Op vleugels van bloed

Tijdens de openingstoespraak van rector Kim in het Drakenhof — een uitgestrekte binnenplaats gedomineerd door vier torenhoge stenen drakenbeelden — stopt Medra's lichaam met gehoorzamen. Regan heeft de controle overgenomen via wilsgreep, een dwangmatige vampierkracht die de wil van een sterveling kaapt. Medra beklimt de zwarte stenen draak tegen haar eigen schreeuwende verstand in, laat zich op haar knieën vallen bovenop zijn kop twee verdiepingen hoog, en brult voor de joelende menigte. Kim verbreekt Regans greep maar vervangt die door zijn eigen, en beveelt Medra te springen. Dat doet ze, en ze verbrijzelt botten bij de impact. De vernedering werkt als katalysator: professor Rodriguez biedt vrijwillig aan Medra wilsschild te leren, een oude verdedigingsmagie die ooit werd gebruikt om drakenrijders te beschermen tegen vampierdwang. Voor het eerst heeft Medra een pad naar mentaal pantser — en een reden om het snel te beheersen.

De gebiedende vrouwenstem die Medra's gedachten onderbreekt sinds haar eerste dag aan het hof identificeert zichzelf eindelijk: Orcades, Medra's feeënmoeder, die stierf tijdens de bevalling in Aercanum. Toen Medra stervende was nadat ze haar grootvader had vernietigd, greep Orcades wat er restte van haar eigen versplinterde ziel en slingerde die in haar dochter, waarmee ze hen beiden naar een andere wereld droeg. Nu zit ze vast in Medra's bewustzijn — met ongevraagd commentaar, tactisch advies en moederlijke preken over grof taalgebruik. Medra is ontzet en begint in de bibliotheek van Bloedvleugel te zoeken naar manieren om een ziel uit een levend lichaam te halen. De bibliothecaresse Jia Shen wijst haar naar teksten over necromantie en bloedmagie. Maar de antwoorden die Medra nodig heeft lijken verweven met tradities die toebehoren aan precies het huis dat ze verafschuwt — Drakharrow.

Florence overtuigt Medra om naar een strandbrandfeest te gaan dat wordt georganiseerd door Blakes neef Theo. De avond verzuurt snel. Een jongen genaamd Kiernan van Huis Avari gebruikt wilsgreep op Florence en laat haar recht op de vlammen aflopen. Medra blokkeert haar vriendin fysiek en houdt haar nauwelijks tegen. Theo grijpt in en Kiernan laat Florence los — maar wanneer Kiernan Medra's bloed over zijn gezicht smeert en zijn vinger opheft om ervan te proeven, materialiseert Blake uit het niets. Zonder een woord grijpt hij Kiernan bij de keel en slingert hem in het kampvuur. De vampier verbrandt in seconden tot as. Medra staat verstijfd, walgend van het geweld maar niet in staat één beschamende waarheid te onderdrukken: voor een ogenblik voelde het bevredigend om Blake voor haar te zien doden. Ze vlucht van het strand, haar zekerheden over hem versplinteren als dun ijs.

Medra stormt Gevorderde Wapenkunde binnen en stompt Blake op zijn kaak, hem beschuldigend dat hij haar vriend Vaughn Sabino heeft laten aftuigen. Blake houdt haar in bedwang zonder terug te vechten. Voordat er consequenties kunnen volgen, begint de Huisleidersceremonie. Het zou een formaliteit moeten zijn — niemand durft Blake uit te dagen. Dan begraaft Coregon Phiri, een van zijn naaste vrienden, een dolk van achteren in zijn zij. Coregon noemt Blake zwak omdat hij zijn sterfelijke gemalin niet onder controle kan houden. De betoverde stenen platforms van de arena komen knarsen in beweging. Blake, bloedend en uitgeput, graaft in reserves waarvan niemand wist dat hij ze had, drukt Coregon onder een dalende plaat en houdt hem daar terwijl steen bot vermorzelt. Daarna leert Medra de verwoestende waarheid: Coregon sloeg Vaughn in elkaar — op bevel van Blakes sadistische broer Marcus. Ze had de verkeerde man aangevallen.

Wanneer Rodriguez afwezig is, neemt Blake Medra's wilsschildsessie over en dringt onmiddellijk met brute kracht haar geest binnen, scheurt langs haar verdediging en doorzoekt herinneringen aan een wereld die hij nooit heeft gezien. Net wanneer hij iets diep persoonlijks bereikt, grijpt Orcades in — ze werpt hem met verbijsterende kracht naar buiten en duwt Medra in Blakes bewustzijn. Voor het eerst ziet Medra door zijn ogen: een jonge Blake die kleine Aenia achternarent door ondiep water, stralend van felle beschermende liefde. Dan komt een andere herinnering boven — Blake die in het kantoor van de rector staat op de dag dat ze hem aanviel, kalm liegend dat hij het gevecht begon, de schuld op zich nemend om haar tegen executie te beschermen. Ze komt er geschokt uit. Blake eist te weten wat ze van Aenia heeft gezien. Ze vertelt hem alleen over het strand. Hij vertrekt zonder nog een woord te zeggen.

