Bezsilsatisfied

Na arenie Misy Paedyn obserwuje, jak uczestnicy prezentują niszczycielskie zdolności — Jax teleportuje się między siedzeniami, Blair lewituje sztylety, Andy zmienia się w tygrysa — i staje przed niemożliwym zadaniem pokazania mocy, której nie posiada. Improwizuje, prosząc prowadzącego, by wybrał losowych widzów do odczytów na żywo. Wykorzystując trening ojca, dedukuje intymne prawdy ze wskazówek wizualnych: wyblakły pierścionek na łańcuszku zdradza utraconego ojca, plama ziemi na kolanie sygnalizuje świeże oświadczyny. Tłum wybucha przy każdym odkryciu. Ale gdy pytają ją, czego oczekuje od Prób, wyuczone motto zamiera na jej języku. Wpatrując się w króla w jego szklanej loży, mówi, że oczekuje przetrwania. Tłum milknie, potem ryczy — ale właśnie się naznacza, odmawiając odegrania królewskiego scenariusza.

Paedyn przychodzi na pierwszy bal w srebrze zamiast tradycyjnej zieleni — przemyślane przypomnienie o Srebrnej Wybawicielce. Tańczy z Kittem, swoim partnerem, podczas gdy Kai obserwuje z Blair po drugiej stronie parkietu. Podczas walca z Kaiem noże do rzucania przeszywają salę balową. Eksplozje roztrzaskują marmur, gdy zamaskowani ludzie w czarnej skórze walczą w kierunku wyjść. Kai osłania jej ciało swoim, a potem niesie ją na ramieniu do bezpiecznego pokoju, mimo jej wściekłych protestów. Tam Kitt ujawnia, że napastnicy to Ruch Oporu — Zwyczajni ukrywający się w całej Ilyi, sprzymierzeni z wyjętymi spod prawa Śmiercionośnymi, walczący przeciwko królewskiej Czystce. Paedyn rozpoznaje jedną zamaskowaną postać jako ucznia, którego okradła na Złodziejskiej, i którego skradziona notatka wskazywała na jej rodzinny dom. Postanawia ich odnaleźć.

Pierwsza Próba zrzuca odurzonych uczestników samotnie w śmiertelnie niebezpieczny Las Szeptów na sześć dni, by zbierali skórzane opaski od przeciwników. Paedyn konstruuje łuk z patyków i piór, ale Ace, Iluzjonista, atakuje ją fantomami — obrazami martwego Kitta, wygłodniałymi dziecięcymi wersjami jej samej błagającymi o pomoc. Strzela mu w nogę, ale jego włócznia wycina ranę pod jej żebrami. Godziny później, w gorączce i krwotoku, wpada do oświetlonego ogniskiem obozu Kaia i pada. Znajduje leczniczy balsam, zużywa cały zapas na jej ranę i zszywa ją brutalnie tępą igłą, odwracając jej uwagę od bólu, nazywając ją kruchą zabawką — wiedząc, że zniewaga rozwścieczy ją na tyle, by zapomniała o igle. Mamrocze, że nigdy nie nazwał jej po imieniu. Mówi jej, żeby przypomniała mu zapamiętać jej uśmiech, gdy nie będzie umierać.

Stają się partnerami, dzieląc dni między zwiad a rozmowy przy ognisku, które zdzierają maski z obu stron. Paedyn opatruje oparzenie Kaia z wcześniejszej walki z Braxtonem, przygotowując ziołowy balsam z roślin nad strumieniem, podczas gdy on narzeka, że szczypie bardziej niż sama rana. Opowiada jej o treningu ojca — zmuszany do znoszenia tortur, by nauczyć się je zadawać, zmuszany do wspinania się na drzewa, aż jego lęk wysokości pękł. Ona dzieli się historiami o Forcie, o Adenie, o ojcu, który uczył swoją pozbawioną mocy córkę przetrwania, władając obserwacją jak ostrzem. Tej nocy, bez muzyki i bez pretekstu, Kai prosi ją do tańca. Kołyszą się pod gwiazdami, wymieniając ulubione kolory i dziecięce wspomnienia, oboje udając, że Próby odeszły w niepamięć. Pyta, czy kiedykolwiek chciał być królem. Odpowiada jednym słowem: nie.

Sadie atakuje ich z tuzinami duplikatów. Podczas gdy Kai walczy z kopiami, Sadie przygniata Paedyn do ziemi i unosi sztylet nad jej sercem, szepcząc, że nie chce tego robić, ale musi. Miecz Kaia przebija Sadie przez klatkę piersiową od tyłu, zanim ostrze zdąży opaść. Zanosi jej ciało w głąb lasu i kładzie pokryte pyłkiem kwiaty na grobie — gest dobroci, o którym tylko Paedyn kiedykolwiek się dowie. Ostatniego dnia wszyscy uczestnicy zbiegają się na skraju lasu do brutalnej walki. Ace używa iluzji, by oszukać Kaia i skłonić go do rzucenia gwiazdą w coś, co wygląda jak Ace, ale w rzeczywistości jest Jaxem — jego adoptowany młodszy brat pada z ostrzem w piersi. Kai pędzi w stronę obserwującego tłumu, dociera w zasięg Uzdrowiciela i kanalizuje jego moc, by zaleczyć ranę, gdy oczy Jaxa zamykają się. Siedmioro uczestników przeżywa.

