هری پاتر و سنگ جادو

مادر ران ویزلی به هری کمک می‌کند تا به سکوی نُه و سه‌چهارم برسد — ترفندش این است که مستقیم از چیزی که به نظر دیوار جامدی در ایستگاه کینگز کراس می‌رسد عبور کنی. در قطار هاگوارتز اکسپرس، هری با کوچک‌ترین پسر خانواده، ران — لاغر و بلند، در سایه‌ی پنج برادر — بر سر شیرینی‌های جادوگری و کارت‌های قورباغه‌ی شکلاتی دوست می‌شود. همچنین با هرمیون گرنجر آشنا می‌شود، دختری ماگل‌زاده که تمام کتاب‌های درسی را حفظ کرده، و دراکو مالفوی، خون‌نابی پوزخندزن که خانواده‌ی ران را توهین می‌کند و به هری پیشنهاد دوستی درست‌وحسابی می‌دهد. هری رد می‌کند. در قلعه، کلاهی هوشمند ذهن هر دانش‌آموز را می‌خواند تا او را به یک خانه اختصاص دهد. کلاه درباره‌ی استعداد هری برای اسلیترین — خانه‌ی قدیمی ولدمورت — زمزمه می‌کند، اما هری در سکوت التماس می‌کند و کلاه فریاد می‌زند: گریفیندور! در ضیافت، دامبلدور هشدار می‌دهد که راهروی طبقه‌ی سوم به خطر مرگ ممنوع است.

در کلاس پرواز، مالفوی توپ یادآور شیشه‌ای نویل لانگ‌باتم — هم‌کلاسی دست‌وپاچلفتی گریفیندور — را می‌قاپد و سوار بر جارو به آسمان می‌رود. هری — که هرگز پرواز نکرده — تعقیبش می‌کند و توپ را در شیرجه‌ای نفس‌گیر از ارتفاع پنجاه فوتی می‌گیرد. پروفسور مک‌گونگال شاهد این صحنه است و به‌جای اخراج، هری را به‌عنوان مهاجم تیم گریفیندور منصوب می‌کند؛ جوان‌ترین بازیکن خانه در یک قرن. هفته‌ها بعد، مالفوی هری را به دوئل جادوگری نیمه‌شبی دعوت می‌کند که معلوم می‌شود تله بوده: مالفوی هرگز نمی‌آید، اما سرایدار فیلچ را خبر می‌کند. هری، ران، هرمیون و نویل در حال فرار از قلعه، از در ممنوعه‌ی طبقه‌ی سوم رد می‌شوند و رو در رو با سگ سه‌سر هیولایی قرار می‌گیرند که روی دریچه‌ای ایستاده است. هرمیون چیزی را می‌بیند که بقیه از قلم انداخته‌اند: آن جانور از چیزی در زیر دریچه محافظت می‌کند.

در شب هالووین، ران هرمیون را به خاطر فضولی‌اش مسخره می‌کند و او بعدازظهر را تنها در دستشویی دخترانه گریه‌کنان سپری می‌کند. آن شب، پروفسور کوییرل — استاد لکنت‌زبان دفاع در برابر جادوی سیاه — فریادزنان به ضیافت می‌دود و از ترولی در سیاه‌چال‌ها خبر می‌دهد و سپس غش می‌کند. در حالی که دانش‌آموزان تخلیه می‌شوند، هری متوجه می‌شود هرمیون از ترول خبر ندارد. او و ران می‌دوند تا به او هشدار دهند اما تصادفاً ترول را داخل دستشویی با هرمیون حبس می‌کنند. دوباره به داخل هجوم می‌برند. هری روی گردن ترول می‌پرد و چوبدستی‌اش را در بینی‌اش فرو می‌کند؛ ران وحشت‌زده طلسم معلق‌سازی را فریاد می‌زند و چماق خود ترول را در هوا بلند می‌کند، سپس آن را روی جمجمه‌ی موجود رها می‌کند. وقتی مک‌گونگال می‌رسد، هرمیون دروغ می‌گوید — ادعا می‌کند خودش به دنبال ترول رفته — تا از پسرها محافظت کند. از آن شب به بعد، آن سه جدایی‌ناپذیر می‌شوند.

اولین مسابقه‌ی کوییدیچ هری، گریفیندور را مقابل اسلیترین در برابر تمام مدرسه قرار می‌دهد. در میانه‌ی بازی، جاروی نیمباس دوهزار او وحشیانه تکان می‌خورد — می‌لرزد، می‌چرخد و سعی دارد او را از صدها فوت ارتفاع به زمین پرتاب کند. در جایگاه تماشاگران، هرمیون پروفسور اسنیپ، استاد معجون‌سازی که از اولین کلاس از هری متنفر بوده، را می‌بیند که با چشمان بی‌پلک خیره به هری زمزمه می‌کند و نتیجه می‌گیرد که او جارو را طلسم کرده. هرمیون از میان جمعیت می‌خزد و ردای اسنیپ را با شیشه‌ای از شعله‌های آبی آتش می‌زند. طلسم می‌شکند. هری شیرجه می‌رود و اسنیچ طلایی را با دهانش می‌گیرد — گریفیندور برنده می‌شود. سر چای در کلبه‌ی هاگرید، هری بریده‌ی روزنامه‌ای را می‌بیند: همان گاوصندوقی که هاگرید در روز تولدش خالی کرده بود، همان روز مورد دستبرد قرار گرفته. وقتی هری اسنیپ را متهم می‌کند که هدفش هر چیزی است که سگ سه‌سر از آن محافظت می‌کند، هاگرید دستپاچه انکار می‌کند — و تصادفاً نام نیکلاس فلامل از دهانش می‌پرد.

