέχρι θανάτου για να γυρίσει εκείνη σπίτι. Η Κάτνις πιάνει το δερμάτινο πουγκί. Ρίχνει μούρα νάιτλοκ στην παλάμη του Πίτα, γεμίζει τη δική της. Στέκονται πλάτη με πλάτη, με τα χέρια ψηλά για κάθε κάμερα στο Πάνεμ. Μετρούν μέχρι το τρία και σηκώνουν τα μούρα στα χείλη τους — ποντάροντας ότι οι Παιχνιδοποιοί δεν μπορούν να αντέξουν Αγώνες χωρίς νικητή. Το στοίχημα κρατά. Σάλπιγγες ηχούν, και μια πανικόβλητη φωνή τους ανακηρύσσει και τους δύο νικητές των Εβδομηκοστών Τέταρτων Αγώνων Πείνας. Η Κάτνις φτύνει τα μούρα. Σφίγγονται ο ένας στον άλλο πάνω στο ματωμένο έδαφος.

Πριν τη συνέντευξη νίκης, ο Χέιμιτς τραβά την Κάτνις στην άκρη: το Καπιτώλιο βλέπει το κόλπο με τα μούρα ως εξέγερση, όχι ρομαντισμό. Η μόνη της άμυνα είναι να φαίνεται τόσο απεγνωσμένα ερωτευμένη που δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά. Ο Σίνα τη ντύνει σαν νεαρό, αθώο κορίτσι — όχι σαν δολοφόνο. Παίζει τον ρόλο της, απαντώντας στις ερωτήσεις του Σίζαρ Φλίκερμαν με τρεμάμενη ειλικρίνεια, και η παράσταση πείθει. Αλλά στο τρένο για το σπίτι, ο Χέιμιτς τους λέει να συνεχίσουν μέχρι να φύγουν οι κάμερες. Ο Πίτα σωπαίνει. Τη ρωτά πόσο από αυτά που συνέβησαν μεταξύ τους ήταν αληθινό. Η Κάτνις παραδέχεται ότι δεν ξέρει. Το πρόσωπό του κλείνει σαν πόρτα. Καθώς η Περιφέρεια 12 εμφανίζεται μέσα από τα παράθυρα, της προσφέρει το χέρι του μια τελευταία φορά — για το κοινό, λέει. Εκείνη το πιάνει, φοβούμενη τη στιγμή που θα πρέπει να το αφήσει.