Podążając za notatką, którą ukradła tygodnie wcześniej, Paedyn wymyka się o północy do swojego rodzinnego domu. Za ukrytym regałem w gabinecie ojca kamienne schody prowadzą w dół do piwnicy pełniącej rolę kwatery głównej, wypełnionej mapami i łóżkami polowymi. Lenny — jej cesarski eskorta — stoi tam, ujawniony jako członek Ruchu Oporu. Podobnie Finn, chłopak, którego okradła na Złodziejskiej. Ich przywódca, Calum, jest Czytaczem Myśli, który potwierdza to, czego Paedyn nigdy nie wiedziała: jej ojciec Adam był jednym z założycieli Ruchu Oporu, zamordowanym, gdy król odkrył jego rolę. Ruch Oporu potrzebuje Paedyn, by znalazła tajny tunel z zamku do areny Misy dla ich planu — ujawnienia się podczas ostatniej Próby i zażądania od króla przyznania, że jego twierdzenia o chorobie Zwyczajnych to kłamstwa. Zgadza się, wiedząc, że musi zmanipulować Kitta, by go znaleźć.

Druga Próba zmusza uczestników do drużyn, które muszą wspiąć się na Górę Przepaści w dwanaście godzin. Kai niesie ukąszoną przez węża Andy na plecach, podczas gdy jad powoli zasnuwa jej wzrok. Współzawodnik Paedyn, Ace, próbuje zepchnąć ją ze zbocza fantomowym wężem; Jax teleportuje się za nią w ostatniej chwili, by złapać ją w upadku. Na szczycie zasady się zmieniają — tylko jedna osoba może zdobyć flagę. Sojusze pękają. Paedyn pokonuje Ace'a w walce wręcz, przygważdżając go kolanami, ale oddaje jego życie Kaiowi — dając mu zemstę, którą jest mu winien od czasu, gdy Ace niemal zamordował Jaxa. Blair posyła gałąź lecącą w stronę Paedyn, ale Kai przekierowuje ją pożyczoną telekinezą. Przebija Braxtona. Paedyn chwyta flagę. Piątka pozostaje.

Przez tygodnie Paedyn zdobywa zaufanie Kitta poprzez przyjaźń, o której wie, że jest wykalkulowaną zdradą. Podważa jego światopogląd — namawia go do odwiedzenia slumsów, których nigdy nie widział, kwestionuje, czy Zwyczajni naprawdę są chorzy, upiera się, że król musi znać swój lud. Gdy sugeruje, by wymknął się zobaczyć Złodziejską, prowadzi ją tunelem zaczynającym się w ostatniej celi lochu, otwieranym specjalnym kluczem z jego osobistego pęku. Przejście rozwidla się: w lewo ku placom treningowym, w prawo ku pomieszczeniu pod królewską lożą w Misie — dokładnie trasa, której potrzebuje Ruch Oporu. Zapamiętuje każdy szczegół. Na Złodziejskiej pokazuje mu Fort, słup do biczowania, głodne dzieci. Obiecuje być lepszym królem. Ona obiecuje sobie, że to oszustwo służy wyższemu dobru, nawet gdy poczucie winy żre ją jak kwas.

Napięcie między nimi eskaluje przez skradzione chwile — Kai uczy ją łucznictwa, kreśląc kółka na jej talii, Paedyn rewanżuje się, ledwie muskając jego ramię, aż brak jej dotyku go rozkłada. Po koszmarze, który budzi Kaia krzykiem, Paedyn wślizguje się do jego łóżka i zostaje na noc, wtulona w jego klatkę piersiową. Rano niemal się całują, zanim przyciska but do jego gardła i ucieka. Kilka dni później, w ulewnym deszczu przed ostatnim balem, Kai mówi jej, że jest nią zdruzgotany, tonie w niej, umiera, by złapać oddech. Zaprzecza, że czuje to samo, ale on łapie jej tik — lewa stopa stuka, gdy kłamie. Muska jej usta swoimi, ledwie szept kontaktu. Cesarski żołnierz przerywa na rozkaz króla. Chwila rozpryskuje się jak deszcz o kamień.

