Dwór mgieł i furii

Po powrocie na Wiosenny Dwór napięcie narasta. Podczas Dziesięciny — półrocznego podatku — Feyra oddaje swoją biżuterię głodującej wodnej zjawie, która nie może zapłacić, rozwścieczając Tamlina za podważanie jego autorytetu. Jego gniew niszczy gabinet; Feyra instynktownie wyczarowuje fizyczną tarczę ze stwardniałego powietrza. Jej moce manifestują się w niekontrolowany sposób — szpony, ogniste odciski dłoni na drewnie, wślizgiwanie się do umysłu Luciena. Tamlin zabrania treningu. Gdy wyjeżdża na zachodnią granicę, uszczelnia cały dwór niewidzialną tarczą. Feyra nie może przejść przez żadne drzwi ani okno. Zapada się w czarną panikę, jej moc wybucha ciemnością i płomieniem, topiąc pierścionek zaręczynowy. Kuzynka Rhysa, Mor, przybywa — on rozbił tarczę Tamlina z daleka — usypia strażników i wynosi Feyrę na otwarte powietrze. Nie bezpieczna, mówi jej Mor. Wolna.

Feyra decyduje się nie wracać na Wiosenny Dwór i prosi Rhysa, by zabrał ją tam, dokąd sam zmierza. Przenosi ją do kamienicy w Velaris — tętniącego życiem miasta sztuki, muzyki i handlu, o którego istnieniu Amarantha nigdy się nie dowiedziała. Pięć tysięcy lat zaklęć i tajemnicy utrzymywało je w ukryciu; żaden obcy nie wie, że jest prawdziwe. Gdy Feyra spaceruje brukowanymi ulicami pełnymi herbaciarni, teatrów i Tęczy — barwnej dzielnicy artystów wzdłuż rzeki Sidry — jest oszołomiona, że takie piękno przetrwało. Rhys ujawnia cenę: przez pięćdziesiąt lat utrzymywał umysły każdego obywatela Dworu Nocy pojmanego przez Amaranthę, sprawiając, że zapominali o Velaris, podczas gdy reszta jego mocy osłaniała miasto przed wykryciem. Ceną utrzymania tej osłony było zostanie kochankiem Amaranthy.

W Domu Wiatru, wykutym w czerwonej skale góry nad Velaris, Feyra poznaje wewnętrzny krąg Rhysa. Cassian, dowódca illyriańskiej armii — bękart wychowany bez dachu nad głową w lodowatych górskich obozach — jest zuchwały, ciepły i śmiercionośny. Azriel, śpiewak cieni i szef wywiadu, nosi na dłoniach blizny po dziecięcych torturach i okrywa się żywymi cieniami. Amren, Druga Rhysa, jest czymś pradawnym i nieludzkim uwięzionym w ciele Fae, o srebrnych oczach, które niepokoją nawet nieśmiertelnych. Nazywają siebie Dworem Marzeń. Podczas kolacji Rhys ogłasza, że Król Hybernu zamierza wskrzesić Juriana — legendarnego ludzkiego wojownika — za pomocą Kociołka, mitycznego naczynia stworzenia. Aby temu przeciwdziałać, potrzebują Księgi Oddechów. Feyra zgadza się pomóc, a Cassian oferuje się, by uczyć ją walki.

Feyra schodzi do Więzienia — wyspiarskiej góry, w której przetrzymywani są nieśmiertelni przestępcy — by porozmawiać z Rzeźbiarzem Kości, pradawną istotą, która przybiera postać ciemnowłosego chłopca o zbyt niebieskich oczach. Żąda jej wspomnień o śmierci jako zapłaty. Opisuje ciszę po tym, jak złamał się jej kark, nić, za którą podążyła z powrotem do życia — więź, której nie rozumiała. Rzeźbiarz potwierdza, że Kociołek jest w Hybernie, i ujawnia, że Księga Oddechów może go zneutralizować. Podzielona na dwie połowy po pradawnej Wojnie, jedna część spoczywa u Wielkiego Lorda Letniego Dworu, druga u śmiertelnych królowych. Tylko coś Stworzonego — jak Feyra — może władać zaklęciami Księgi. Na zewnątrz Więzienia Feyra i Rhys układają plan wyprawy: odzyskać obie połowy, a Feyra wypowie neutralizujące słowa nad Kociołkiem.

Aby udowodnić, że Feyra potrafi tropić przedmioty zaklęte przez Wielkich Lordów, Rhys wysyła ją do chaty Tkaczki — ślepej, pradawnej istoty, która przędzie nić z ludzkich szczątków i śpiewa przy pracy. Feyra musi znaleźć i ukraść konkretny przedmiot, korzystając z magicznej sygnatury, którą dzieli z Rhysem. Wślizguje się do środka, niewidzialna dla zmysłów Tkaczki, dopóki dotyka tylko jego przedmiotu: pierścienia ze skręconego złota na zagraconej półce. Ale w chwili, gdy chowa go do kieszeni, Tkaczka blokuje każde wyjście. Feyra ciska świecą w bele tkanej skóry, podpala pomieszczenie i ucieka kominem wyłożonym tłuszczem — utknie w połowie, zanim rozbije cegłę o twarz Tkaczki. Pierścień należał do matki Rhysa — rodzinna pamiątka przeznaczona dla jego przyszłej towarzyszki.

