دادگاه خار و گل سرخ

لوسین، هنوز تلخ اما در حال نرم شدن، مخفیانه به فِیر می‌گوید چگونه یک سوریِل — موجود کهنی که مجبور به پاسخ‌گویی است — را به دام بیندازد. فِیر یکی را در جنگل‌های غربی با مرغی ذبح‌شده و طنابی حلقه‌ای به دام می‌اندازد. سوریِل فاش می‌کند که تاملین اربابی کوچک نیست بلکه یک ارباب اعلاست، یکی از هفت فرمانروای برتر پریتیان. از پادشاهی شریر در هایبرن نام می‌برد که جاسوسانی برای نفوذ به دربارهای پریان فرستاده، و به فِیر فرمان می‌دهد در کنار ارباب اعلا بماند — همه‌چیز درست خواهد شد. پیش از آنکه حرفش تمام شود، چهار ناگای مارسان حمله می‌کنند. فِیر دو تا را با تیر و خنجر می‌کشد و سپس تاملین می‌رسد و بقیه را با چنگال‌های برهنه‌اش تکه‌تکه می‌کند. او زخم‌های فِیر را با جادوی رو به افول شفا می‌دهد و در سکوتی خون‌آلود و سپاسگزار او را به خانه می‌برد.

تاملین پری پوست‌آبی‌ای از دربار تابستان را به داخل می‌آورد که بال‌هایش بریده شده‌اند — در مرز رها شده توسط زنی بی‌نام که همه در دربار از او وحشت دارند. بریدگی‌ها بند نمی‌آیند. فِیر دست پری را می‌گیرد و قول می‌دهد بال‌هایش را پس خواهد گرفت، دروغی که امیدوار است بوی‌اش را حس نکند. او در برکه‌ای از خون خودش جان می‌دهد در حالی که تاملین دعای بدرقه می‌خواند. برای نخستین بار، فِیر شرمی واقعی از کشتن آندراس حس می‌کند — نه پشیمانی حساب‌شده، بلکه اندوه. روزها بعد، تاملین گالری‌ای از نقاشی‌های خیره‌کننده را باز می‌کند و قلم‌مو، بوم و رنگ‌هایی بیش از آنچه در خواب هم دیده بود به او هدیه می‌دهد. چیزی در سینه فِیر باز می‌شود. او وسواسی شروع به نقاشی می‌کند و عمارت کم‌کم کمتر شبیه قفس به نظر می‌رسد.

هفته‌ها کاوش در جنگل‌های افسون‌شده، شنا در حوض‌هایی از نور ستاره واقعی، و رد و بدل کردن گذشته‌هایشان، فِیر و تاملین را به‌طرز خطرناکی به هم نزدیک کرده. در جشن انقلاب تابستانی، او برخلاف هشدارهای لوسین شراب درخشان پریان می‌نوشد و خود را در شادمانی گم می‌کند. تاملین ویولن می‌نوازد — مهارتی که در جوانی جنگاورانه‌اش پرورده — و فِیر آن‌قدر می‌رقصد تا مرز میان خود و موسیقی محو شود. او فِیر را به چمنزاری مهتابی می‌برد که ارواح نورانی روی چمن می‌رقصند. میان ارواح بی‌شتاب و درهم‌تنیده تاب می‌خورند، تا اینکه تاملین زمزمه می‌کند که دارد به بوسیدنش فکر می‌کند. فِیر می‌گوید دست از فکر کردن بردار. نخستین بوسه‌شان با سپیده‌دم فرا می‌رسد، و وقتی خورشید از افق سر بر می‌آورد، فِیر چیزی را اعتراف می‌کند که هرگز باورش نداشت: دنیای بهتری وجود دارد.

