Plac zabaw

Geraldine prowadzi rodziców do pluszowych foteli teatralnych i instruuje ich, by oparli się wygodnie i zamknęli oczy na ćwiczenie oddechowe. Gdy naciska ukryty czerwony przycisk, zakrzywione stalowe obroże wystrzeliwują z każdego fotela i zatrzaskują się wokół ich gardeł. Lacey Matthews — bawiąca się zebrową bransoletką-opaską, którą podarowała jej córka Tanya — szarpie się do przodu w krytycznym momencie. Obroża przebija jej szyję na wylot, rozcinając żyłę szyjną. Krew zalewa twarz Grega, gdy jego żona wydaje ostatni bulgoczący oddech tuż obok niego. Tom i Molly są unieruchomieni, bezradni. Geraldine ujawnia prawdę: broszury były kłamstwem, prawdziwy plac zabaw znajduje się pod ziemią, a większość ich dzieci go nie przeżyje. Każda obroża zawiera jednorazowy przycisk umożliwiający nadanie krótkiej wiadomości do dzieci na dole.

Kiedy matka Donniego, Caroline, zjawia się z chłopcem wciąż przywiązanym do jej nadgarstka, opanowanie Rocka pęka. Szarpie smyczą tak mocno, że Donnie obdziera sobie kolano na kamiennych schodach — a chłopiec nie płacze, bo odrętwienie to jedyne, co zna. Podobieństwo do własnego dzieciństwa Rocka detonuje w nim coś. Chwyta smycz, owija ją wokół szyi Caroline, unosi ją nad ziemię i z rozmachem uderza jej czaszką o schody. Siada na niej okrakiem i rozbija jej twarz na nierozpoznawalną miazgę. Potem, przemywając otarcie Donniego w łazience, Rock podnosi koszulkę chłopca i odkrywa skupiska śladów po przypalaniu papierosami, nakrapiające jego pachę. To odkrycie gasi w nim poczucie winy. Chowa do kieszeni zakrwawioną smycz — dziwny przedmiot-pocieszyciel, którego nie potrafi wytłumaczyć — i odprowadza milczącego chłopca na plac zabaw.

Fuchs kieruje dzieci w stronę potężnej zjeżdżalni na tyłach placu zabaw. Kiedy się wahają, Rock otwiera bramkę dla dwóch wściekłych dobermanów. Isaac potyka się i gubi okulary; jeden pies zaciska szczęki na jego tricepsie i szarpie. Bez koszulki, jedenastoletni CJ zarzuca swój T-shirt na łeb drugiego dobermana i przerzuca oślepione zwierzę przez ogrodzenie, łamiąc mu kark. Drugiego oślepia garściami piasku, kopniakami odrywa go od Isaaca i wciąga krwawiącego chłopca do stalowej kostki u podstawy zjeżdżalni. W środku CJ przejmuje dowodzenie nad grupą — w tym nad urażonym Bobbym — i bandażuje ramię Isaaca podkoszulkiem swojego siedmioletniego brata Kipa, zanim kostka wystrzeliwuje ich w górę, ku temu, co czeka na dole.

Zjeżdżalnia przenosi dzieci pod ziemię — ich skóra jest porozcinana przez wbudowane żyletki — do wyłożonego marmurem pomieszczenia, w którym maszyny do pitchingu wystrzeliwują piłki baseballowe. W pobliżu wyjścia odkrywają basen z kulkami, w którym wisi manekin, nóż i zagadka wisielca na tablicy. Zagadka sugeruje, że prawdziwa droga naprzód jest ukryta za łamigłówką — a nie w ciemnym korytarzu ze świecącym różowym znakiem wyjścia. Ale Sam, ośmioletnia siostra Isaaca, w histerii odrywa się od grupy i pędzi w stronę drzwi korytarza. Jej stopa uruchamia zakopaną minę lądową. Eksplozja odrywa jej nogę. Sufit zaczyna opadać. CJ i Isaac ciągną ciało Sam w stronę bezpiecznego miejsca, ale kamień przyłapuje ją w połowie tułowia. Jej czaszka zostaje zmiażdżona. Organy pękają. Sadie zostaje z oderwanym ramieniem siostry w dłoniach.

