Keeping 13

Wbrew zakazowi ojca Johnny wślizguje się do sali szpitalnej Shannon na kulach i po raz pierwszy widzi jej posiniaczoną twarz — niemal nie do poznania. Zalewa go poczucie winy. To on odwoził ją do tego domu, całował ją i przez to ich przyłapano, dał jej ojcu powód. Shannon, pozbawiona wszelkich obron, pokazuje mu wszystko: siniaki na ramionach, nogach, szyi i udach, opatrunek po drenie, który uratował jej zapadnięte płuco. Pyta, czy ojciec kiedykolwiek dotykał ją seksualnie. Mówi, że nie. Obiecuje, że nigdzie nie odchodzi. Kiedy jej matka przychodzi i każe mu wyjść, obwiniając Johnny'ego za obrażenia, mówi pani Lynch, że wróci, i całuje Shannon w czoło na oczach wszystkich. Na zewnątrz mówi swoim sceptycznym rodzicom, że cały czas miał rację. Jego ojciec w końcu mu wierzy i jedzie na komisariat policji.

Dni bez kontaktu pchają Johnny'ego pod drzwi Shannon razem z Gibsiem i Claire. Darren próbuje zablokować wejście. Johnny wstawia kulę w drzwi i oświadcza, że nie odejdzie, dopóki Shannon sama nie zdecyduje. Ona prześlizguje się pod ramieniem Darrena i rzuca się Johnny'emu w ramiona — po raz pierwszy otwarcie sprzeciwiając się rodzinie dla niego. Zanim zdążą odejść, pod dom z piskiem opon podjeżdża samochód i wyrzuca Joeya na jezdnię — bełkoczącego i naćpanego, z portfelem i telefonem wymienionymi na narkotyki. Shannon rozpoznaje samochód dilera. Gibsie podnosi Joeya z asfaltu i ładuje go do swojego Focusa. W domu Kavanaghów Johnny i Gibsie myją Joeya z wymiotów pod prysznicem, podczas gdy Shannon czeka na dole, a najobrzydliwsze sekrety jej rodziny są teraz odsłonięte przed chłopakiem, którego kocha.

Rodzice Johnny'ego są w Dublinie, dom jest pusty, więc Shannon zostaje na noc. Spędzają godziny na kanapie, rozmawiając — ona o lęku, który nosi w sobie od urodzenia, on o tym, jak uspokoiła w nim coś niespokojnego, czego rugby nigdy nie potrafiło. Kiedy Shannon pyta, dlaczego ją lubi, przygotowując się na litość, Johnny mówi jej, że ją kocha — nie po pijanemu jak w szpitalu, ale w czasie teraźniejszym, z czystą głową i przerażony. Ona oddaje mu jego słowa: cholernie dużo. Całują się do trzeciej w nocy, w pełni ubrani i przytuleni, szepcząc obietnice, których żadne z nich do końca nie rozumie, jak dotrzymać. Kiedy zmęczenie ich pokonuje, Johnny owija się wokół niej na wąskiej kanapie. Shannon prosi, żeby ją zatrzymał. Mówi, że już to robi. Po raz pierwszy w życiu zasypia bez strachu.

Matka Johnny'ego odkrywa, że Shannon nocowała u nich, i — co zaskakujące — robi im śniadanie. Ale kiedy odwozi ich z powrotem na Elk Terrace, Marie Lynch czeka w ogrodzie, na skraju załamania. Oskarża Johnny'ego o gwałt na nieletniej i oświadcza, że obrażenia Shannon to jego wina, bo nie trzymał się z daleka. Pani Kavanagh eksploduje. Johnny fizycznie powstrzymuje matkę przed atakiem na Marie, podczas gdy sąsiedzi patrzą. Shannon krzyczy, że kocha Johnny'ego, na oczach całej rodziny — braci, matki, Darrena, wszystkich. Joey opiera się o mur ogrodowy ze skrzyżowanymi ramionami, niewzruszony chaosem, a później mówi Darrenowi, że walka z tym związkiem jest bezcelowa. W następstwie matka Shannon porównuje Johnny'ego do ich ojca — czarującego sportowca, który ją zniszczył. Shannon stawia ultimatum: odstrasz go, a nigdy ci nie wybaczę.

