Zatruta córka

Ich przyjęcie zaręczynowe wybucha przemocą, gdy rebelianci detonują ładunek w Domu Carrenwellów. Henry rzuca Harlow na ziemię przed eksplozją — reakcja zbyt szybka jak na zwykłego człowieka. Szkło rozszarpuje salę balową. Brat Harlow, Kellan, kapitan straży miejskiej, otrzymuje cios nożem w brzuch, chroniąc swoją żonę. Henry go uzdrawia, zyskując niechętną wdzięczność jedynego z rodzeństwa Carrenwellów, któremu Harlow naprawdę ufa. W innym skrzydle matka Henry'ego, Evangeline, krwawi na podłodze biblioteki; Kellan używa swojej magii manipulacji, by stłumić jej ból. Chaos ujawnia, że rebelianci użyli magicznych pułapek, a Havenwoodowie są bezbronni w mieście. Ojciec Henry'ego przyspiesza termin wyjazdu: ruszają do Mountain Haven o świcie. Harlow spędza pozostałe godziny na ostatnim zadaniu Trującej Lisicy i piciu whisky z najbliższymi przyjaciółmi Henry'ego, Bryce'em i Carterem.

Harlow przejeżdża przez bramy miasta i płacze — nie z żalu, lecz z przytłaczającej ulgi, jaką daje oddychanie wolnym powietrzem po raz pierwszy od trzydziestu lat. Henry trzyma ją pewnie na koniu, gdy galopują przez Las Wyssanych, ale las staje się wrogi, gdy nadciąga szkarłatna mgła krwi, zwiastując hordę. Zrzucona z konia, Harlow odkrywa, że potrafi wykrywać stworzenia z zamkniętymi oczami: ich aury to czarne pustki w magicznym spektrum. Walczy u boku Henry'ego, wbijając sztylet w szare czaszki, podczas gdy on ścina bestie ostrzem pokrytym wodą ze studni, która spala je na popiół — broń, o jakiej Lunameade nigdy nie pomyślało. Docierają do fortu zakrwawieni i związani walką, a potężna blizna w murze Mountain Haven góruje nad nimi niczym pomnik wszystkiego, co poszło nie tak.

W trakcie wyniszczającego epizodu bólowego Henry prowadzi Harlow do Górskiej Studni pod Domem Havenwoodów — świętego źródła starszego niż miejska Studnia Krwi. Kąpią się razem, a bezbronność odsłania więcej niż ubrania. Henry ukazuje swoją klatkę piersiową pokrytą siatką brutalnych blizn, a potem opowiada o ich pochodzeniu: zginął podczas ataku Wyssanych dziesięć lat temu. Jego matka Evangeline, obdarzona przez Boskiego Ashera magią wskrzeszania, przywołała jego duszę z powrotem. Potem rodzice systematycznie go zabijali każdą wyobrażalną metodą — ostrzem, trucizną, topieniem, zmiażdżeniem czaszki — by Evangeline mogła go wskrzesić odpornego na każdą z nich. Harlow wreszcie rozumie, dlaczego jej pocałunek zawiódł. Nie może umrzeć w ten sam sposób dwa razy. Kiedy wychodzi z wody, Henry dostrzega wyszukane piętno w kształcie gwiazdy na jej dolnych plecach. Odmawia wyjaśnień, a jego natychmiastowa furia ją niepokoi.

Trzyczęściowa ceremonia rozgrywa się w blasku świec. Harlow idzie do ołtarza niosąc pojedynczy płomień, recytując słowa Boskiej Stellarii o ciemności i odzyskaniu. Podczas komunii — dziesięciu zawoalowanych minut wymuszonej intymności — wyznaje, że zabija oprawców, ponieważ Rafe Mattingly bije Aidię, a Henry oferuje fragmenty swojej strategii przetrwania fortu. Na konsumpcję czterdziestu zamaskowanych świadków patrzy, jak ofiara wymaga autentycznej rozkoszy, mierzonej zaczarowaną złotą pieczęcią w zagłówku łóżka. Henry jest druzgocąco dokładny. Kiedy orgazm Harlow przez nią przechodzi, pieczęć nie tylko rozbłyskuje złotem — pęka i łamie się, co jest czymś bezprecedensowym w wielowiekowej historii rytuału. Harlow wpatruje się w odłamany kawałek na poduszce, wiedząc, że ten układ stał się czymś niebezpiecznie prawdziwym, i chcąc, by on myślał inaczej.

Pokojówka Harlow niewinnie zdradza, że jej ślubny prezent — bezpieczny pokój — nie chroni przed konkretną osobą — chroni przed Powracającymi, tymi, którzy piją krew. Henry jest jednym z nich. Harlow wbija mu sztylet między żebra i ucieka na tereny łowieckie ubrana na biało w noc rytualnego pościgu. Łapie ją w ciągu kilku minut, przyciska do drzewa i daje jedną szansę na wypowiedzenie ich słowa bezpieczeństwa. Nie wypowiada go. To, co następuje, jest pierwotne — Henry wbija kły w jej szyję, gdy dochodzi, wiążąc ich rytuałem naznaczenia obserwowanym przez cienie w lesie. Jego jad wysyła prąd pożądania przez jej krew, który sprawia, że go pragnie. Potem, owinięta jego płaszczem, żąda odpowiedzi. Wyjaśnia: Nieśmiertelni się żywią, ale nie tracą nad sobą kontroli. Zwykle.

