Nocny Książę

Callum przygotowuje polanę oświetloną świecami i za pomocą intymnego dotyku pokazuje Aurorze, że przemiana to uwolnienie, nie zniszczenie. Ale gorączka narasta i Aurora mdleje. Callum zanosi ją do Blake'a, jedynego dostępnego uzdrowiciela. Obaj alfowie przemieniają się w wilki i walczą nad jej nieprzytomnym ciałem. Blake przygniata Aurorę swoją potężną sylwetką i strzeże jej przez całą noc — warczy za każdym razem, gdy Callum się zbliża. Budzi się przyciśnięta do nagiej piersi Blake'a, obaj mężczyźni nadzy, pokój zdemolowany. Kluczowy fakt: nie przemieniła się. Callum jest wyraźnie odetchnął z ulgą, wierząc, że jest człowiekiem. Ale Aurora wyczuwa, że Blake coś ukrywa. Później, sam na sam nad jeziorem, Blake mówi jej prawdę — jest wilkiem. Nie mógłby dzielić swojej siły życiowej z człowiekiem. Dlaczego się nie przemieniła, pozostaje zagadką, której nie potrafi wyjaśnić.

Ian, wilk z klanu Lochlana, którego brat Alexander trzyma jako więźnia, podaje Aurorze narkotyk i dostarcza ją Jamesowi do posiadłości. Zostaje przywiązana do filaru przed Jamesem i sprzymierzonymi z nim alfami. Blake i Callum przybywają na negocjacje. James proponuje próbę: uwolni Aurorę, jeśli Blake ją pocałuje — chce, żeby Callum zobaczył prawdziwą reakcję Blake'a. Callum każe Blake'owi się podporządkować. Aurora jest zakuta w łańcuchy i bezbronna, podczas gdy mężczyzna, którego kocha, sankcjonuje jej upokorzenie przed drwiącymi mężczyznami. Blake podchodzi, szepcze przeprosiny i przyciska usta do jej ust. Ciemność i zapach sosny zalewają jej zmysły. Coś pierwotnego wibruje wzdłuż ich więzi. Wykorzystując pocałunek jako zasłonę, Blake sprawdza jej więzy. Chwilę później chwyta broń strażnika i przecina jej liny, gdy w pomieszczeniu wybucha chaos.

Żołnierze Alexandra z Pogranicza wpadają przez witrażowe okna, gdy Callum rzuca się na Jamesa. Blake chwyta Aurorę, by uciec, ale muszkieter strzela kulami nasączonymi tojadem, które trafiają go w ramię — obrócił ciało, by ją osłonić. Aurora ciągnie krwawiącego, otrutego wilka korytarzami i wsadza na konia. Alexander ściga ich konno, gwiżdżąc niesamowicie znajomą melodię. Docierają do kaplicy oznaczonej symbolem sierpu księżyca Nocy. Alexander zatrzymuje się przy bramie — kiedyś próbował oszukać Boga Nocy i teraz boi się stąpać po świętej ziemi. W środku Aurora zmywa truciznę z rąk, wstrzykuje antidotum z apteczki Blake'a i opatruje jego rany. Antidotum prowokuje jego wilka do dzikiej agresji. Odpycha go przez więź — odkrywając nową zdolność. Przybywa posłaniec: Callum wygrał. James poddał się i uciekł.

W Madadh-allaidh armia Lochlana otacza mury zamku. Callum zasiada na tronie w królewskiej szarfie Jamesa, posiniaczone i majestatyczny — ale ledwo potrafi spojrzeć na Aurorę. Przydziela jej osobny pokój, twierdząc, że potrzebuje przestrzeni. Wymuszony pocałunek jest drzazgą, której nie potrafi wyciągnąć. Fiona zostaje uwolniona i miażdży Aurorę w gwałtownym uścisku. W lazarecie Kai — uratowany dawny beta Lochlana — nosi na piersi wypalone piętno Nocy. Jego oczy błyskają czernią i przemawia głosem, który nie jest jego własnym, ostrzegając, że coś zna zapach Aurory. Blake go usypia. Kai przekazał ultimatum Alexandra: wydajcie Aurorę albo stańcie w obliczu wojny, jakiej północ jeszcze nie widziała. W Szarej Twierdzy czeka stworzenie zwane Mroczną Bestią. Blake ostrzega, że uratowani więźniowie mogli zostać wysłani jako pułapka.