Rhys, Feyra, Cassian i Azriel lecą do krainy śmiertelników, lądując przy posiadłości rodziny Archeronów. Elain, łagodna i złotowłosa, płacze na widok spiczastych uszu Feyry. Nesta, o stalowym kręgosłupie i wroga, żąda, by odeszli. Ale Elain — zaręczona z synem lorda, którego rodzina poluje na fae — cicho ją ucisza, kalkulując, że bez tego sojuszu żaden ślub nie będzie miał znaczenia, gdy armie przekroczą mur. Służba zostaje odesłana w ciągu kilku godzin, a posiadłość staje się miejscem spotkań ze śmiertelnymi królowymi. Podczas treningu na świeżym powietrzu w pobliżu Attor — gadzi porucznik Amaranthy, teraz służący Hybernowi — atakuje Feyrę z zasadzki. Rhys celowo zostawił ją samą, by wywabić tego, kto ich śledził. Azriel schwytuje stworzenie do przesłuchania, potwierdzając, że siły Hybernu infiltrują Prythian.

Feyra, Rhys i Amren odwiedzają Tarquina, młodego Wielkiego Lorda Lata, w jego wyspiarskim pałacu. Feyra zaprzyjaźnia się z Tarquinem — reformatorem marzącym o równości między Wysokimi Fae a pomniejszymi — jednocześnie potajemnie skanując jego terytorium w poszukiwaniu kryjówki Księgi. Lokalizuje ją w pływowej świątyni zanurzonej pod wodą z wyjątkiem odpływu, chronionej zamkami dostrojonymi do linii krwi Tarquina. Wykorzystując fragment jego mocy i zdolności daemati, zmienia kształt na jego magiczną sygnaturę, by ominąć pieczęcie. Ona i Amren niemal toną, wydobywając ołowianą skrzynię z Księgą z zalewającej komory, uratowane jedynie przez wodne zjawy spłacające dług, który Feyra zarobiła miesiące wcześniej podczas Dziesięciny na Wiosennym Dworze. Uciekają przed świtem. Tarquin wysyła krwawe rubiny — formalne piętna śmierci — do całej trójki.

Aby zdobyć Veritas — kulę ukazującą prawdę, należącą do rodziny Mor — odwiedzają Dwór Koszmarów w Kutym Mieście pod górą. Feyra wkłada skandaliczną czarną sukienkę i siada na kolanach Rhysa na tronie, grając jego uwodzicielskie trofeum, podczas gdy on głaszcze jej skórę i szepcze prowokacje, które zacierają granicę między grą a pożądaniem. Każdy dotyk przesyła przez nią prawdziwy ogień. Tymczasem Azriel wymyka się niezauważony, by ukraść kulę z komnat Keira — ojca Mor, zarządcy Kutego Miasta. Gdy Keir nazywa Feyrę dziwką, Rhys łamie mu kości ramienia w czterech miejscach bez mrugnięcia okiem. Potem Rhys pokazuje Feyrze wspomnienie, jak Ianthe próbowała go uwieść — i łamała ręce jego własnym ludziom, gdy odmówili — potwierdzając, że kapłanka jest znacznie bardziej niebezpieczna, niż się wydaje.

W Noc Spadających Gwiazd świetliste istoty-duchy migrują po niebie nad Velaris rzeką światła. Feyra nosi suknię z bladoniebieskich klejnotów i tańczy z każdym członkiem wewnętrznego kręgu, zanim świętowanie wylewa się na każdy balkon. Na prywatnym tarasie wysoko nad miastem zabłąkany duch uderza Feyrę w twarz, obrzucając ją świecącym gwiezdnym pyłem; kolejny trafia Rhysa. Śmieją się — naprawdę się śmieją — a ona rysuje kształt gwiazdy w świecącym pyle na jego dłoni. To pierwszy raz, gdy się do niego uśmiechnęła — i pierwszy raz, gdy namalowała cokolwiek, choćby tak małego, odkąd utraciła tę zdolność. Mówi jej, że jest olśniewająca. Tańczą razem do świtu, a w ciszy, która potem zapada, to, wokół czego krążyli, staje się niemożliwe do zaprzeczenia.

Śmiertelne królowe odwiedzają posiadłość Archeronów dwukrotnie. Na pierwszym spotkaniu odrzucają błagania Feyry i uznają jej terytorium za zbędne — zbyt małe, by je bronić. Nesta wybucha gniewem na ich tchórzostwo; Cassian obiecuje jej, że będzie walczył za jej ludzi. Na drugim spotkaniu Mor używa Veritas, by wyświetlić w pomieszczeniu prawdę o Velaris — jego piękno, jego ludzi, jego pokój. Królowe pozostają niewzruszone. Ale gdy delegacje odjeżdżają, Feyra odkrywa ołowiane pudełko ukryte pod krzesłem złotowłosej królowej. W środku leży druga połowa Księgi Oddechów wraz z notatką: wierzy w pokój i ostrzega, by nie ufać pozostałym. Szósta królowa, jak się dowiadują, nie była jedynie chora — mogła zostać uciszona. Amren zaczyna rozszyfrować obie połowy.