Policja odnajduje Teddy'ego Lyncha nie w ukryciu, lecz zameldowanego w Brickley House, ośrodku rehabilitacyjnym — przyjętego dzień po hospitalizacji Shannon. Jego dobrowolne leczenie demonstruje skruchę przed sądem, co zapewnia mu zwolnienie za kaucją pod warunkiem ukończenia trzydziestodniowego programu i stawienia się na rozprawę w listopadzie. Pisze listy z przeprosinami do każdego dziecka. Shannon odmawia otwarcia swojego. Kiedy Johnny czyta go na głos — słowa żalu i nadziei na ponowne zjednoczenie rodziny — prosi go, żeby go spalił. Podpala go zapalniczką i pozwala wiatrowi zabrać popiół. Joey przewidział ten wynik z druzgocącą trafnością: ich ojciec wyjdzie trzeźwy, sąd pochwali jego rehabilitację i nic się nie zmieni. Shannon leży bez snu, odliczając dni, wiedząc w głębi duszy, że matka w końcu go przyjmie z powrotem.

Pierwszego dnia po Wielkanocy Shannon chowa się w sali gimnastycznej przez cały ranek, przerażona szeptami o jej ojcu. Johnny znajduje ją na korytarzu. Kiedy próbuje odejść, przekonana, że jego rodzice nastawili go przeciwko niej, zatrzymuje ją: niech zapyta, czego on chce. Chce jej. Całują się na korytarzu, gdy dzwoni dzwonek. Wsuwa jej do kieszeni koszuli różowy telefon — załadowany muzyką, doładowaniem i kontaktami, których potrzebuje. Na lunchu ogłasza całemu stolikowi rugbystów, że Shannon jest jego dziewczyną i każdy, kto ją tknie, będzie miał z nim do czynienia. Zajmuje puste miejsce obok niego — zabłąkana gazela, którą zaadoptował dominujący lew stada. Po raz pierwszy w Tommen Shannon czuje, że gdzieś przynależy.

Siedem tygodni po operacji lekarze Johnny'ego dopuszczają go do lekkiego treningu. Rzuca się w rehabilitację z obsesyjną precyzją — sesje na siłowni o piątej rano, baseny do hydroterapii, stopniowy powrót do ćwiczeń na boisku. Shannon siedzi na trybunach na każdym treningu, na który może przyjść, klaszcząc, gdy łapie piłkę, zasłaniając oczy, gdy dochodzi do starć. Jego ciało reaguje szybciej niż oczekiwano; wymuszona przerwa faktycznie wyleczyła przewlekłe problemy, które dręczyły go od miesięcy. Ale trenerzy w Akademii nie ufają mu w pełni — grał kontuzjowany i kłamał na ten temat. Do międzynarodowej letniej kampanii zostało czterdzieści sześć dni i każdy trening się liczy. Shannon mówi mu, że da radę, z pewnością, której on sam nie potrafi dorównać. Jej wiara dodaje mu sił, gdy jego własna słabnie, i powoli, trening po treningu, trzynastka odzyskuje boisko.

Shannon dostrzega ojca w samochodzie przy centrum handlowym z głową innej kobiety na kolanach. Wymiotuje na chodniku z czystej paniki. Johnny idzie prosto do samochodu, uderza dłonią w szybę i wyciąga Teddy'ego Lyncha na zewnątrz. Stojąc nos w nos z mężczyzną, który niemal zabił Shannon, wymierza trzy ciosy w twarz i składa obietnicę: jeszcze jeden siniak na niej, a dokończy to, co zaczął. Teddy szydzi, że Shannon nie jest jego córką. Johnny uderza go ostatni raz i odchodzi, trzęsąc się, by objąć swoją dziewczynę. Tego wieczoru w domu Kavanaghów Shannon wtula się w jego pierś i wyznaje, że podczas pobicia przetrwała, przywołując w myślach jego twarz. Jego głos był jej bezpiecznym miejscem, gdy jej ciało odmawiało posłuszeństwa.