مرد پری‌نژادی با زیبایی ویرانگر در اتاق غذاخوری ظاهر می‌شود — ریساند، ارباب اعلای دربار شب، با چشمان بنفش درخشان از تفریح شکارچیانه. توهم‌پردازی لوسین فوراً زیر قدرت ریساند فرو می‌ریزد. او با چنگال‌های نامرئی ذهن فِیر را می‌قاپد و خصوصی‌ترین افکارش درباره تاملین را می‌خواند و برای همه اعلام می‌کند. سپس از تاملین می‌خواهد التماسش کند که به آمارانتا — زنی که ریساند در خدمتش است — درباره دختر انسان نگوید. تاملین روی کف مرمرین زانو می‌زند، پیشانی بر سنگ. فِیر ارباب اعلایی را که دوستش دارد در حال التماس برای امنیتش تماشا می‌کند، و خشم جای وحشت را پر می‌کند. وقتی ریساند نامش را می‌پرسد، اولین نامی که به ذهنش می‌رسد را می‌گوید — کلِر بِدور، آشنایی از روستا. ریساند می‌رود، بدون هیچ قولی.

تاملین به فِیر می‌گوید دارد او را به خانه می‌فرستد. نیروهای آمارانتا در حال نزدیک شدنند و دیدار ریساند ثابت کرد که نمی‌توان او را تا ابد پنهان نگه داشت. آخرین شبشان فوری و بی‌پرده است — برای نخستین بار عشق‌ورزی می‌کنند، هر دو تلاش می‌کنند بدن دیگری را در حافظه‌شان حک کنند. وقتی فِیر به سوی خواب می‌رود، گمان می‌کند صدایش را می‌شنود که می‌گوید دوستش دارد. سحرگاه، در لباس‌های مجلل عجیب انسانی، سوار کالسکه‌ای زرین می‌شود. این بار واضح می‌گوید. فِیر می‌خواهد جواب دهد اما کلمات پشت دندان‌هایش گیر می‌کنند — او فانی و گذراست و نمی‌خواهد باری بر دوش او شود. کالسکه حرکت می‌کند. پشت سرش را نگاه نمی‌کند. وقتی به خانواده‌اش می‌رسد، می‌فهمد اکنون در قصری مرمرین زندگی می‌کنند — جادوی تاملین ثروت و سلامتشان را بازگردانده.

نِستا با تکه‌ای از نقاشی انگشتانه رنگ‌شده که از میز کلبه قدیمی کنده، فِیر را گیر می‌اندازد — مدرکی که همه‌چیز را به یاد دارد. ذهنش آن‌قدر سرسخت بود که توهم‌پردازی ارباب اعلا نتوانست در آن نفوذ کند. او مزدور شهر را استخدام کرد و دو روز در جنگل زمستانی به سوی دیوار پریان پیاده رفت تا فِیر را نجات دهد — فقط به این دلیل برگشت که نتوانست از دیوار عبور کند. سپس فِیر می‌فهمد که خانواده بِدور زنده‌زنده سوزانده شدند و دخترشان کلِر را بردند، چون او به جای نام خودش آن نام را به ریساند داده بود. گناه و خشم تصمیمی را شعله‌ور می‌کنند: به شمال خواهد تاخت و تاملین را پیدا خواهد کرد. نِستا خداحافظی نمی‌کند — از وداع متنفر است — اما به فِیر می‌گوید پشت سرش را نگاه نکند، و برای حفاظت خانواده یک بیشه درخت زبان‌گنجشک بخرد.

عمارت ویران شده — درها از جا کنده، خون روی دیوارها، نه جنبنده‌ای داخل. آلیس، خدمتکار با پوست پوست‌درختی، از میان ویرانه بیرون می‌آید و حقیقت را فاش می‌کند. هیچ آفتی وجود ندارد. آمارانتا، ژنرالی از هایبرن، چهل‌ونه سال پیش قدرت هفت ارباب اعلا را دزدید و از دربارگاهی تراشیده در دل کوه مقدس بر پریتیان حکم می‌راند. او تاملین را به‌طور خاص نفرین کرد: دختری انسان که از پریان متنفر بود باید بدون دلیل یکی از نگهبانانش را می‌کشت، سپس عاشقش می‌شد و رو در رویش می‌گفت — همه اینها پیش از پایان مهلت. تاملین حق نداشت هیچ‌کدام از اینها را به فِیر بگوید. او جنگاورانش را یکی پس از دیگری در هیئت گرگ به آن سوی دیوار فرستاد، تا جایی که تقریباً همه مردند. سه روز پس از رفتن فِیر، ساعت نفرین به پایان رسید. آمارانتا آمد و او را برد.