Fiona wlecze piegowatego rudowłosego na podłogę Wielkiej Sali podczas uczty koronacyjnej. Philip, brat Aurory — książę Krain Południa, którego dorastając pogardzała za pijaństwo i okrucieństwo — flirtuje z każdą kobietą i kpi z każdego zagrożenia. Wtedy jego oczy się zmieniają: źrenice rozszerzają się, tęczówki przetkane są srebrem. Dziedzic ludzkiego tronu jest wilkiem. Został ugryziony w pałacowych lochach, zanim uciekł do Krain Śniegu, gdzie szkolił się na wojownika. Przynosi propozycję małżeństwa od Ingrid Erickson, królowej Krain Śniegu, oferującej zjednoczenie wilczych królestw przeciwko rosnącym wyznawcom Nocy. Callum stanowczo odmawia — ożeni się tylko z miłości. Gdy Callum sprawdza Philipa w walce na miecze na dziedzińcu, rzekomy hulaka daje sobie radę z pięcioma Wilkami z Północy jednocześnie. Książę jest kimś znacznie więcej, niż udaje.

Aurora znajduje fragment opisujący usunięcie nerki, z diagramem odpowiadającym długiej, zakrzywionej bliźnie na brzuchu Blake'a. Przerażające księgi, które — jak sądziła — on napisał, dokumentujące eksperymenty na Wilkach, wypalanie oczu, łamanie kości — były zapisem tego, co zrobiono jemu. Konfrontuje Blake'a, uderzając go książką w pierś. Potwierdza bez mrugnięcia okiem: Maester Uzdrawiania jej ojca prowadził program systematycznych tortur pod pałacem. Blake był jednym z jego obiektów. Objawienie to rozbija dotychczasowe rozumienie Aurory. Gdy ona uczęszczała na lekcje tańca na górze, Blake był rozkładany na części na dole. Nie jest jedynie ambitnym alfą knującym o tron. Ma powody, by nienawidzić ludzi równie głęboko jak Wilki. Aurora obawia się, że jego cel sięga dalej niż korona Calluma — że być może chce, by wszystko spłonęło.

Aurora walczy z Blakiem o brakujące strony z jego księgi, ale on spala je w kominku — zdąży dostrzec tylko jedno słowo, zanim zamienią się w popiół: Anam-Cridech. Chwilę później Lochlan przybywa z uzbrojonymi ludźmi na rozkaz Calluma. Blake spokojnie schodzi do lochów, uśmiechając się i ostrzegając Aurorę, że jeszcze nie pokazał swoich kart. Gdy zostaje uwięziony, Aurora śledzi nieznane słowo przez romanse Elsie aż do ich autorki — pani McDonald, zamkowej kucharki. Starsza kobieta potwierdza to, co opisuje fikcja: Anam-Cridech to więź dusz, stworzona przez Boginię Księżyca między dwojgiem przeznaczonych sobie istot. Nie można jej zerwać. Raz zaakceptowana, przetrwa nawet śmierć. Aurora wychodzi z kuchni na drżących nogach. Więź łącząca ją z Blakiem nigdy nie była jego bronią. Jest święta, wieczna, nierozerwalna. Są sobie przeznaczeni.

Aurora wpada do komnat Calluma, przemoczona i wściekła, i ciska mu świecznikiem w głowę, gdy siedzi w wannie. Wpada do wanny prosto na niego. Przyznaje prawdę: wie od nocy, gdy James wymusił pocałunek. Wyczuł to, zobaczył reakcję Blake'a, a potem przeczytał wyrwane strony z księgi Blake'a. Tłumił tę wiedzę, bo zaakceptowanie jej oznaczało utratę Aurory. Krzyczą na siebie, splątani i ociekający wodą, aż wściekłość przeistacza się w desperacką potrzebę. Callum w końcu przestaje się powstrzymywać. Potem, wyczerpany i drżący, mówi jej, co święta więź czyni nieuniknionym: ich związek nie może trwać wśród Wilków. Aurora przysięga znaleźć Serce Księżyca i rozbić więź. Callum mówi, że będzie na nią czekał. Zawsze.