صبح کریسمس، هری هدیه‌ای ناشناس را باز می‌کند: شنل نامرئی نقره‌فام با یادداشتی که توضیح می‌دهد متعلق به پدرش بوده. آن شب، نادیده از هاگوارتز عبور می‌کند و به دنبال اطلاعاتی درباره‌ی فلامل می‌گردد. در حال فرار از فیلچ و اسنیپ، به کلاسی متروک پناه می‌برد و آینه‌ی اریزد را کشف می‌کند — آینه‌ی تزئینی عظیمی به بلندای سقف. هری نه خودش را تنها، بلکه جمعیتی از چهره‌ها را پشت سرش می‌بیند: زنی با چشمان سبز او، مردی با موهای سیاه ژولیده‌اش. والدینش. تمام خانواده‌اش. سه شب پیاپی بازمی‌گردد، محو تنها نگاهی که تا به حال به کسانی انداخته که دوستش داشتند. در سومین شب، دامبلدور منتظرش است. آینه عمیق‌ترین آرزوی انسان را نشان می‌دهد، توضیح می‌دهد — و مردانی بوده‌اند که در خیره شدن به آن تحلیل رفته‌اند. به هری می‌گوید دیگر به دنبالش نگردد.

پس از هفته‌ها جستجوی بی‌ثمر در کتابخانه، پاسخ تصادفاً آشکار می‌شود: هری نام فلامل را پشت کارت مبادله‌ای دامبلدور می‌شناسد — شریک کیمیاگری‌اش. هرمیون در کتابی تأیید می‌کند: فلامل سنگ جادوگر را ساخته که فلز را به طلا تبدیل می‌کند و اکسیر حیات تولید می‌کند و جاودانگی می‌بخشد. او بیش از ششصد و شصت و پنج سال سن دارد. سه‌گانه سرانجام اهمیت ماجرا را درک می‌کنند — آنچه سگ سه‌سر از آن محافظت می‌کند می‌تواند کسی را نامیرا سازد. پس از دومین مسابقه‌ی کوییدیچ هری که در عرض چند دقیقه و با حضور دامبلدور در جایگاه برنده شد، هری اسنیپ را تا جنگل تعقیب می‌کند و می‌شنود که او کوییرل را به گوشه رانده و از او می‌خواهد بگوید چگونه طلسم‌های محافظ سنگ را بشکند. سه‌گانه نتیجه می‌گیرد که اسنیپ دزد است و کوییرل لرزان مهره‌ی بی‌میل اوست.

هاگرید اژدهای غیرقانونی نژاد پشت‌تیغ نروژی را از تخم سیاهی که در بازی ورق از غریبه‌ای کلاه‌پوش برده بیرون می‌آورد. نامش را نوربرت می‌گذارد و نازش می‌کند در حالی که اژدها آن‌قدر بزرگ می‌شود که پرده‌هایش را آتش می‌زند. وقتی مالفوی اژدها را از پنجره‌ی هاگرید می‌بیند، سه‌گانه ترتیب ارسال نوربرت را به چارلی، برادر ران در رومانی، می‌دهد. هری و هرمیون اژدهای جعبه‌شده را زیر شنل نامرئی به برج نجوم می‌برند و نیمه‌شب تحویل می‌دهند. اما از شادی، شنل را بالای برج جا می‌گذارند. فیلچ آن‌ها را روی پله‌ها می‌گیرد. مک‌گونگال صد و پنجاه امتیاز از گریفیندور کم می‌کند — پنجاه امتیاز به ازای هر دانش‌آموز، از جمله نویل که هنگام تلاش برای هشدار دادن به آن‌ها گیر افتاده بود — و بازداشت تعیین می‌کند. یک‌شبه، هری از قهرمان کوییدیچ به منفورترین دانش‌آموز مدرسه تبدیل می‌شود.