Przebrana w barze z opowieściami, Harlow słyszy historię o Nieśmiertelnych — przystojnych istotach, które piją krew za zgodą, zupełnie niepodobnych do bezrozumnych Wyssanych. Pijany strażnik zdradza, że fort przetrzymuje schwytane wyewoluowane stworzenie zwane Hodowcą: takie, które potrafi mówić i rozmnażać się z porwanymi kobietami. Kiedy bada cele więzienne, polityczny rywal Henry'ego, Stefan Laurence, atakuje ją z dwoma kompanami i zwiesza nad balustradą w stronę bestii poniżej. W gwałtownym zaćmieniu, którego nie pamięta, Harlow rozrywa ostrzem gardło jednego z mężczyzn. Jej ochroniarz Gaven przybywa i niszczy Hodowcę świętym ogniem — ujawniając Henry'emu swoją pożyczoną magię Vardek. Carter, przyjaciel Henry'ego, używa magii manipulacji, by przepisać wspomnienia Stefana, przedstawiając Harlow jako uwodzicielkę, by chronić Havenwoodów przed winą.

Henry wabi Gavena do cel pod fałszywym pretekstem i dźga go — ale Gaven jest odporny na wszelkie Boskie błogosławieństwa, co oznacza, że uzdrowicielska magia Henry'ego nie może naprawić rany. Gdy Gaven wykrwawia się w Mountain Haven, wyjawia druzgocące prawdy: Harrick Carrenwell mordował każde dziecko obdarzone świętym ogniem, by utrzymać swój monopol na obronę murów. Rodzinna studnia przestała uzdrawiać. Błaga Henry'ego, by powiedział Harlow, że ją kochał i że przeprasza za to, co wydarzyło się sześć miesięcy temu. Henry zrzuca winę za śmierć na Stefana. Przy stosie pogrzebowym rozpalonym świętym ogniem Philipa Havenwooda Harlow opłakuje go z żołnierskim opanowaniem — po cichu przysięgając zemstę na niewłaściwym człowieku. Nie wie, że jej mąż zabił jej wieloletniego obrońcę, ani że ostatnie wyznanie Gavena wskazywało na sekret, który ukryła nawet przed samą sobą.

Wracając do Lunameade na trzydniowy Festiwal Ciemnej Gwiazdy, Harlow upomina się o dług. Żąda, by Henry stanął przed wielkimi magicznymi rodami w noc Agonii i oskarżył Rafe'a Mattingly'ego o użycie jego magii manipulacji Polm do skierowania hordy Wyssanych, która zniszczyła Mountain Haven — mimo że oboje podejrzewają, iż prawdziwą winę ponosi jej własny ojciec. Henry opiera się gwałtownie: kłamstwo bezcześci pamięć Holly. Harlow rozbija jego sprzeciwy z chirurgiczną precyzją, rysując granicę między byciem zaangażowanym w zemstę a byciem jej oddanym. Zemsta nie ma godności, mówi mu — jest tylko to, co jesteś w stanie znieść, i to, czego nie. Na ceremonii Henry pracuje nad tłumem, zamieniając autentyczny żal w sfabrykowane oskarżenie. Do rana plotka, że Rafe zorganizował upadek Mountain Haven, rozpaliła się w każdej dzielnicy Lunameade.

Henry prowadzi Harlow do ogrodu różanego, którego unikała z powodów, które jej ciało pamięta, ale umysł nie. Przerażenie zalewa ją, zanim nadchodzi zrozumienie. Potem czyta na białym marmurze: Aidia Rose Carrenwell. Sześć miesięcy szeptanych pytań o samopoczucie, żartów o bieliźnie i palców gładzących jej włosy podczas ataków bólu rozpada się w halucynację. Aidia nie żyje od dnia, gdy Rafe Mattingly użył swojej magii manipulacji, by zmusić obie siostry do stania na balustradzie balkonu, aż jedna zepchnęła drugą. Wspomnienie wraca z unicestwiającą jasnością: oczy Aidii pełne zaciekłej miłości, gdy powiedziała Harlow, żeby to zrobiła. Upadek. Potem Rafe zmuszający Harlow, by też tam stała — i jej własny skok, z którego przeżyła tylko dlatego, że gałęzie drzew złagodziły upadek. Jej umysł pękł, by chronić ją przed nieznośną prawdą, że zabiła osobę, którą kochała najbardziej.