فِیر از غاری تنگ وارد زیر کوه می‌شود و فوراً توسط آتور، مجری گوش‌خفاشی آمارانتا، دستگیر می‌شود. او را به تالار تخت می‌کشانند جایی که آمارانتا در کنار تاملینِ ساکت و بی‌حالت لم داده. جسد شکنجه‌شده کلِر بِدور میخ‌کوب بر دیوار آویزان است — بهای نام دروغین فِیر. آمارانتا معامله‌ای پیشنهاد می‌دهد: سه آزمون را در هر ماه کامل انجام بده، یا هر وقت خواستی معمایی را حل کن، و تاملین آزاد می‌شود. فِیر قبول می‌کند. نگهبانان او را بی‌هوش می‌زنند. در سلولش، زخم عفونی بازویش او را به سوی مرگ می‌برد. ریساند با پیشنهاد خودش ظاهر می‌شود — در ازای یک هفته از زندگی‌اش در هر ماه در دربار شب، او را شفا خواهد داد. فِیر در حال مرگ، قبول می‌کند. خالکوبی تیره‌ای بازویش را داغ می‌زند، با مرکزی چشم‌شکل که از کف دستش خیره نگاه می‌کند.

نخستین آزمون فِیر را به هزارتویی از خندق‌های گِلی می‌اندازد — لانه کرم میدِنگارد، موجودی که دهان بازش پر از حلقه‌های متحدالمرکز دندان است. به سویش هجوم می‌آورد و دربار پریان شرط می‌بندند چند ثانیه دوام می‌آورد. اما کرم کور است و طعمه را از روی بو ردیابی می‌کند. فِیر خود را با گِل متعفن خود موجود می‌پوشاند تا از حواسش ناپدید شود، سپس استخوان‌هایی از لانه‌اش جمع می‌کند و آنها را به میخ‌های تیز می‌شکند. آنها را در گودالی می‌کارد، کف دستش را می‌بُرد تا ردی از خون بگذارد و می‌دود. کرم به دنبالش حمله می‌کند و روی میخ‌ها فرو می‌افتد. خون‌آلود و لرزان، فِیر استخوانی را جلوی پای آمارانتا پرت می‌کند. تالار تخت در ناباوری ساکت می‌شود.

آزمون دوم لوسین را به کف گودالی زنجیر می‌کند در حالی که شبکه‌های میخ‌دار — سرخ از حرارت — از بالا به سوی هر دویشان پایین می‌آیند. فِیر باید معمای نوشته‌شده‌ای را که روی دیوار حک شده حل کند و از میان سه اهرم، درست را بکشد تا نزول متوقف شود. اما او به‌سختی می‌تواند بخواند. حروف به شکل‌های بی‌معنی تار می‌شوند در حالی که فلز سوزان جیغ‌کشان نزدیک‌تر می‌شود. با چند ثانیه باقی‌مانده، خالکوبی کف دستش هر بار که به سوی اهرم اشتباه دست دراز می‌کند درد می‌گیرد و نزدیک اهرم درست آرام می‌شود. ریساند، از میان جمعیت تماشا می‌کند، از طریق پیوندی که معامله‌شان ایجاد کرده او را هدایت می‌کند. اهرم سوم را می‌کشد. میخ‌ها چند سانتی‌متری جمجمه‌اش متوقف می‌شوند. صدایش بعداً در ذهنش می‌لغزد: بلند شو، نگذار آمارانتا گریه‌ات را ببیند.

