Istota z wyspy Jekyll

Mechanizm Mandragory w działaniu. Griffin nazywa proces kreacji pieniądza przez Fed na cześć komiksowego magika z lat czterdziestych XX wieku, który wywoływał rzeczy z niczego. Rząd emituje obligacje. Fed „kupuje" je, wystawiając czek bez pokrycia, tworząc w ten sposób depozyt. Kiedy te pieniądze trafiają do banków komercyjnych, te zatrzymują około 10% jako rezerwy, a pozostałe 90% pożyczają — i są to zupełnie nowe pieniądze. Każdy nowy depozyt powtarza ten cykl około 28 razy, mnożąc pierwotną kwotę mniej więcej dziewięciokrotnie.

Dług to pieniądz; pieniądz to dług. Łączna ilość wykreowanego pieniądza fiducjarnego równa się w przybliżeniu dziesięciokrotności wartości bazowych obligacji rządowych. Gdyby wszystkie długi zostały spłacone, każdy dolar by zniknął. Oznacza to, że dług publiczny nigdy nie może zostać spłacony bez załamania waluty. Sam Fed to przyznaje: „Dług — publiczny i prywatny — pozostanie z nami na stałe. Odgrywa zasadniczą rolę w procesach gospodarczych".

Niewidzialna konfiskata 90%. Kiedy Fed tworzy pieniądze na zakup obligacji rządowych, nowe dolary zalewają gospodarkę bez żadnego odpowiadającego im wzrostu ilości dóbr czy usług. Każdy istniejący dolar traci na wartości. Od 1914 roku proces ten zniszczył ponad 90% siły nabywczej dolara. W 1990 roku potrzebny był roczny dochód w wysokości 10 000 dolarów, aby kupić to, co w 1914 roku kosztowało zaledwie 1000 dolarów. Ten majątek został po cichu przetransferowany do rządu bez jednego głosowania nad podatkami.

Mechanizm regresywny z założenia. Inflacja uderza najsilniej w osoby o stałych dochodach i oszczędnościach — emerytów, oszczędnych, pracowników najemnych. Zamożni chronią się poprzez aktywa materialne i inwestycje, których wartość rośnie wraz z inflacją. Thomas Jefferson dostrzegał to już dawno: nazwał ją „najbardziej opresyjnym ze wszystkich

Scenariusz ratowania powtarza się identycznie. Gdy duży bank stoi w obliczu upadku, jego zarząd mówi Kongresowi, że bankructwo zrujnuje gospodarkę. Kongres zobowiązuje pieniądze podatników. Fed tworzy świeże dolary za pomocą Mechanizmu Mandrake'a. Płatności odsetkowe na rzecz banku zostają wznowione. Griffin dokumentuje ten schemat na przykładach Penn Central (1970), Lockheed (1970), Nowego Jorku (1975), Chryslera (1978), Continental Illinois (1984) oraz krachu na rynku kredytów subprime w 2008 roku, który przekroczył 7 bilionów dolarów.

Małe banki są miażdżone. W tym samym tygodniu, gdy FDIC ratowała Continental Illinois miliardami, zamknęła maleńki Bledsoe County Bank z Pikeville w Tennessee. W pierwszej połowie 1984 roku czterdzieści trzy mniejsze banki upadły bez ratunku. FDIC tworzy to, co ubezpieczyciele nazywają „pokusą nadużycia" — lekkomyślne banki płacą takie same składki jak ostrożne, więc roztropność jest karana, a hazard nagradzany. Był to jeden z pierwotnych celów spotkania na Jekyll Island: wyeliminowanie konkurencji ze strony mniejszych banków.

Wojny wymagają pieniędzy, których podatki nie są w stanie zapewnić. Obywatele rzadko tolerują opodatkowanie na tyle wysokie, by sfinansować wojnę na pełną skalę. Odkąd w 1694 roku utworzono Bank Anglii, rozwiązaniem stało się kreowanie pieniądza przez bank centralny. W latach 1689–1815 Anglia prowadziła wojny przez 63 ze 126 lat — finansowane pieniądzem fiducjarnym. Podczas I wojny światowej 70% kosztów pokryto poprzez inflację, a nie podatki, co było orkiestrowane przez Rezerwę Federalną. W ciągu pięciu lat podaż pieniądza podwoiła się, a dolar stracił połowę swojej wartości.

Lusitania jako studium przypadku. J.P. Morgan pełnił funkcję agenta zakupowego Wielkiej Brytanii i Francji, zarabiając prowizje od 3 miliardów dolarów w materiałach wojennych. Gdy niemieckie U-Booty zagroziły klęską aliantów — a tym samym pożyczkom Morgana — Lusitania, załadowana amunicją i amerykańskimi pasażerami, została wysłana na wrogie wody po wycofaniu jej eskorty niszczycieli. Jej zatopienie rozjuszyło opinię publiczną i wciągnęło Stany Zjednoczone do wojny, ratując inwestycję Morgana.