Harlow doprawia zupę rodziców paraliżującymi Kwiatami Stellarium i Opus Polma, kwiatem tymczasowo tłumiącym Boską magię. Przy stole konfrontuje ich: o Aidię, o dziecięce bicie w Zatoce, o ich współudział w przemocy Rafe'a. Matka udaje niewiedzę. Ojciec nazywa ją niewdzięczną. Kiedy przybywa Kellan — zaproszony celowo — Harlow wręcza mu rózgę i prosi, by zmusił rodziców do biczowania się nawzajem własnymi rękami, a potem palenia się nawzajem swoją magią. Robi to. Na koniec Harlow ujmuje twarz ojca w dłonie nasączone trucizną i wlewa w niego skoncentrowany Hymn Ashera. Matkę zabija w ten sam sposób. Klucz do tunelu błyszczy na szyi ojca — wreszcie w zasięgu ręki, ale teraz bezużyteczny. Siostra, którą planowała nim uratować, już odeszła.

Rankiem po ich najbardziej intymnej nocy — czułym, przesiąkniętym żałobą seksie bez widowni i ukrytych celów — Harlow dostrzega pomarańczowo-rude wici wplecione w fioletową aurę Henry'ego. Kolor Polma. Magia manipulacji. Henry jest podwójnie błogosławiony i ukrywał to za swoim uzdrowicielskim fioletem od chwili, gdy się poznali. Przyznaje, że użył jej na niej dwukrotnie: raz, by ją ukoić podczas epizodu bólowego, raz, by ją uspokoić, gdy przypomniała sobie śmierć Aidii. Rozróżnienie między życzliwym a złośliwym użyciem ledwo do niej dociera. Rana jest identyczna z każdą inną zdradą w jej życiu — mężczyzna, który rozumiał jej ciemność, wykorzystał to zrozumienie jako narzędzie. Harlow wypowiada jedno słowo: Gwiazdy. Ich słowo bezpieczeństwa. Henry ustępuje bez wahania, a ona ucieka. Nie dlatego, że się go boi, lecz dlatego, że obrony, które budowała przez trzydzieści lat, mogły zostać przełamane magią, a nie zdobyte.

Na ceremonii Świtu zamykającej Festiwal Ciemnej Gwiazdy Kellan Carrenwell wchodzi na podium i ogłasza to, czego nikt się nie spodziewał: jest Rochellim, przywódcą rebeliantów, którego straż miejska ścigała od lat. Wyznaje, że organizował opór z wnętrza własnej rodzinnej struktury władzy — ukrywając dzieci obdarzone świętym ogniem, które jego ojciec zamordowałby, i pracując nad zniesieniem dziesięcin krwi, których gniewne ofiary zatruwały studnię i napędzały ewolucję Wyssanych. Ogłasza zniesienie dziesięcin. Woda ze studni będzie dystrybuowana jako obrona. Ukrywane dzieci występują naprzód, ze świętym ogniem płonącym w dłoniach, gotowe bronić murów. Pozostałe rodzeństwo podnosi sztandary swoich bram w geście poparcia. Tłum, wyczerpany dekadami wyzysku, wybiera ostrożną nadzieję. Henry obserwuje przemówienie i mruga — widząc pełnię kolorów świata po raz pierwszy od dziesięciu lat.

Henry spędził godziny w North Hold, metodycznie bijąc Rafe'a, uzdrawiając go i zaczynając od nowa — odtwarzając każde obrażenie, jakie burmistrz zadał obu siostrom. Kiedy Harlow przybywa, Rafe jest złamany i skomle. Spodziewała się, że zapragnie tego okrucieństwa, ale chce tylko, żeby to się skończyło. Henry zmusza Rafe'a, by wspiął się na taki sam typ balustrady, na której kazał stać Harlow i Aidii — i rozkazuje mu skoczyć twarzą w dół. Potem Henry wciska w dłoń Harlow chłodny metalowy przedmiot: zapalniczkę wytwarzającą święty ogień. Jedyna metoda śmierci, której nigdy nie doświadczył. Gdyby jej na nim użyła, nic by nie zostało, co jego matka mogłaby wskrzesić. Nie prosi o przebaczenie. Oddaje jej trwałą moc, by go zniszczyć, żeby wiedziała, że nigdy więcej nie jest uwięziona.

Sama w mieszkaniu, które Bea trzymała w gotowości dla niej i Aidii, Harlow pije skradzione wino i przywołuje obraz siostry po raz ostatni. Halucynacja mówi jej, żeby przestała uciekać — że kochanie Henry'ego nie oznacza utraty siebie, że zasługiwanie na bezpieczeństwo nie jest słabością. Harlow odwiedza Beę, która obiecuje, że sieć Trującej Lisicy będzie działać dalej dzięki kobietom, które wzmocniła. Następnego ranka, gdy zaćmienie ustępuje i światło słoneczne zalewa ulice Lunameade, Harlow znajduje Henry'ego czekającego na placu. Prosi ją, by wróciła do Mountain Haven — nie jako szpieg ani pionek, ale jako jego żona. Zgadza się, pod jednym warunkiem: najpierw musi ją złapać. Zrywa się do biegu przez tłum i tym razem się śmieje. Ucieczka była pierwszą umiejętnością przetrwania, jakiej się nauczyła. Wybór, by dać się złapać, jest ostatnią.