سه چهره سرپوشیده جلوی فِیر زانو زده‌اند و هر کدام باید با خنجر زبان‌گنجشک کشته شوند. اولی را می‌کشد — مرد جوانی که التماس می‌کند — و چیزی درونش فراتر از ترمیم می‌شکند. دومی، زنی، بلند دعا می‌خواند و سر تکان می‌دهد که فِیر سریع ضربه بزند. اطاعت می‌کند، در حالی که اشک می‌ریزد. کلاه سومی می‌افتد و چهره تاملین آشکار می‌شود. شخصی که تمام مدت روی تخت کنار آمارانتا نشسته بود، آتور در لباس مبدل بوده. فِیر خشکش می‌زند — سپس مکالمات شنیده‌شده را به یاد می‌آورد که تاملین را مردی با قلب سنگی خوانده بودند. نه استعاره بلکه حقیقت محض: آمارانتا قلبش را به سنگ تبدیل کرده تا کنترلش کند. تیغه نمی‌تواند سنگ را بشکافد. فِیر به تاملین می‌گوید دوستش دارد و خنجر را در سینه‌اش فرو می‌کند. به چیزی نفوذناپذیر برخورد می‌کند و خم می‌شود. خون می‌آید اما زنده می‌ماند.

آمارانتا زیر قولش می‌زند — هرگز مشخص نکرده بود کِی آزادشان می‌کند، فقط گفته بود سرانجام این کار را خواهد کرد. قدرت دزدیده‌شده‌اش را بر فِیر رها می‌کند، استخوان‌هایش را یکی‌یکی می‌شکند و از او می‌خواهد عشقش به تاملین را انکار کند. ریساند با چنگال و خنجری دزدیده‌شده حمله می‌کند؛ آمارانتا بدون نگاه کردن او را به دیوارها پرت می‌کند. وقتی ستون فقرات فِیر می‌شکند و دیدش تاریک می‌شود، پاسخ معما از خود درد متبلور می‌شود: چیزی که آهسته می‌کشد، شجاعان را برکت می‌دهد، و وقتی تحقیر شود به هیولا تبدیل می‌شود. پاسخ عشق است. او این کلمه را با آخرین نفسش زمزمه می‌کند. جادو در سراسر کوه منفجر می‌شود. تمام قدرت تاملین در انفجاری کورکننده از طلا بازمی‌گردد. او به هیئت هیولایش درمی‌آید، شمشیری از جمجمه آمارانتا فرو می‌کند و گلویش را می‌درد. سلطنت پنجاه‌ساله در چند ثانیه پایان می‌یابد.

فِیر مرده است. تاملین بدن شکسته‌اش را در آغوش گرفته در حالی که دربار آزادشده در سکوت تماشا می‌کند. یکی‌یکی، شش ارباب اعلا نزدیک می‌شوند و جرقه‌ای درخشان از جادویشان را روی سینه‌اش رها می‌کنند — هدیه‌ای که در تمام تاریخ پریتیان به‌ندرت اعطا شده. ریساند جرقه خودش را اضافه می‌کند و زمزمه می‌کند که حالا بی‌حساب شدند. تاملین دستش را روی قلب فِیر می‌گذارد و او را می‌بوسد. فِیر از میان تاریکی گرم بالا می‌خزد و نفس‌زنان بیدار می‌شود — شفا یافته، درخشان، انگشتانش بلندتر، حواسش تیزتر از هر انسانی. او به پری‌نژاد اعلا بازآفریده شده. جاودانه. وقتی نقاب طلایی تاملین روی کف مرمرین می‌افتد، برای نخستین بار چهره واقعی‌اش را می‌بیند. به عمارتش بازمی‌گردند، جایی که آلیس و برادرزاده‌هایش آزادانه در نور خورشید می‌دوند. فِیر دست تاملین را می‌گیرد و به سوی خانه قدم برمی‌دارد.