Dwutysiącletnia historia. W starożytnym Rzymie elegancka toga, pas i sandały kosztowały jedną uncję złota. Dziś ręcznie szyty garnitur, pasek i eleganckie buty kosztują mniej więcej tyle samo. W londyńskim hotelu Savoy za jednego złotego suwerena wciąż można kupić kolację dla trzech osób — tak samo jak w 1913 roku. Cesarstwo Bizantyjskie przez osiemset lat utrzymywało identyczną zawartość złota w monecie solidus, nie popadając w bankructwo ani nawet w zadłużenie.

Każda ilość złota wystarczy. Powszechny zarzut, że złota jest za mało na potrzeby współczesnego handlu, wynika z niezrozumienia funkcji pieniądza. Pieniądz mierzy wartość — nie tworzy jej. Jeśli złota jest mało, każda jego jednostka po prostu reprezentuje większą siłę nabywczą — ludzie posługują się mniejszymi monetami. Wolny rynek dostosowuje się automatycznie poprzez podaż i popyt — jest to proces, którego żaden komitet ekspertów od polityki monetarnej nie jest w stanie odtworzyć. Gdy złoto pełniło funkcję pieniądza, a rządy nie ingerowały, długoterminowa stabilność cen była niezawodnym rezultatem.

Pięć dyrektyw czerpania zysków z wojny. Griffin wyodrębnia schemat, który przypisuje międzynarodowym finansistom:
1. Wojna zmusza rządy do zaciągania pożyczek — zadbaj, by trwała nadal
2. Jeśli wrogowie nie mają siły militarnej, sfinansuj ich zbrojenia
3. Jeśli wróg nie istnieje, sfinansuj powstanie wrogiego reżimu
4. Nigdy nie pozwól jednej stronie odnieść decydującego zwycięstwa
5. Utrzymuj „równowagę sił

Finansowanie każdego konia w wyścigu. Nathan Rothschild przemycał złoto dla Wellingtona przez napoleońską Francję, a następnie wykorzystał wcześniejszą wiedzę o wyniku bitwy pod Waterloo, by oszukać londyńskich handlarzy obligacjami i wywołać paniczną wyprzedaż — skupując cały dług rządowy Anglii za ułamek wartości. Podczas I wojny światowej partnerzy w Kuhn, Loeb finansowali przeciwstawnych kandydatów politycznych, a Morgan jednocześnie wspierał finansowo zarówno bolszewików, jak i ich przeciwników w Rosji.

Inflacja eksportowana dla ratowania funta. Po I wojnie światowej socjalistyczne państwo opiekuńcze w Wielkiej Brytanii sparaliżowało jej gospodarkę. Benjamin Strong z nowojorskiego Fedu spiskował z Montagu Normanem z Banku Anglii, by zwiększyć amerykańską podaż pieniądza i obniżyć stopy procentowe, kierując złoto do Londynu. W latach 1921–1929 podaż pieniądza w USA wzrosła o 61,8%. Łatwy kredyt napędzał bezmyślną spekulację — akcje sprzedawano przy wskaźniku cena/zysk wynoszącym 100, a pożyczki pod zastaw wymagały zaledwie 10% wkładu własnego.

Wtajemniczeni się wycofali; zwykli ludzie zostali zmiażdżeni. W lutym 1929 roku Fed odbył tajne spotkania z Normanem. Ostrzeżenia trafiły do uprzywilejowanych klientów: Rockefellerów, Morganów, Kennedy'ego, Barucha — wszyscy upłynnili aktywa przed krachem. 9 sierpnia Fed podniósł stopy procentowe i zaczął sprzedawać papiery wartościowe, zmniejszając podaż pieniądza. 29 października w ciągu jednego dnia wyparowały 3 miliardy dolarów. Wielki Kryzys, który nastąpił, trwał dekadę — przedłużony nie przez sam krach, lecz przez interwencje rządowe, które uniemożliwiły naturalną odbudowę gospodarki.

Od Bretton Woods do waluty światowej. W 1944 roku MFW i Bank Światowy zostały utworzone przez fabiańskiego socjalistę Johna Maynarda Keynesa oraz Harry'ego Dextera White'a — później zdemaskowanego jako sowiecki szpieg. Ich deklarowany cel: stabilizacja kursów walutowych. Ich rzeczywisty cel, według Griffina: wyeliminowanie złota z międzynarodowych finansów i zbudowanie infrastruktury dla światowego banku centralnego emitującego walutę fiducjarną. Specjalne Prawa Ciągnienia MFW, utworzone w 1970 roku, były prototypem — pieniądz księgowy niepoparty niczym.

Osłabianie silnych, by wchłonąć słabych. Pożyczki „rozwojowe