Mściwa była dziewczyna Johnny'ego, Bella, przypiera Shannon do muru w szkolnej łazience z dwiema koleżankami. Przytrzymują ją, rozsmarowują tuńczyka na jej mundurku i wypisują obelgi na jej twarzy szminką, po czym fotografują swoje dzieło. Shannon dzwoni do Joeya, który szturmuje szkołę w mundurku BCS i uderza chłopaka Belli, Cormaca. Dziewczyna Joeya, Aoife, rzuca się na Bellę. Ojciec Johnny'ego przyjeżdża i grozi szkole pozwem za zaniedbanie, oferując swoje usługi pro bono rodzinie Lynchów. Rada szkoły wyrzuca Bellę. Ale długa lista przewinień dyscyplinarnych Joeya w jego własnej szkole skutkuje trwałym wydaleniem z BCS — nie może przystąpić do egzaminów końcowych. Pan Kavanagh załatwia wycofanie zarzutów karnych, ale szkody się kumulują: Joey stracił edukację, drużynę hurlingu i kolejny kawałek swojego kruszejącego fundamentu.

Po wiadomości o zbliżającym się zwolnieniu ojca i własnym wydaleniu Joey wraca do domu naćpany. Matka uderza go w twarz. Wybucha, krzycząc, że złamała mu psychikę gorzej niż ojciec złamał mu ciało — że dźwięk jej płaczu i błagania, żeby ją ratował, odtwarza się w nieskończonej pętli w jego głowie. Pakuje torbę. Aoife parkuje przed domem i błaga go, żeby nie odchodził, czepiając się jego pasa. Joey mówi jej, żeby o nim zapomniała, że kochanie go jest dla niej trucizną. Aoife pada na ziemię, krzycząc jego imię, gdy on odchodzi w ciemność. Shannon patrzy z ogrodu, sparaliżowana, jak jedyna osoba, która nigdy jej nie zawiodła, znika. Darren odjeżdża, szukając go. Dom jest cichy po raz pierwszy w pamięci Shannon, a cisza jest gorsza niż jakikolwiek krzyk.

Shannon dzwoni do Johnny'ego o pierwszej w nocy — jej ojciec jest w kuchni z matką, drzwi zamknięte na klucz, mówi niesamowicie spokojnym głosem. Johnny jedzie trzydzieści minut przez ciemność. Shannon zeskakuje z okna w jego ramiona. Wysyła ją do samochodu i wspina się z powrotem przez okno. Schody są śliskie od płynu — alkoholu i benzyny, choć nie rozumie dlaczego. Znajduje trzyletniego Seana przemoczonego whiskey, ledwo mówiącego. Przemyka obok kuchni z trzema chłopcami uczepionymi jego ciała. Przy drzwiach wejściowych oczy Marie Lynch spotykają jego wzrok przez korytarz. Bezgłośnie wypowiada dwa słowa: uratuj ich. Potem zamyka drzwi kuchni między sobą a swoimi dziećmi po raz ostatni. Johnny niesie ich do samochodu i odjeżdża. Kilka minut później dom staje w płomieniach. Oboje rodzice zostają wyciągnięci z ognia, martwi.