برای بازداشت، هاگرید هری، هرمیون، نویل و مالفوی را به جنگل ممنوعه می‌برد تا ردّ تک‌شاخ زخمی را بگیرند. در اعماق درختان، هری جسد موجود را در آبشاری از نور ماه می‌یابد؛ بدن سفیدش میان برگ‌های تیره مچاله شده. موجودی شنل‌پوش از سایه‌ها بیرون می‌خزد و دهانش را روی زخم می‌گذارد و خون نقره‌ای تک‌شاخ را می‌نوشد. زخم هری با بدترین دردی که تا به حال حس کرده منفجر می‌شود. مالفوی جیغ می‌زند و فرار می‌کند. قنطوری جوان به نام فایرنز به سوی آن موجود حمله‌ور می‌شود و هری را سوار بر پشتش به امنیت می‌رساند. فایرنز توضیح می‌دهد که خون تک‌شاخ کسی را در آستانه‌ی مرگ زنده نگه می‌دارد — اما نفرین‌شده، نیمه‌جان. فقط کسی که ناامیدانه بخواهد تا زمان نوشیدن اکسیر حیات زنده بماند چنین کاری می‌کند. هری می‌فهمد: آن موجود شنل‌پوش ولدمورت است.

هری متوجه می‌شود غریبه‌ای که تخم اژدها را به هاگرید داده، او را فریب داده تا نقطه‌ضعف سگ را فاش کند: موسیقی خوابش می‌کند. وقتی دامبلدور با احضاریه‌ای جعلی از هاگوارتز دور می‌شود، سه‌گانه تصمیم می‌گیرد همین امشب دست به کار شود. هرمیون نویل را — که شجاعانه جلوی خروجشان را گرفته — فلج می‌کند و آن‌ها سگ سه‌سر را با فلوت چوبی به خواب می‌برند و از دریچه پایین می‌پرند. هرمیون آتش می‌افروزد تا از گیاه تله‌ی شیطان خفه‌کننده فرار کنند. غریزه‌ی مهاجمی هری کلید بال‌دار آسیب‌دیده را از میان صدها کلید می‌گیرد. سپس بازی شطرنج جادوگری در اندازه‌ی واقعی فرا می‌رسد که مهره‌های سنگی یکدیگر را خُرد می‌کنند. ران از جایگاه اسب فرمان می‌دهد و تنها یک راه برای پیروزی می‌بیند: فدا کردن خودش. وزیر سفید او را بیهوش می‌زند. هری شاه را کیش و مات می‌کند. هرمیون معمای معجون‌ها را حل می‌کند، اما فقط یک جرعه از معجون عبور به جلو مانده. او برمی‌گردد تا کمک بیاورد. هری تنها از میان شعله‌های سیاه عبور می‌کند.

آن سوی شعله‌ها نه اسنیپ بلکه کوییرل ایستاده — آرام، مسلط، بدون لکنت. تمام سوءظن‌ها اشتباه بود. کوییرل جاروی هری را طلسم کرده بود در حالی که اسنیپ ضدطلسم را زمزمه می‌کرد تا نجاتش دهد. کوییرل ترول را در شب هالووین رها کرد در حالی که اسنیپ برای محافظت از سنگ شتافت. عصبیت، سیر، دستار — همه نمایش بود. کوییرل دستار را باز می‌کند و چهره‌ی ولدمورت را فاش می‌سازد که به پشت جمجمه‌اش چسبیده: سفید گچی، چشمان سرخ، و فرمان‌هایش را زمزمه می‌کند. آینه‌ی اریزد آخرین قفل است — دامبلدور آن را طلسم کرده تا فقط کسی که بخواهد سنگ را بیابد بدون آنکه از آن استفاده کند، بتواند به دستش آورد. بازتاب هری سنگ سرخ‌خونی را در جیبش می‌گذارد و سنگ در جیب واقعی‌اش می‌افتد. وقتی کوییرل حمله می‌کند، دستانش لحظه‌ای که به پوست هری می‌خورند تاول می‌زنند. هری صورت کوییرل را می‌چسبد و از میان درد سوزان زخمش فریاد می‌زند، تا اینکه همه چیز سیاه می‌شود.

هری در بخش بیمارستان با چهره‌ی خندان دامبلدور به هوش می‌آید. مدیر مدرسه درست به‌موقع رسیده بود؛ ولدمورت به شکل روحی بی‌جسم گریخت. دامبلدور توضیح می‌دهد چرا کوییرل تاب لمس هری را نداشت: لیلی پاتر جان خود را سپر پسرش کرد و آن عشق فداکارانه حفاظتی در پوست هری به جا گذاشت — عذابی برای هر کسی که ولدمورت را در خود جای داده باشد. سنگ با رضایت فلامل نابود شده؛ کیمیاگر کهنسال و همسرش سرانجام خواهند مرد. در ضیافت پایان سال، پرچم‌های اسلیترین پیروزمندانه آویزان‌اند تا اینکه دامبلدور امتیازات لحظه‌ی آخری اعطا می‌کند: پنجاه به ران برای شطرنج، پنجاه به هرمیون برای منطق، شصت به هری برای شجاعت. گریفیندور با اسلیترین مساوی می‌شود. سپس دامبلدور ده امتیاز نهایی را به نویل لانگ‌باتم می‌دهد، برای شجاعت ایستادن در برابر دوستان خودش. تالار بزرگ منفجر می‌شود. نویل — که پیش از این هرگز حتی یک امتیاز خانه کسب نکرده بود — زیر انبوهی از هم‌کلاسی‌های شادمان ناپدید می‌شود.