Zakuci w kajdany

O wpół do ósmej w pokoju Hermiony pojawił się wyczarowany stół. Zrozumiała. Pochyliła się nad nim, rozstawiła szeroko stopy i wbiła wzrok w zegar. Malfoy wszedł o ósmej, bez słowa rzucił zaklęcie nawilżające i wziął ją od tyłu w milczeniu. Recytowała w myślach Emily Dickinson, żeby przenieść umysł gdzie indziej. Potem zniknął stół spod niej i upadła na podłogę. Zataczając się, wyszła na balkon i pochyliła się przez balustradę, żeby to zakończyć — Malfoy chwycił ją za ramię i szarpnął do tyłu, ujawniając, że Voldemort planował przekazywać ją kolejnym rodzinom na lata hodowli. Potem przez wiele godzin penetrował jej umysł, przeczesując każdy plan i każdy atak paniki z pogardliwym rozbawieniem. Stół pojawiał się pięć nocy w miesiącu. Hermiona nauczyła się w myślach warzyć wyimaginowany eliksir, składnik po obsesyjnie dobieranym składniku, żeby utrzymać świadomość gdzie indziej.

Malfoy codziennie zmuszał Hermionę do wychodzenia na zewnątrz, zgodnie z zasadami programu. Na werandzie zauważyła jego gazetę: jej nieprzytomna twarz na okładce „Proroka Codziennego", z nagłówkiem ogłaszającym, że szlama Pottera została dostarczona do łóżka Draco Malfoya. Język był precyzyjnie dobrany — jednocześnie odczłowieczał ją, a zarazem stanowił przynętę dla wszelkich ocalałych bojowników Ruchu Oporu, wabiąc ich do próby odbicia prosto w ręce skrycie anonimowego Wielkorządcy. Hermiona w przerażeniu pobiegła przez posiadłość, zrzucając z siebie płaszcz na mrozie, aż niemal zemdlała z hipotermii. Malfoy ogrzał ją na tyle, by zapobiec śmierci. Udało jej się ukraść porzuconą przez niego gazetę i pochłonęła każde słowo, odkrywając, że jego tożsamość jako Wielkorządcy była celowo ukrywana, że Lucjusz Malfoy wciąż gdzieś żył, a Europa Północna pozostawała niezdobyta. O żadnym ocalałym Ruchu Oporu nie wspomniano nigdzie na jej stronach.

Eliksir tłumiący emocje, który dał jej Malfoy, pozwolił Hermionie eksplorować dwór bez ataków paniki. Analityczna i pozbawiona lęku przez dwanaście godzin, skonfrontowała się z nim wprost: czy czytał jej myśli przez kajdany? Potwierdził to szerokim uśmiechem. Jej krew, pobrana w Hogwarcie pod pretekstem badań genetycznych, została poprzez rytuał związana z jego świadomością. Istniała w jego percepcji tak, jak osłony zamku rejestrują intruzów — nie jako ciągły strumień, lecz wyostrzając się za każdym razem, gdy coś istotnego przemknęło przez jej myśli. Ślad nie był przedmiotem, który mogłaby ukraść; żył w biologicznej więzi między jej krwią a jego mózgiem. Zawsze ją znajdzie, zawsze będzie wiedział. Odstawienie eliksiru sprawiło, że wymiotowała przez kilka dni, a emocjonalny wstrząs — dwanaście godzin spokoju, po których uderzał cały żal naraz — nasilał się, aż nie była w stanie znieść kolejnej dawki.

Co drugi miesiąc Malfoy dostarczał Hermionę Voldemortowi na inspekcję. Czarny Pan wylegiwał się w gnieździe żywych pytonów, a jego podziemna sala cuchnęła zgnilizną. Tym razem jego legilimencja była celowo sadystyczna — rozszarpywał wspomnienia, które uznał za błahe, w tym te, w których rodzice uczyli ją origami, i odtwarzał każdy z jej gwałtów z leniwą ciekawością. Pytony oplatały jej nogi, gdy leżała na podłodze, wstrząsana konwulsjami. Kiedy Voldemort zażądał czaszki ostatniego żyjącego członka Zakonu, Malfoy ujawnił prawdy, o których Hermiona nie wiedziała: po śmierci Harry'ego zaatakowała więzienie w Sussex w niszczycielskim samotnym szturmie, uwalniając Ginny. Ale Ginny została już wcześniej zabrana do wydziału rozwoju klątw Dołohowa w celach eksperymentalnych. Malfoy zabił ją tam — była już niemal martwa, gdy ją znalazł. Hermiona dowiedziała się tego i zwymiotowała na kamienie lochu, przerażenie było nie do opisania.