Gewapend met een verboden spreukenboek gestolen uit Rodriguez' kantoor en een oude dolk nog bekorst met Blakes opgedroogd bloed, voert Medra een zielsontkoppelingsritueel uit in het bosje achter het Drakenhof. Ze mengt haar bloed met dat van Blake op het lemmet, laat het in de aarde druppelen en spreekt een bezwering uit in Klassiek Sangrathaans — oproepend tot verbroken banden, bevrijde vluchten, ontwaakte zielen. Ze wacht. Er gebeurt niets zichtbaars. Orcades spreekt nog steeds. Dan begrijpt Medra het verschrikkelijke halve succes: haar moeders ziel heeft inderdaad haar geest verlaten, maar in plaats van te vervliegen is die verankerd geraakt in de dolk die ze vasthield tijdens het ritueel. Orcades zit gevangen in metaal. De grond beeft onder hen. Noch moeder noch dochter beseft dat de oude woorden een tweede, onbedoeld bevel droegen — een dat iets is begonnen te wekken dat in steen begraven ligt.

Op een rusteloze avond volgt Medra Blake door een verborgen doorgang onder het Drakenhof — tunnels bekleed met massieve drakenschedels, de catacomben van Bloedvleugels uitgestorven rijdieren. De doorgang leidt onder de zee naar Veilmar, waar ze bedelkinderen op straat ontdekt die hun bloed aanbieden voor munten, hun ouders leeggedronken en dood. In De Leeggedronken Roos, een bloedbordeel, kijkt ze door een kijkgat terwijl Blake voedt van een gewillige bloedverkoper — zakelijk, niet wreed, maar verontrustend intiem. Wanneer een gemaskerde hoogbloede Medra aanvalt in een achterkamer, doodt Blake de man zonder aarzeling. In de donkere tunnels daarna raken adrenaline en woede en beschamend verlangen in elkaar verstrikt totdat Blake haar kust — ruw, bezitterig, wanhopig. Ze kust hem terug voordat het verstand terugkeert. Dan loopt ze weg zonder om te kijken.

Na het bijwonen van het winterbal aan de arm van Kage Tanaka — leider van Huis Avari, Blakes rivaal — volgt Medra Blake door geheime gangen naar het Bloedmaagdensanctum. Vanaf een schaduwrijk balkon kijken ze toe bij het Aanbiddingsritueel: een sterfelijk meisje geeft zich gewillig aan een gemaskerde hoogbloede in een ritueel van verleiding en voeding dat dodelijk wordt. Het bloed van het meisje stroomt in een zilveren schaal en begint te gloeien, en voedt de dwangbetovering die elke sterveling in Sangratha volgzaam en gehoorzaam houdt. In de geladen duisternis van het balkon had Blake Medra met zijn handen tot een hoogtepunt gebracht terwijl de ceremonie zich beneden ontvouwde — genot onlosmakelijk verknoopt met gruwel. Terwijl ze het bloed van het meisje in zilver ziet samenkomen, begrijpt Medra: hun intimiteit was slechts een andere vorm van consumptie. Blake houdt vol dat hij niet wist dat de dood deel uitmaakte van het ritueel.

Het vierjarige dochtertje van een huishoudster verdwijnt uit de school. Bloedvlekken bevuilen het kussen van het kind. Medra en Blake rennen door geheime gangen naar dwergenruïnes onder de academie en vinden Aenia, Blakes jonge zusje, gehurkt over het bewusteloze meisje, wild voedend. Blake rukt Aenia weg en houdt haar spartelende lichaam met wilsgreep in bedwang — nauwelijks. Medra verbindt de wonden van het kind en draagt haar in veiligheid. Dit is niet de eerste keer: maanden eerder kwam Medra Aenia tegen op het strand bij een verminkt pluispupje. Het meisje gaat achteruit, wordt steeds wilder, en Blakes kracht kan haar nauwelijks bedwingen. Medra eist dat hij stopt met het beschermen van het kind dat onschuldigen blijft verwonden. Hij snauwt dat hij het zal afhandelen. Maar zijn gezichtsuitdrukking verraadt wat zijn woorden niet willen: zijn opties raken op.

In het Drakenhof om middernacht breekt Blake open. Aenia is niet zijn zusje. Ze is een sterfelijk kind wiens familie werd afgeslacht door Marcus, Blakes oudere broer. Blake vond haar op tweejarige leeftijd terwijl ze doodbloedde en veranderde haar, te jong om de gevolgen te begrijpen, in een vampier — wat de hoogbloedenwei een onzuiverbloed noemt. Zijn moeder hielp de misdaad te verbergen door Aenia als haar eigen kind te claimen voordat ze zich permanent terugtrok in het Bloedmaagdensanctum. Als iemand de waarheid ontdekt, wacht zowel Blake als Aenia executie. Hij biedt dit verwoestende geheim aan als drukmiddel — een wapen dat Medra tegen hem kan inzetten — in ruil voor één ding: ze moet een flesje van zijn bloed drinken vóór de Gemalinnenspelen. Ze slikt het door, niet wetend dat het hun band onomkeerbaar zal bezegelen.