Siły Hybernu — skrzydlate stworzenia noszące kamienne rękawice neutralizujące magię — rozbijają osłony Velaris mocą Kociołka. Ciało złotowłosej królowej z wydłubanymi oczami jest nabite na latarnię jako ostrzeżenie od zdradliwych królowych. Podczas gdy Cassian i Azriel bronią nieba, a Amren zsyła koszmary w umysły wrogów po drugiej stronie rzeki, Feyra pędzi do niechronionej Tęczy. Tupie nogą na brzegu Sidry i rzeka odpowiada: wilki z wody szarpią ulice, topiąc żołnierzy, a gdy ci uciekają w niebo, zamraża wodę na ich skrzydłach w pradawny lód, aż roztrzaskują się na bruku. Rzuca się na uciekającego Attora w powietrzu, wbija zatrute jesionowe strzały w jego skrzydła i jedzie na nim w dół, aż rozbryzguje się na ulicy.

Lecąc nad illyriańskimi stepami, Rhys wpada w zasadzkę setek zatrутych jesionowych strzał, które rozszarpują mu skrzydła. Żołnierze Hybernu wloką go w łańcuchach neutralizujących magię. Feyra tropi zapach jego krwi przez nocny las, przenosząc się od drzewa do drzewa ze zmienionymi zwierzęcymi oczami, i znajduje go przykutego łańcuchami w jaskini z rozszarpanym grzbietem. Zabija każdego porywacza, wyciąga siedem strzał z jego skrzydeł, opowiadając mu historie, by utrzymać go przytomnym, i leczy truciznę z jesionowej krwi własną krwią — dar Dworu Świtu, o którego posiadaniu nie wiedziała. Następnego dnia łapie Suriela, by potwierdzić kurację, a pradawna istota ujawnia zupełnie inną prawdę: Rhysand jest jej towarzyszem. Wiedział o tym od czasu Pod Górą. To słowo wysadza jej świat w powietrze.

Wściekła z powodu sekretu, Feyra wycofuje się samotnie do górskiej chaty. W samotności znajduje stare puszki z farbą i pokrywa każdą ścianę: illyriańskie skrzydła w czerni i złocie, włosy Mor okalające okno, srebrne oczy Amren nad framugą drzwi, kwiaty i płomienie, i kolory jej przyjaciół. Jej sztuka wraca, bo wreszcie ma coś wartego uwiecznienia. Gdy Rhys przybywa, mówi jej wszystko — jak śnił o niej latami przez więź, znalazł ją na Calanmai, zachował tajemnicę, by chronić ją przed wrogami, którzy by to wykorzystali. Karmi go zupą — pradawny rytuał kobiety przyjmującej swojego towarzysza. Mówi mu, że go kocha. Kochają się pośród poplamionej farbą pościeli, a więź płonie między nimi jak łańcuch niezniszczalnego światła.

Wewnętrzny krąg infiltruje zamek Hybernu, by zneutralizować Kociołek, ale to pułapka. Tamlin stoi u boku Króla Hybernu — wymienił przejście przez ziemie Wiosennego Dworu i powrót Feyry za pomoc króla. Ianthe sprzedała lokalizację sióstr. Nesta i Elain są wleczone przed Kociołek, zakneblowane i związane. Król wpycha Elain pierwszą — wyłania się jako Fae, drżąca, a Lucien zatacza się, gdy więź towarzysza trzaska między nimi. Nesta walczy z każdym strażnikiem, wskazując oskarżycielskim palcem na króla, zanim zostaje wepchnięta pod wodę. Wyłania się przemieniona — jakby wyrwała coś z samego Kociołka. Skrzydła Cassiana zostają poszarpane mocą króla. Azriel leży otruty. Cała magia jest zablokowana. Są w pułapce.

Z przyjaciółmi złamanymi i krwawiącymi Feyra improwizuje. Używa swojej mocy Łamaczki Klątw, by potajemnie rozbić osłony zamku, a potem udaje, że wyrwała się spod rzekomej kontroli umysłu Rhysa — szlochając, czołgając się ku Tamlinowi, błagając o ratunek. Prosi króla, by zerwał jej więź z Rhysem. Ten się zgadza — ale potrafi wykryć jedynie układ, nie więź towarzysza ukrytą pod spodem. Mor przenosi siostry w bezpieczne miejsce; Rhys zabiera Cassiana i Azriela. Feyra odchodzi z Tamlinem, a występ jej życia maskuje furię w jej krwi. Poprzedniej nocy ona i Rhys znaleźli kapłankę — została zaprzysiężona jako Wielka Pani Dworu Nocy, wytatuowana i poślubiona w tajemnicy. Gdy Tamlin prowadzi ją do swojego dworu porośniętego różami, wysyła szept miłości ukrytą więzią do swojego towarzysza.