شناخت خدا

۱. مطالعه‌ی خداوند بالاترین هدف زندگی است

والاترین دانش، بلندمرتبه‌ترین اندیشه، و نیرومندترین فلسفه‌ای که می‌تواند توجه فرزند خدا را به خود جلب کند، نام، ذات، شخص، کارها، افعال و وجود خدای بزرگ است که او را پدر خود می‌نامد.

اهمیت عملی. شناخت خداوند صرفاً یک تمرین خشک دانشگاهی نیست، بلکه عملی‌ترین پروژه‌ای است که انسان می‌تواند به آن بپردازد. نادانی نسبت به خداوند زندگی را پر از لغزش و خطا می‌کند و جهان را عجیب، دردناک و در نهایت بی‌معنا جلوه می‌دهد. شناخت خداوند جهت و فهم می‌بخشد و از هدر رفتن زندگی و گمراهی روح جلوگیری می‌کند.

تواضع و گسترش. تأمل در عظمت خداوند ذهن را فروتن می‌سازد و غرور را در برابر بی‌کرانگی او فرو می‌نشاند. هم‌زمان، عقل را گسترش می‌دهد و دیدگاهی فراتر از دغدغه‌های زمینی ارائه می‌کند. این مطالعه‌ی عمیق همچنین تسلی عظیمی به همراه دارد که مرهم هر زخم و آرامش‌بخش هر غم است.

هدف نهایی. هدف نهایی از مطالعه‌ی خداوند باید شناخت بهتر خود خدا باشد، نه صرفاً انباشت دانش الهیاتی. دانشی که تنها برای خود دانش دنبال شود، به غرور و خودپسندی می‌انجامد. شناخت حقیقی خدا از طریق تأمل در حقیقت او حاصل می‌شود که به دعا، ستایش و ارتباط با او منتهی می‌گردد.

۲. شناخت خداوند وجود ما را دگرگون می‌کند

اندکی دانش درباره‌ی خداوند ارزشمندتر از دانش فراوان درباره‌ی اوست.

فراتر از حقایق صرف. بسیاری از مسیحیان دانش گسترده‌ای درباره‌ی خدا و پارسایی دارند، اما تجربه‌ای زنده و تحول‌آفرین از خداوند ندارند. این تمایز بسیار مهم است، زیرا فهم عقلانی به تنهایی برابر با رابطه‌ای عمیق و شخصی نیست. شناخت حقیقی خدا بر تمام وجود انسان تأثیر می‌گذارد.

نشانه‌های شناخت خدا. کسانی که واقعاً خدا را می‌شناسند، ویژگی‌های متمایزی دارند. انرژی فراوانی برای خدا دارند که عمدتاً در دعاهای پرشور و آمادگی برای مقابله با بی‌خدایی، حتی به قیمت خطر شخصی، بروز می‌یابد. همچنین افکار بزرگی درباره‌ی خدا دارند و جلال مقدس، کمال اخلاقی و وفاداری مهربانانه‌ی او را به رسمیت می‌شناسند.

شجاعت و رضایت. شناخت خداوند شجاعت عظیمی به انسان می‌بخشد که بتواند در باورهای خود استوار بایستد، بی‌توجه به مخالفت‌ها یا هزینه‌های شخصی. افزون بر این، رضایت عمیقی به همراه دارد؛ آرامشی که ریشه در اطمینان از محبت و مراقبت بی‌وقفه‌ی خدا دارد و زیان‌های دنیوی را در برابر آن ناچیز می‌سازد. این رضایت، اندیشه‌های پشیمانانه درباره‌ی «اگرها» را از بین می‌برد.

۳. بت‌پرستی دید ما نسبت به خدا را تحریف می‌کند

پیروی از تخیل دل در حوزه‌ی الهیات راهی است برای نادانی نسبت به خدا و تبدیل شدن به بت‌پرست—بت در اینجا تصویری ذهنی نادرست از خداست که توسط حدس و گمان و تخیل خود ساخته شده است.

دامنه‌ی فرمان دوم. فرمان دوم نه تنها پرستش خدایان دروغین را ممنوع می‌کند، بلکه پرستش خداوند حقیقی از طریق تصاویر را نیز منع می‌نماید. این شامل بت‌های فیزیکی و همچنین تصاویر ذهنی می‌شود، زیرا هر نمایشی که انسان بسازد، ناگزیر ذات حقیقی خدا را تحریف می‌کند. چنین تصاویری جلال خدا را پنهان می‌کنند و با انتقال ایده‌های نادرست درباره‌ی او، ما را گمراه می‌سازند.