Medra wordt wakker in een jungleslaapzaal, overdoseerd en alleen — de laatste gemalin die vertrekt. Elk ander paar is al begonnen. Visha Vaidya en haar medegemalin Evander wachten bij het eerste obstakel: een kloof overspannen door pilaren die alleen omhoogkomen wanneer twee gemalinen samen naar voren leunen. Visha onthult dat Blake haar stuurde om te helpen. Ze steken over net voordat de platforms afbrokkelen. Diep in de jungle overvalt Regan Medra met twee gewapende bondgenoten — drie hoogbloeden tegen één sterveling. Maar Blakes bloed zingt nu door Medra's aderen, scherpt reflexen aan, versterkt kracht. Ze vangt een pijl in de lucht met haar blote hand. Ze gooit een mes terug in het gezicht van haar aanvaller. Ze drukt Regan in het vuil en weerstaat de brullende impuls om te doden — want de laatste proef vereist dat beide gemalinen in leven zijn.

In een koepelvormige arena staan paren gemalinen tegenover monsters samengestikt uit voormalige studenten die faalden op Bloedvleugel — sterfelijke lichamen vervormd tot spinachtige gruwelen. De Knekkelkroon, op Medra's hoofd geplaatst terwijl ze sliep, had haar onbewuste geest gedwongen een geliefde te selecteren voor opoffering. Haar slapende brein koos Naveen boven Florence. Nu schuifelt haar dwergenvriend op acht insectachtige poten naar haar toe, zijn jongensachtige gezicht verwrongen tot iets roofzuchtigs en onmenselijks. Orcades fluistert vanuit de dolk dat zijn ziel al verdwenen was — het wezen is slechts vlees. Medra drijft het lemmet in zijn borst, snikkend. Aan de andere kant van de koepel verliest Regan haar eigen gevecht. Medra zou haar medegemalin kunnen laten sterven en vrij kunnen vertrekken. In plaats daarvan stormt ze door de arena en helpt Regan haar monster te doden. Beide vrouwen komen levend naar buiten.

Bij de tuchthoorzitting verdedigt Regans vader haar terwijl Viktor in stilte toekijkt. Blake keert zich met koude precisie tegen Regan en roept het Recht van Ontbinding in om hun verloving permanent te beëindigen. Regan schreeuwt dat alles wat ze deed voor hem was. Blake antwoordt dat zij het enige is dat hij weggooit dat het niet waard is om te bewaren. Wanneer rector Kim Medra het Recht van Vergelding aanbiedt — Regans executie — wijst Blake het namens haar af, wetend dat ze genade zou kiezen zelfs voor iemand die haar probeerde te vermoorden. Regan wordt uit de triade verbannen. Daarna liegt Blake tegen Viktor: hij beweert dat hij al van Medra heeft gevoed en hun band heeft voltooid. Viktors hongerige rode ogen verraden wat Blake vermoedt — zijn oom wilde dat Blake zou falen zodat hij de rijder voor zichzelf kon opeisen.

Blake ontbiedt Medra naar het Drakenhof om middernacht. Maanlicht verzilvert de stenen draken. Hij kust haar en voor een rauw, onbewaakt moment wil ze hem — haar handen verstrengeld in zijn haar, de smaak van munt en groene appels. Dan doorboren zijn hoektanden haar keel. Ze duwt hem weg, haar nek bloedend, en eist te weten wat hij heeft gedaan. Hij onthult de volle omvang van zijn bedrog: zijn bloed drinken beschermde haar niet alleen tijdens de Spelen — het bond hen onherroepelijk. Hij kan nooit meer van iemand anders voeden. Wanneer ze probeert te vluchten, vergrendelt de band haar ledematen zonder enige wilsgreep. Hij zet zijn hoektanden opnieuw in haar, drinkt diep, en mompelt dat dit is wat partners doen. Medra schreeuwt tegen zijn hand. Dan barst de stenen vloer open onder hen beiden.

Zwart basalt barst en stort neer terwijl het stenen drakenbeeld uiteenspat en levende schubben onthult eronder — middernachtdonker, iriseerend, onmogelijk uitgestrekt. Nyxaris, de Schemerdraak van Huis Avari, ontvouwt vleugels die de maan verduisteren. Hij spreekt rechtstreeks in Medra's geest in Klassiek Sangrathaans en legt uit dat haar zielsontkoppelingsritueel van maanden geleden niet alleen haar moeder bevrijdde — het bevrijdde zijn ziel uit eeuwen van betoverde gevangenschap in het steen. Medra valt op haar knieën en probeert het oude rijdersbindingsritueel, overspoelt de draak met wanhopige vleierij en beloften van kameraadschap. Nyxaris lacht. Hij vertelt haar dat de enige reden dat ze nog leeft dankbaarheid is, en dat dankbaarheid vluchtig is. Dan stijgt hij op, soarend over Bloedvleugel met een gebrul dat elke muur doet trillen, en verdwijnt in de lucht boven Veilmar.