Na zamkowych blankach Callum mówi Aurorze, że nie jest bezpieczna w Madadh-allaidh. Alexander na nią poluje, nielojalne Wilki mogłyby ją zdradzić, a Blake — gdy zostanie uwolniony — po nią przyjdzie. Sprawdził Philipa i zobaczył wojownika godnego zaufania. Powierza księciu eskortowanie Aurory do Glas-Cladach i dalej do Krain Śniegu. Obejmują się przy parapecie, patrząc na góry po raz ostatni. Przy leśnym ognisku Philip dzieli się swoją historią: ugryziony przez Jacka w pałacowych lochach, uciekł do Krain Śniegu i szkolił się na wojownika. Wtedy ludzie Alexandra napadają w nocy. Philip zostaje zmuszony do klęknięcia i jest posłuszny — Alexander, który również ugryzł Philipa w tym samym lochu, jest potajemnie jego alfą. Aurora zostaje zakuta w kajdany. Oboje zostają zaciągnięci do Szarej Twierdzy.

W lochach Szarej Twierdzy Aurora odkrywa, że James, Claire i Ryan już siedzą w klatkach — sprowadzeni, by walczyć z Mroczną Bestią czającą się w głębinach. Zostaje wyciągnięta do rozpadającego się amfiteatru i przykuta między dwoma słupami przed zakapturzonymi akolitami. Alexander każe ją biczować biczem ze srebrnymi końcówkami, twierdząc, że agonia zmusi jej ukrytą moc do ujawnienia się. Bicz rozdziera jej plecy, a Aurora ucieka w jedyne schronienie, jakie zna — kamień. Stała już w tej pozycji, trzymana przez zakonnice w Kościele Światła i Słońca, gdy Arcykapłan bił ją za grzechy, których nigdy nie popełniła. Drętwieje. Jej moc odmawia ujawnienia się. Alexander krzyczy. Wtedy Blake pojawia się w korytarzu wejściowym, skąpany we krwi, z Jackiem i Arranem u boku, i nazywa Aurorę swoją towarzyszką dusz przed każdym wilkiem w pomieszczeniu.

Alexander otwiera klapę w podłodze i więzień Nocy — wężowate stworzenie spowite cieniem, o obsydianowych oczach — wybucha na arenę amfiteatru, połykając ludzi w całości. Blake mówi Aurorze, żeby przestała tłumić nie swojego wilka, lecz inną moc. Przestaje walczyć z gorączką i wpada w wizję: rozbija swoją kamienną skórę w pałacowym ogrodzie, zrywa pnącza w kościele, wyrywa się z marionetczych sznurków. Potem znajduje swoją matkę nad jeziorem w świetle księżyca. Matka wyjawia prawdę: ich ród wywodzi się od Bogini Księżyca i Pradawnego Wilka. Serce Księżyca nigdy nie było relikwią. To osoba, przekazywana w linii żeńskiej, z pokolenia na pokolenie coraz potężniejsza. Jej matka przyjęła tojad dobrowolnie, pozwoliła się zabić, by chronić tę tajemnicę. Aurora otwiera oczy i wypuszcza krzyk z księżycowego światła, który spala węża na popiół.

Wilki klękają. James nazywa Aurorę Sercem Księżyca. Wtedy Alexander, krwawiący, ale żywy, podcina Blake'owi gardło od tyłu. Arran ścina głowę lordowi Pogranicza chwilę później, ale więź między Aurorą a Blakiem zaczyna się rwać. Mogłaby ją zerwać i ocalić siebie. Zamiast tego zanurza się w jego świadomość, znajduje go tonącego w studni z jego dzieciństwa i wyciąga go — wzmacniając więź zamiast ją zrywać. Kilka dni później Aurora śni się w przeszłość Blake'a i widzi go klęczącego przed obsydianowym tronem Nocy, obiecującego znaleźć Serce Księżyca. Blake jest Księciem Nocy — więźniem, który umarł w lochu jej ojca i został odesłany przez Noc, by znaleźć klucz do jego więzienia. Nie wiedział, że kluczem będzie ona. Siły Nocy nadchodzą. Blake wyciąga rękę. Aurora ją przyjmuje.