Podczas uroczystości upamiętniającej w Hogwarcie bełt wystrzelony z Zakazanego Lasu przeszył więzienne osłony, minął Ministra Magii i uderzył w medalion zawieszony na piersi Umbridge. Strażnicy wyrwali kolczasty grot, a strażniczka wykrwawiła się na śmierć — ale prawdziwym celem był sam medalion, jeden z horkruksów Voldemorta, roztrzaskany dzięki jadowi bazyliszka pokrywającemu gobliński wyrób ze srebra. Ruch Oporu żył. Hermiona po raz pierwszy od lat zapłakała z ulgi. Wściekłość Voldemorta posłała Malfoya na polowanie na nieznanego napastnika, a ten wrócił do dworu drżący po codziennych karach zaklęciem Cruciatus za swoją porażkę. Hermiona nie mogła przestać katalogować narastających szkód — drżenie palców, rozszerzone źrenice, popielata bladość po wielokrotnych torturach — a ta obserwacja gryzła jej uzdrowicielskie sumienie, mimo wszystkiego, co zrobił ludziom, których kochała.

Miesiące obserwacji skrystalizowały się w jeden wniosek. Wojna utknęła w martwym punkcie od śmierci Harry'ego, ponieważ Voldemort i Harry byli magicznie powiązani przez horkruksy — fragmenty duszy wiążące Voldemorta z nieśmiertelnością. Program rozrodczy był wymyślną zasłoną dymną, podczas gdy Czarny Pan ulegał rozkładowi spowodowanemu korozją czarnej magii na poziomie komórkowym. Krew jednorożca spowalniała ten proces, ale nie mogła go odwrócić. Gdyby każdy horkruks został zniszczony, Voldemort po prostu rozpłynąłby się w nicość. Gdy Hermiona wypowiedziała te wnioski na głos, rozdzierający ból rozsadził jej czaszkę — eliksir płodności wchodząc w katastrofalną interakcję z wysiłkiem umysłowym, wywołał atak drgawek. Upadła z krzykiem, a gdy odzyskała przytomność, nie potrafiła nawet rozpoznać mężczyzny klęczącego nad nią. Malfoy traktował ją łagodnie, przedstawiając się jedynie jako ktoś odpowiedzialny za opiekę nad nią. Gdy wróciła jasność umysłu, na powierzchnię wydostało się odzyskane wspomnienie — Ron omawiający strategię poszukiwania horkruksów.

Graham Montague — Śmierciożerca, który uzyskiwał dostęp do posiadłości dzięki romansowi z Astorią — dopadł Hermionę podczas przyjęcia z okazji równonocy. Unieruchomił ją, wyznał, że pojmał ją podczas wojny i uważał za swój prawowity łup, po czym uderzył ją zaklęciem Confundus i zaczął rozbierać ją i gryźć pośród żywopłotów. Przez mgłę zamętu wyłoniła się jedna myśl: Malfoy zawsze przychodzi. I przyszedł. Kopnął Montague'a w ścianę rezydencji, wbił rękę w brzuch mężczyzny i wyciągnął garść jelit. Zdjął z Hermiony Confundusa i z chirurgiczną precyzją wyleczył każdą ranę po ugryzieniu na jej ciele, a następnie zaordynował tygodniową kurację Eliksirami Uspokajającymi. Kilka dni później dokończył dzieło publicznie — wypatroszył Montague'a w poczekalni Szpitala Świętego Munga — nieumyślnie potwierdzając przed całym światem, że Draco Malfoy jest Wielkim Sędzią.