تصاویر حقیقت را می‌پوشانند. تصاویر مادی مانند گوساله‌ی طلایی هارون یا صلیب، شخصیت اخلاقی، خدایی یا پیروزی خدا را نشان نمی‌دهند. آن‌ها ضعف یا قدرت انسان را برجسته می‌کنند، اما هرگز جلال کامل و متعالی خالق را به تصویر نمی‌کشند. «حسادت» خدا در این زمینه، شور و اشتیاق او برای حفظ جلال خود است که هنگام استفاده از تصاویر در پرستش به خطر می‌افتد.

بت‌های ذهنی. الهیات حدسی که بر استدلال فلسفی به جای وحی کتاب مقدس تکیه دارد، بت‌های ذهنی می‌آفریند. اندیشیدن به خدا «چنان که دوست دارم» به جای آنکه چنان که خود را آشکار ساخته، نقض فرمان دوم است. هدف مثبت این فرمان این است که ما را مجبور کند شناخت خود از خدا را تنها از کلام مقدس او به دست آوریم و به رازناپذیری و تعالی او اذعان کنیم.

۴. تجسد: خداوند برای نجات ما انسان شد

هیچ چیز در داستان‌های تخیلی به اندازه‌ی حقیقت تجسد شگفت‌انگیز نیست.

راز برتر. تجسد—خداوند که در عیسی ناصری انسان شد—شگفت‌انگیزترین ادعای مسیحیت است که از اسرار کفاره یا رستاخیز فراتر می‌رود. این شامل کثرت اشخاص در خدا و اتحاد کامل خدایی و انسانیت کامل در یک شخص، یعنی عیسی، است. وقتی این را درک کنیم، تمام دشواری‌های دیگر انجیل معنا پیدا می‌کند.

کلمه جسم شد. انجیل یوحنا به دقت پسر یکتای الهی عیسی را شرح می‌دهد و او را کلمه‌ی ابدی خدا معرفی می‌کند. این کلمه:

• در ابتدا بود (ابدی)
• با خدا بود (شخصی)
• خدا بود (الهی)
• همه چیز را آفرید (خالق)
• زندگی بود (زنده‌کننده)
• نور بود (آشکارکننده)
• جسم شد (تجسد یافت)
  این بدان معناست که کودکی که در بیت‌لحم به دنیا آمد، خود خدا بود که همچنین واقعاً انسان شد، محدودیت‌ها و وسوسه‌های انسانی را تجربه کرد بدون اینکه خدایی بودنش را از دست بدهد.

زاده شد تا بمیرد. تجسد عملی از فروتنی عمیق و خودفروشی بود، نه کاهش خدایی. عیسی «خود را خالی کرد» نه از صفات الهی، بلکه از جلال و کرامت الهی، برای نجات ما. زندگی او با عزم راسخ برای مرگ بر صلیب هدایت می‌شد، تا خشم خدا را برای گناهان ما بچشد، کفاره دهد و ما را با خدا آشتی دهد.

۵. روح‌القدس: راهنمای درونی خداوند

بدون روح‌القدس، نه انجیل بود، نه ایمان، نه کلیسا، و نه مسیحیت در جهان وجود داشت.

تسلی‌دهنده‌ی مهجور. روح‌القدس، شخص سوم تثلیث، در اندیشه و عمل مسیحی اغلب نادیده گرفته می‌شود، با وجود نقش ضروری‌اش. عیسی «تسلی‌دهنده‌ی دیگر» (مشاور، یاری‌دهنده، وکیل) را وعده داد تا خدمت خود را ادامه دهد و روح را به عنوان شخص الهی فرستاده شده توسط پدر و پسر معرفی کرد.

خدمت اساسی. کار روح‌القدس بنیاد مسیحیت است:

• بدون انجیل/عهد جدید: او به رسولان همه‌ی حقیقت را آموخت و آن‌ها را الهام بخشید تا پیام انجیل و کتاب مقدس را به درستی منتقل کنند.
• بدون ایمان/مسیحیان: او دل‌های کور را روشن می‌کند تا گناهکاران حقیقت انجیل را ببینند و به مسیح ایمان آورند. او جهان را نسبت به گناه، عدالت و داوری اقناع می‌کند.

احترام به روح. احترام به روح‌القدس یعنی به رسمیت شناختن و تکیه بر کار او. این شامل پذیرش محترمانه‌ی کتاب مقدس به عنوان کلام الهام‌بخش او، زندگی بر اساس اقتدار آن و اعتماد به او برای تأیید شهادت ماست، نه تکیه بر زیرکی انسانی. نادیده گرفتن روح، به مسیحی که او را فرستاده، بی‌احترامی است.

۶. جلال تغییرناپذیر خداوند، ترس و احترام می‌طلبد

افکار ما درباره‌ی خداوند به اندازه‌ی کافی بزرگ نیست؛ ما واقعیت حکمت و قدرت بی‌کران او را در نظر نمی‌گیریم.