CJ rozwiązuje zagadkę wisielca, wyciąga szkieletowy klucz z głowy manekina pełnej mrówek ognistych i otwiera ukryte przejście. Dzieci czołgają się przez kanały wentylacyjne do komory, w której kredowa ścieżka do gry w klasy rozciąga się między dwoma przemysłowymi maszynkami do mielenia mięsa. Nad głowami wiszą klatki z żywym bydłem. Donnie bez wahania pędzi przez ścieżkę — CJ przechwytuje go, zanim chłopak zdąży wrócić tą samą drogą. Pozostali podążają za nimi, podczas gdy krowy z rykiem spadają w tryby maszyn. Upłynnione bydło tryska przez rury rozmieszczone wzdłuż pól do gry w klasy. Kip, siedmioletni Matthews, dostaje strumieniem krwawej mazi prosto w twarz i przewraca się na bok, wprost do maszynki. Jego ciało zostaje natychmiast zmiażdżone. Bobby pokonuje ostatni odcinek, ociekając przetworzonymi szczątkami brata — po czym uderza Isaaca, obwiniając go za śmierć Kipa. Przepaść między rodzinami pogłębia się.

Dzieci docierają do rozwidlenia w czerwonej poświacie ciemności. Isaac i Sadie chwytają się huśtawek zawieszonych nad ognistym dołem, który rozpala się pod nimi — muszą nabrać wystarczającego rozpędu, by przeskoczyć nad przepaścią na bezpieczną stronę. Grupa CJ-a wsiada na bujaki na zmechanizowanym torze, unikając wahadłowych toporów wyłaniających się z mroku. Gdy CJ rzuca się na bok, by uniknąć ostrza, nóż kata wyślizguje mu się zza paska — Bobby po cichu go chowa. Obie grupy spotykają się przy drabinkach poziomych rozciągniętych nad dołem pełnym potłuczonego szkła i wijących się węży. Molly naciska jednorazowy przycisk megafonu na swojej obroży i krzyczy, że drążki są nasmarowane — muszą czołgać się po ich wierzchu, zamiast huśtać się pod spodem. Jej ostrzeżenie okazuje się ratunkiem: dzieci wspinają się na konstrukcję i bezpiecznie przesuwają na drugą stronę. Kosztuje to Molly jedyną szansę, by jeszcze kiedykolwiek się do nich odezwać.

Dzieci stają przed bliźniaczymi zjeżdżalniami wyposażonymi w chowane piły tarczowe. Isaac oblicza czas, używając buta jako pocisku testowego, i wszyscy zjeżdżają bezpiecznie — z wyjątkiem Sadie, która zastyga na szczycie sparaliżowana strachem. Głos Grega trzeszczy w głośniku: mówi Bobby'emu, że te dzieciaki zabiły Kipa, i rozkazuje najstarszemu synowi użyć dziewczynki jako czegoś, na czym można jechać, jak na deskorolce. Bobby jest posłuszny. Wielokrotnie dźga Sadie w plecy nożem schowanym w kieszeni, przyciska ją płasko do zjeżdżalni, stawia stopy na jej ciele i surfuje na niej przez wirujące ostrza. Piły rozcinają jej twarz, klatkę piersiową i drobne kończyny, podczas gdy Bobby przejeżdża nad rzezią nietknięty. Ląduje na dole i kieruje ociekające krwią ostrze w stronę Isaaca.

Bobby zmusza pozostałe dzieci do wejścia na wirującą karuzelę zawieszoną nad fosą pełną bulgoczących toksycznych chemikaliów. Gdy karuzela przyspiesza, zardzewiały uchwyt Isaaca pęka. Bobby wykorzystuje moment, wbijając nóż w knykcie Isaaca, żeby oderwać go od drążka. Głos Toma dudni z megafonów, grożąc Bobby'emu — ale Greg odpowiada, dopingując swojego syna. Isaac podejmuje decyzję: puszcza uchwyt i zaciska obie dłonie na nadgarstku Bobby'ego i ostrzu. Ich łączny ciężar odrywa Bobby'ego. Razem spadają do neonowozielonej brei. Kwas rozpuszcza im skórę, wytapia oczy z oczodołów i w kilka sekund zdziera mięśnie z kości. Rywale, którzy za życia się nienawidzili, w śmierci stają się jedną nierozróżnialną breją.