Wściekła po śmierci kochanka, Astoria przyparła Hermionę do muru i wcisnęła różdżkę w oczodół jej lewego oka, powoli wyłuskując je z orbity. Z połową pola widzenia Hermiona usłyszała własny zduszony krzyk, gdy coś puściło. Wtedy dwór zatrząsł się — Malfoy aportował się z Rumunii jednym kontynentalnym skokiem, czymś, co dla większości czarodziejów powinno być śmiertelne. Rozbroił Astorię, cisnął ją o ścianę i obiecał, że zabije ją powoli, jeśli kiedykolwiek jeszcze tknie Hermionę. Klęcząc przed Hermioną, zapytał, jakie zaklęcia uratują jej wzrok. Na wpół oślepiona i szlochająca, prowadziła jego dłoń przez precyzyjne ruchy lecznicze — jej wiedza przepływała przez jego magię w akcie desperackiej współpracy. Nakładał esencję z dyptamu co dwie godziny przez wiele tygodni. Kiedy powiedziała mu, że ma wrodzony talent uzdrowiciela, coś zamigotało w jego oczach, zanim odwrócił wzrok.

Uzdrowicielka Stroud zagroziła, że przeniesie Hermionę do Lucjusza Malfoya — obłąkanego sadysty — jeśli nie zajdzie w ciążę w ciągu sześciu miesięcy. Rozkazała Malfoyowi zejść ze stołu i przenieść się do łóżka, twarzą w twarz. Wśród eliksirów przysłanych przez Stroud znajdował się nieoznaczony afrodyzjak, który Hermiona przyjęła nieświadomie, i po raz pierwszy jej ciało zareagowało orgazmem, który zdruzgotał ją bardziej niż jakakolwiek przemoc. Kilka dni później pijany Malfoy znalazł ją w zalanym księżycowym światłem korytarzu i pocałował z bezlitosną intensywnością. Nie odepchnęła go. Uświadomienie sobie tego, co się rodziło — przywiązanie do gwałciciela zrodzone z głodu ludzkiego kontaktu — sprawiło, że zaczęła z całej siły uderzać czołem w nierozbijalne okno, aż Malfoy ją powstrzymał. Nazwała to syndromem sztokholmskim. On z chirurgicznym okrucieństwem dokonał sekcji jej psychiki: nie potrafiła znieść samotności, uczepiłaby się kogokolwiek. Nazwał ją żałosną i wyszedł.

Kiedy Stroud potwierdził ciążę, słuch Hermiony rozpłynął się w białym szumie. Nie mogła oddychać, nie mogła przetwarzać słów, nie mogła widzieć niczego poza paniką, która ją pochłaniała. Pojawił się Malfoy, chwycił ją za ramiona i nakazał jej oddychać, aż pokój na powrót złożył się wokół jego głosu. Szlochała przez dwadzieścia minut. Podał jej eliksir Snu Bez Snów, a gdy jej oczy zaczęły się zamykać, wyszeptał, że przeprasza — używając po raz pierwszy jej nazwiska zamiast „szlama

Ciąża nękała Hermionę migrenami tak silnymi, że traciła napięcie mięśniowe — nie była w stanie jeść, czytać ani opuszczać zaciemnionego pokoju. Wyjątkowa magia dziecka rozsadzała jej stany fugi — każda rozpuszczająca się bariera oznaczała rozdzierający ból, na który nie istniał bezpieczny środek. Malfoy odwiedzał ją teraz nieustannie, głaskał po włosach, masował drżące dłonie techniką stosowaną przy leczeniu uszkodzeń po zaklęciu Cruciatus. W dziewiątym tygodniu Hermiona obudziła się, łapiąc oddech, z przekonaniem, że coś nadchodzi — coś kluczowego, czego powinna się trzymać. Zanim zdążyła to uchwycić, jej świadomość rozpadła się w potok odblokowujących się wspomnień: Moody opisujący szansę mogącą odmienić losy wojny, pole bitwy, na którym wszyscy się dusili, Malfoy rzucający się z nożem, Ginny szlochająca wyznanie i sam Malfoy przysięgający, że zrówna z ziemią cały Zakon, jeśli ona umrze. Przeszłość wybuchła — a opowieść urwała się w połowie potoku: ciąg dalszy nastąpi.