Pogrzeb wypada w jasny majowy poranek. Kiedy Darren i Joey zdają sobie sprawę, że potrzebują sześciu niosących trumnę, Darren prosi Johnny'ego. Gibsie zgłasza się bez wahania. Patrick Feely gra na gitarze i śpiewa, gdy trumna opuszczana jest do grobu. Joey wpatruje się w grób i mówi młodszym braciom, że ich mama jest teraz aniołem z wielkimi, pięknymi skrzydłami. Potem zostaje odprowadzony do ośrodka leczenia uzależnień — dziewięćdziesięciodniowy program, na który sam się zapisał. Kavanaghowie ujawniają, że złożyli wniosek o zatwierdzenie jako rodzina zastępcza jeszcze w marcu, rano po tym, jak Johnny po raz pierwszy przywiózł braci Shannon do ich domu bez zaproszenia. Pani Kavanagh mówi Johnny'emu, że chce wszystkich pięcioro dzieci Lynchów — złamanych, pogiętych czy zniekształconych. Johnny daje błogosławieństwo bez wahania. Po raz pierwszy dzieci Lynchów mają dom, który nie jest spajany strachem.

Trenerzy Akademii przyjeżdżają do Cork, by ocenić Johnny'ego, a towarzyszy im kadra seniorska, której brakuje środkowych na letnie tournée. Przechodzi wszystkie badania lekarskie i gra znakomicie. Zostaje wybrany do kadry U-20 i jako rezerwowy do drużyny seniorskiej. Wyjeżdża z Irlandii w czerwcu, żegnając się z Shannon, Gibsiem, rodzicami i chłopcami Lynchów — Sean czepia się go, powtarzając jego imię. Na tournée Johnny zmaga się z tęsknotą za domem i wątpliwościami, pisząc długie listy o poczuciu bycia chłopcem wśród mężczyzn. W ostatnim meczu przeciwko Fidżi, grając po raz pierwszy w wyjściowym składzie seniorów w wieku osiemnastu lat, zdobywa zwycięskie przyłożenie w ostatnich minutach. Wybrany Człowiekiem Meczu, patrzy w kamerę telewizyjną i mówi Shannon, że ją kocha. W zatłoczonym pubie w Ballylaggin ona ogląda to przez łzy spływające po policzkach.

Johnny wraca z tournée i zastaje Shannon opalona, zdrową i odmienioną miesiącami właściwego odżywiania i bezpieczeństwa — jej ciało wypełnia się w sposób, który odbiera mu mowę. Ale nad nimi wisi cień dwuletniego profesjonalnego kontraktu w Dublinie. Shannon mówi mu, żeby podpisał. Ojciec radzi cierpliwość. Na festiwalu Oxegen Johnny patrzy, jak Shannon śmieje się na jego ramionach podczas koncertu Jimmy Eat World — zespołu, którego piosenka przeprowadziła ją przez najciemniejsze chwile — i uświadamia sobie, czego potrzebuje. Nie tego, czego żądają trenerzy ani co obiecują kontrakty. Potrzebuje jeszcze jednego roku budowania domków na drzewie, wypadów pod namiot i nocnych wycieczek na plażę z ludźmi, których kocha. Odkłada podpisanie kontraktu, wybierając Tommen, wybierając przyjaciół, wybierając ją — na razie. Kontrakt poczeka. Jego młodość nie.

Nadchodzi wrzesień i Shannon rozpoczyna piątą klasę, pomijając rok przejściowy razem z Claire i Lizzie. Tadhg zaczyna jako zadziorny pierwszoklasista, natychmiast prowokując Gibsiego flirtowaniem z Claire. Dom Kavanaghów tętni zorganizowanym chaosem — czworo dzieci Lynchów, trzy psy i jedna nadopiekuńcza matka pilnująca drzwi do sypialni. Wtedy Joey pojawia się w wejściu szkoły w mundurku Tommen po raz pierwszy: chudszy, ciemniejszy, bardziej naznaczony, ale z zielonymi oczami bystrymi i skupionymi. Ukończył leczenie i zapisał się na ostatni rok przed egzaminami końcowymi. Shannon wpatruje się w niego przez korytarz, ledwo wierząc, że wrócił. Gibsie oświadcza, że ten rok będzie pełen wydarzeń. Johnny obejmuje Shannon ramieniem, gdy opiera się o jego bok, wiedząc, że droga przed nimi wciąż jest niepewna, ale rozumiejąc wreszcie, że nie idzie nią sama.