Na trzecim balu Paedyn nosi czerń północy — satynę ciemną jak cień, ze sztyletem ojca przypiętym do uda. Gdy Kitt pochyla ją podczas walca, jej dłoń wślizguje się do wewnętrznej kieszeni jego marynarki z precyzją dziewczyny wychowanej na ulicach Złodziejskiej. Izoluje największy klucz — ten z wypukłymi zawijasami, który otwiera przejście w lochu — i chowa go w dłoni jednym płynnym ruchem doskonalonym przez lata przetrwania. Tańcząc z Lennym minuty później, przekazuje klucz między ich splecionymi dłońmi. Chowa go z uśmiechem. Plan jest gotowy: Lenny otworzy przejście od środka, a Ruch Oporu wleje się tunelem do Misy podczas ostatniej Próby. Po drugiej stronie sali balowej Kitt uśmiecha się do niej. Poczucie winy uderza jak ostrze między żebra.

Ostatnia Próba wypełnia Dół Misy ruchomym labiryntem żywopłotów kontrolowanym przez Elitarnych Rozkwitu. Stopa Paedyn zostaje uwięziona między zamykającymi się ścianami, zdzierając skórę do żywego mięsa, zanim ją wyrywa. Blair atakuje ją telekinetycznie, dusząc w powietrzu, ale Paedyn prowokuje ją do walki fizycznej, kpiąc z odrzucenia przez obu książąt — a potem nokautuje ją ciosem wzmocnionym pierścieniem. Kulejąc do centrum labiryntu, Paedyn znajduje skazańca czekającego na egzekucję. To Adena — związana, klęcząca, ze złamanymi palcami krawieckimi. Zanim Paedyn zdąży do niej dotrzeć, Blair posyła sękaty konar przez klatkę piersiową Adeny z drugiego końca polany. Paedyn łapie ją, gdy się osuwa, tuląc w piasku. Adena prosi Paedyn, by nosiła oliwkową kamizelkę, którą uszyła. Uśmiecha się, bierze ostatni oddech i odchodzi.

Podczas gdy Paedyn tuli ciało Adeny, Ruch Oporu wlewa się tunelami do królewskiej loży. Calum przyciska sztylet do gardła króla Edrica, a Wyciszacze tłumią moce rodziny królewskiej. Przemawia do oszołomionej areny, ujawniając, że Zwyczajni żyli pokojowo wśród Elitarnych przez dziesięciolecia bez osłabienia zdolności — dowód, że choroba to kłamstwo. Żąda akceptacji albo grozi życiu książąt. Tłum wybucha furią zamiast współczuciem. Ale Kai, przygwożdżony w piasku miażdżącą siłą Wyciszacza, dokonuje czegoś, czego żaden Władca wcześniej nie zrobił: chwyta zdolność samego Wyciszacza i ciska ją z powrotem, rozbijając uścisk. Wybucha płomieniami pożyczonymi z Podwójnej mocy Kitta, podpalając Wyciszaczy wokół pozostałych uczestników. Cesarscy żołnierze wlewają się do środka. Ruch Oporu zostaje pokonany i rozproszony.

Uciekając z Misy z kamizelką Adeny przyciśniętą do piersi, Paedyn znajduje króla Edrica, który chwiejnie wychodzi sam na drogę, ranny po chaosie. Ujawnia, że zawsze wiedział, iż jest Zwyczajną i członkinią Ruchu Oporu. Atakuje mieczem. Walka jest brutalna — wycina linię wzdłuż jej szczęki, wypala literę Z nad jej sercem, przygniata ją butem. Łamie mu łokieć, wyrywa miecz i wbija go w jego klatkę piersiową. Gdy się wykrwawia, szepcze ostatnie okrucieństwo: to nie on zabił jej ojca. To był Kai — jego pierwsza misja jako czternastoletni chłopiec, zabójstwo, które uczyniło go potworem. Pęknięta pamięć Paedyn nagle się rozjaśnia: rozmazana postać z tamtej nocy przybiera kształt chłopca z czarnymi włosami i przerażonymi szarymi oczami. Wbija sztylet ojca w gardło króla i ucieka.

Kai wyłania się z tunelu i dostrzega jej oddalającą się sylwetkę. Jej sztylet — ten sam, który tuzin razy przyciskała do jego gardła — sterczy z szyi jego ojca. Rzuca nożem. Chybia celowo. Mówi jej, że powinien wbić ostrze w jej gardło, że to zrobi, że musi. Ale jego ręce drżą i opanowanie pęka. Przyznaje, że jest głupcem z jej powodu, tchórzem przez nią. Nie potrafi zabić dziewczyny, w której się zakochał, nawet wiedząc, że jest Zwyczajną, członkinią Ruchu Oporu, królobójczynią. Daje jej przewagę i obiecuje, że gdy ją dogoni, nie chybi ponownie. Paedyn biegnie przez zmoczone deszczem lasy w stronę Złodziejskiej, w kamizelce Adeny, krwawiąc z królewskiego piętna, mijając niezapominajki, które przywołują czułość Kaia ze świata, który już nie istnieje.