خدای تغییرناپذیر. خداوند در زندگی، شخصیت، حقیقت، راه‌ها، اهداف و پسرش تغییر نمی‌کند. این تغییرناپذیری پیوند حیاتی میان مؤمنان در همه‌ی اعصار است و به ما اطمینان می‌دهد که خدای کتاب مقدس همان خدایی است که امروز با او روبرو هستیم. او ابدی و کامل است و هرگز پیر نمی‌شود یا به بهتر یا بدتر تغییر نمی‌کند.

جلال آشکار شده. برای درک عظمت خداوند باید محدودیت‌ها را از افکار خود برداریم و او را با نیروهایی که بزرگ می‌دانیم مقایسه کنیم. مزمور ۱۳۹ حضور، دانش و قدرت بی‌کران او را نشان می‌دهد و اشعیا ۴۰ او را در برابر ملل، جهان، حکام و ستارگان قرار می‌دهد و آن‌ها را در برابر قدرت بی‌نهایت او ناچیز می‌سازد. او خالق، خداوند و قاضی همه است.

واکنش به جلال. پاسخ ما به جلال خدا باید شامل:

• اصلاح افکار نادرست: به رسمیت شناختن حکمت و قدرت بی‌کران او، نه محدود کردن او به مقیاس انسانی.
• رد بی‌ایمانی: اعتماد به اینکه خدا ما را فراموش یا رها نکرده، حتی اگر احساسات ما خلاف آن باشد.
• ایمان به ذات او: دانستن اینکه خدای ابدی هرگز خسته نمی‌شود و این کندی ایمان ما به جلال او را شرمنده می‌کند.

۷. حکمت خداوند همه چیز را برای خیر ما سامان می‌دهد

حکمت خداوند هرگز متعهد به خوشبخت نگه داشتن دنیای سقوط کرده یا راحت ساختن بی‌خدایی نبوده است.

تعریف حکمت. حکمت کتاب مقدس کیفیتی اخلاقی و عقلانی است: قدرت تشخیص و انتخاب بهترین و والاترین هدف همراه با مطمئن‌ترین راه رسیدن به آن. در خدا، حکمت با قدرت مطلق همراه است، یعنی قدرت بی‌نهایت او همیشه تحت حکمت بی‌نهایت است و او کاملاً قابل اعتماد است.

هدف خدا. حکمت خداوند هدفی بالاتر از زندگی بدون مشکل دارد: آوردن جمع کثیری از انسان‌ها به محبت و احترام او، که نهایتاً به ستایش کامل و شادی در محبت او منتهی می‌شود. اهداف فوری او شامل جذب افراد به ایمان، دفاع از قوم خود و گسترش انجیل از طریق مسیح است.

حکمت در آزمون‌ها. خداوند زندگی انسان‌ها را با حکمت سامان می‌دهد و اغلب از سختی‌ها برای آموزش صبر، تواضع و وابستگی به خود استفاده می‌کند. آزمون‌های گیج‌کننده‌ی ما برای ساختن چیزی در ماست که هنوز به آن نرسیده‌ایم، ما را به سوی خود می‌کشاند و برای خدمت آماده می‌کند. باید به حکمت او اعتماد کنیم حتی وقتی راه او را نمی‌فهمیم، زیرا او همه چیز را برای خیر می‌گرداند.

۸. محبت و فیض مقدس خدا گناهکاران را رهایی می‌بخشد

خداوند موجوداتی را دوست دارد که زشت و (به نظر می‌رسد) دوست‌داشتنی نیستند.

خدا محبت است. گفته‌ی یوحنا «خدا محبت است» خلاصه‌ای عمیق از ذات اوست که همراه با «خدا روح است» (به معنای غیرمادی، تغییرناپذیر و عمدی بودن او) و «خدا نور است» (به معنای قدس و پاکی اخلاقی) فهمیده می‌شود. محبت خدا محبت مقدسی است که در پی قدسیت معشوق است، نه نرمی و تساهل بی‌حد.

تعریف فیض. فیض خدا محبت خودانگیخته و خودمختار اوست که به گناهکاران گناهکار به طور آزادانه و برخلاف شایستگی‌شان نشان داده می‌شود. این خوبی خداست که به کسانی که سزاوار سخت‌گیری‌اند، عطا می‌شود. این فیض اراده‌ی خاصی از محبت است که پیش از آفرینش برای برکت دادن به افراد معین شکل گرفته است.