CJ, Tanya i Donnie — ostatnia trójka — wchodzą do pomieszczenia, w którym dominuje gigantyczna huśtawka wagowa. Gdy siadają, stalowe haki wyskakują z oparć i wbijają się głęboko pod ich pachy, unieruchamiając ich na miejscu. Nad ich głowami wiruje śmigło; u podstawy buchają płomienie. Muszą się bujać dziesięć razy — każdy obrót przybliża czaszkę jednego z rodzeństwa na centymetry od ostrzy, podczas gdy nogi drugiego płoną w ogniu. Przy dziewiątym razie CJ traci przytomność z powodu oparzeń. Jego bezwładne ciało opada na sprężynę, wyrzucając Tanyę w górę — uchyla się przed śmigłem o milimetry — ale odbicie wyrzuca bezwładne ciało CJ-a prosto w wirującą stal. Ostrza rozłupują mu czaszkę i odrzynają głowę. Donnie wyrywa krzyczącą, na wpół poparzoną Tanyę z haków i ciągnie ją w stronę złotego światła.

Tanya pada na piaskownicę u podstawy pięćdziesięciometrowej linowej wspinaczki najeżonej chowanymi kolcami. Donnie, który przez cały dzień nie wypowiedział ani jednego słowa, wyławia z piasku klocki z literami i układa wiadomość: potrafi zadzwonić dzwonkiem na szczycie. Kiedy Tanya pyta, dlaczego nigdy się nie odzywa, otwiera usta i ukazuje kikut — matka wycięła mu większość języka. Zanim Donnie zdąży się wspiąć, szorstki głos Rocka dudni przez głośnik, każąc im zostać na miejscu. Gra się skończyła. W pokoju obserwacyjnym Rock rozbija czaszkę Fuchsa o panel sterowania, rażąc nazistowskiego naukowca prądem na śmierć i jednocześnie uwalniając rodziców ze stalowych obroży. Geraldine chwyta upuszczony pistolet Luger i strzela Rockowi dwa razy w brzuch, po czym ucieka w głąb posiadłości.

Rock zabija pierwszego Grega — ten dusił właśnie Toma — wpychając mu całą pięść do gardła i zaciskając złamany nos, aż ten się dusi. Molly opatruje rany postrzałowe Rocka paskami z jego własnego ubrania, a on zataczając się, rusza w stronę sypialni Geraldine. Zabarykadowała się w swojej sali luster z zabytkowym karabinem Winchester zdjętym z gzymsu kominka. Strzela w odbicie Rocka i roztrzaskuje szkło. Ale Rock budował ten pokój lustro po lustrze na jej rozkazy; zna każdą martwą przestrzeń między taflami. Przebija się od tyłu, chwyta ją i rozbija jej twarz o lustro za lustrem, wbijając odłamki szkła i przyssawkowe dildo w jej czaszkę. Podnosi jej zmasakrowane ciało nad ostrą szklaną iglicę i zrzuca na nią. Geraldine Borden umiera, wpatrując się we własne roztrzaskane odbicie.

Tom i Molly pomagają krwawiącemu Rockowi zejść na podziemny plac zabaw. Z trudem otwierają ciężkie metalowe drzwi i znajdują Tanyę — z twarzą na wpół zwęgloną, ramionami rozciętymi do kości — siedzącą w piaskownicy, z małą poparzoną ręką Donniego przerzuconą przez jej ramiona. Tanya pyta, gdzie są jej rodzice. Nikt nie odpowiada. Wspinają się po betonowych schodach na podwórko posiadłości, gdzie oryginalny, piękny plac zabaw wciąż lśni w gasnącym świetle słońca. Rock dezaktywuje zelektryfikowane bramy ogrodzenia i mówi im, że są wolni. Molly błaga go, żeby pojechał do szpitala. Rock odmawia. Prosi tylko o jedno: zaopiekujcie się dzieciakiem. Jego wzrok zatrzymuje się na Donnim — chłopcu, który jest odbiciem wszystkiego, czym Rock kiedyś był, i wszystkiego, czym jeszcze może się stać.