فیض در عمل. محبت خدا با رفاه ما همذات‌پنداری می‌کند و خوشبختی خود را به خوشبختی ما پیوند می‌دهد و در هدیه‌ی پسرش به عنوان نجات‌دهنده به اوج رسید. مرگ مسیح بر صلیب اثبات بی‌کران محبت خداست که کفاره‌ی گناهان ما را فراهم کرد. این فیض ما را وارد پیمانی با خدا می‌کند که وعده‌ی برکات بی‌پایان در حال و ابدیت را می‌دهد.

۹. داوری عادلانه‌ی خداوند اجتناب‌ناپذیر است

بی‌تفاوتی اخلاقی نقصی در خداوند است، نه کمالی.

خدا به عنوان قاضی. کتاب مقدس خدا را به طور مداوم به عنوان قاضی معرفی می‌کند، شخصی با اقتدار عالی، مرتبط با خوبی و حق، دارای حکمت کامل برای تشخیص حقیقت و قدرت اجرای حکم. این ایده نه تنها ترسناک نیست، بلکه بخشی ضروری از کمال اخلاقی اوست. داوری او همیشه عادلانه و بازدارنده است.

واقعیت بازخواست. بازخواست—دادن هر کس آنچه سزاوار است—قانون اخلاقی اجتناب‌ناپذیر خلقت است. خدا تضمین می‌کند که همه‌ی ظلم‌ها یا در این زندگی یا در زندگی پس از آن جبران شود. عهد جدید این موضوع را تشدید می‌کند و روز داوری جهانی را اعلام می‌دارد که در آن عیسی مسیح، نجات‌دهنده‌ی جهان، قاضی منصوب الهی خواهد بود.

انتخاب داوری. خشم خدا انزجار مقدس او از گناه است، واکنشی درست و ضروری به شر اخلاقی عینی. این خشم قضایی است و همیشه عدالت را اجرا می‌کند، با مجازاتی متناسب با شایستگی فرد. در نهایت، مردم با رد نور مسیح، خشم خدا را برای خود انتخاب می‌کنند و عمل قضایی خدا جدایی خودخواسته‌ی آن‌ها را تأیید می‌کند.

۱۰. فرزندی: برترین امتیاز مسیحی

درست بودن با خداوند قاضی چیز بزرگی است، اما دوست داشته شدن و مراقبت شدن توسط خداوند پدر بزرگ‌تر است.

فرزندی به فیض. فرزندی خدا وضعیت عمومی نیست، بلکه هدیه‌ای فوق‌طبیعی است که از طریق ایمان به عیسی مسیح دریافت می‌شود، تولدی نو و نه طبیعی. این فرزندی به فرزندخواندگی است که خدا ما را به خانواده‌ی خود به عنوان فرزندان و وارثان می‌پذیرد، امتیازی بالاتر از تبرئه به دلیل رابطه‌ی صمیمانه و محبت‌آمیز آن.

رابطه‌ی خانوادگی. پدری خدا که از طریق عیسی آشکار شده، شامل:

• اقتدار: پدر فرمان می‌دهد و فرزندان اطاعت می‌کنند.
• محبت: خدا فرزندان خوانده شده را همانند پسر یگانه‌اش دوست دارد.
• همراهی: خدا همیشه با فرزندانش است.
• افتخار: خدا فرزندانش را برای شریک شدن در جلال مسیح بالا می‌برد.
  این رابطه کاملاً پایدار و امن است، زیرا خدا پدری کامل است که هرگز فرزندانش را رها نمی‌کند.

پایه‌ی زندگی. فرزندی فکر غالب در تمام زندگی مسیحی است که رفتار، دعا و ایمان را شکل می‌دهد. این انگیزه‌ی «قداست انجیل» است—زیستن بر اساس رابطه‌ی فرزندی با تقلید، جلال دادن و خشنود ساختن پدر. همچنین پایه‌ی دعاهای مسیحی است که دسترسی جسورانه به پدری آگاه به نیازهای ما را ممکن می‌سازد و زندگی ایمان را با اطمینان از تأمین او حفظ می‌کند.

۱۱. کفایت خداوند ما را در همه‌ی آزمون‌ها نگه می‌دارد

خدای تو به تو وفادار است و برای تو کافی است.

گنجینه‌های رومیان ۸. رومیان ۸، اوج کتاب رومیان، تسلی و اطمینان عمیقی ارائه می‌دهد و به مشکلاتی چون گناه، مرگ، ترس از قدسیت خدا، رنج و ناامیدی می‌پردازد. چهار هدیه را برجسته می‌کند: عدالت، روح‌القدس، فرزندی و امنیت ابدی که همه‌ی مسیحیان را در هر گرفتاری حمایت می‌کند.

خدا با ماست. اعلام پیروزمندانه پولس، «اگر خدا با ماست، کی بر ماست؟» (رومیان ۸:۳۱) تعهد عهدی خدا به عنوان حافظ مقتدر ما را