۱۹۸۴

وینستون که دوباره به سمساری واقع در محله‌ی فقیرنشین کشیده شده — مغازه‌ای که آقای چرینگتون مهربان و سفیدمو اداره‌اش می‌کند — یک وزنه‌ی کاغذ شیشه‌ای می‌خرد که تکه‌ای مرجان در دلش محبوس است؛ یادگاری بی‌فایده و زیبا از دورانی پیش از حزب. چرینگتون اتاقی دنج در طبقه‌ی بالا بدون تله‌صفحه نشانش می‌دهد و تکه‌هایی از ترانه‌ی قدیمی ناقوس کلیسا را زمزمه می‌کند. وینستون نظریه‌ای جسورانه در سر می‌پروراند که امید تنها در پرول‌هاست، آن هشتادوپنج درصدی که رها شده‌اند تا زاد و ولد کنند و بی‌نظارت کار کنند، و شاید روزی حزب را مثل اسبی که مگس‌ها را از خود می‌تکاند، از سر باز کنند. هنگام ترک مغازه، دختر سیاه‌مو را در خیابان می‌بیند و مطمئن می‌شود که تعقیبش می‌کند. وحشت سراپایش را می‌گیرد؛ تصور می‌کند جمجمه‌اش را خرد کند، یقین دارد که قصد لو دادنش را دارد.

در راهروی وزارت، دختر سیاه‌مو می‌لغزد و روی بازوی آسیب‌دیده‌اش می‌افتد. وینستون که کمکش می‌کند بلند شود، تکه کاغذی را در کف دستش حس می‌کند. تنها، با قلبی که به شدت می‌تپد، سه کلمه‌ای را باز می‌کند که همه‌چیز را زیر و رو می‌کند: او عاشقش است. جاسوسی که می‌خواست بکشد، در عوض هم‌پیمانی در عشق است. روزها مسئله‌ی دیوانه‌کننده تدارکات است — چگونه در دنیایی که هر نگاه زیر نظر است حرف بزنند. از طریق جمله‌های زمزمه‌شده در غذاخوری شلوغ و فشردن دست در میان جمعیتی که رژه‌ی اسیران اوراسیایی را تماشا می‌کنند، قرار ملاقاتی در حومه‌ی شهر می‌گذارند. اشتیاق زنده ماندن دوباره در او موج می‌زند؛ ناگهان خطرهای کوچک احمقانه به نظر می‌رسند و چشم‌انداز عشق، جهان خاکستری را لحظه‌ای درخشان می‌کند.

در آفتابگاهی پنهان بیرون شهر، دختر — جولیا — نوار و لباسش را با حرکتی می‌کَند که گویی تمدنی را یکجا نابود می‌کند. هم‌آغوشی‌شان برای وینستون نه لذتی خصوصی بلکه کنشی سیاسی است: فسادی ناب که حزب تحملش نمی‌کند. جولیا، بیست‌وشش‌ساله، زیرک و خاکی از آب درمی‌آید، موجودی اهل لذت که قوانین را برای شادی می‌شکند نه برای ایدئولوژی. عاشقان زیادی داشته؛ این برای وینستون مایه‌ی امید است — گواهی بر اینکه عفت اجباری حزب از درون دارد می‌پوسد. شعارهایی را که در ملأ عام تکرار می‌کند مسخره می‌کند و با رژیم مثل چیزی رفتار می‌کند که باید فریبش داد، نه سرنگونش کرد. آنجا که وینستون بر تاریخ و حقیقت تأمل می‌کند، جولیا فقط از کمر به پایین شورش می‌کند. اما با هم، برای لحظه‌ای کوتاه، احساس انسان بودن می‌کنند.

وینستون با آگاهی از حماقت کارش، اتاق بدون تله‌صفحه‌ی چرینگتون را به عنوان پناهگاهی خصوصی اجاره می‌کند. جولیا قهوه‌ی واقعی، شکر، نان و چای — تجملاتی دزدیده‌شده از حزب درونی — قاچاق می‌کند و حتی صورتش را آرایش می‌کند و رؤیای پوشیدن لباس زنانه را در سر می‌پروراند، تا زن باشد نه رفیق. عشق‌بازی می‌کنند، می‌خوابند و به آواز زن رختشوی تنومند پرول گوش می‌دهند که در حیاط پایین می‌خواند. وینستون از مادر گمشده‌اش به جولیا می‌گوید، از شکلاتی که روزی از خواهر در حال مرگش قاپیده بود، از همسرش کاترین که هرگز نتوانسته بود طلاقش بدهد. هر دو با قطعیت ضربه‌ی ساعت می‌دانند که از همین حالا جنازه‌اند — که زیرزمین‌های وزارت عشق منتظرشان است. با این حال اتاق مثل جیبی از ابدیت حس می‌شود، تا زمانی که دوام دارد مصون و دست‌نیافتنی.

اوبراین در وزارت با بهانه‌ی نوزبان به وینستون نزدیک می‌شود و آدرس خانه‌اش را به او می‌لغزاند. وینستون مطمئن است که فراخوان مدت‌ها انتظارکشیده فرا رسیده. او و جولیا به آپارتمان وسیع عضو حزب درونی می‌روند، جایی که اوبراین تله‌صفحه‌اش را خاموش می‌کند — امتیازی از مقامش — و تأیید می‌کند که برادری و گلدشتاین هر دو وجود دارند. آن‌ها را به خدمتی هولناک سوگند می‌دهد، سپس می‌پرسد آیا حاضرند از هم جدا شوند؛ تنها این را نمی‌پذیرند. به سلامتی گذشته می‌نوشد، وعده می‌دهد کتاب ممنوعه‌ی گلدشتاین را بفرستد و آخرین سطر گمشده‌ی ترانه‌ی ناقوس را می‌خواند. وینستون سرشار از ستایش این مرد قدرتمند و طنزآمیز بیرون می‌رود. روزها بعد، در جریان هفته‌ی نفرت، کتاب به دستش می‌رسد. نظریه‌ی آن — که جنگ دائمی برای مصرف مازاد و یخ‌زده نگه‌داشتن سلسله‌مراتب وجود دارد — هرآنچه را پیشتر حس کرده بود تأیید می‌کند.

در اوج هفته‌ی نفرت، در حالی که سخنرانی در برابر جمعیت غرّان علیه اوراسیا فریاد می‌زند، یادداشتی به تریبون می‌رسد. بدون مکث، بدون شکستن جمله‌اش، سخنران نام دشمن را عوض می‌کند: اوشیانیا اکنون با ایست‌آسیا در جنگ است و همیشه هم بوده. جمعیت نه از سردرگمی بلکه از خشم منفجر می‌شود و پلاکاردهایی را که ناگهان خرابکاری اعلام شده‌اند پاره می‌کند. وینستون به ماراتنی بی‌خواب در وزارت پرتاب می‌شود تا با سرعت برق پنج سال اسناد را اصلاح کند به‌طوری‌که هیچ ردی از جنگ اوراسیایی باقی نماند. این واقعه تز کتاب را در عمل اثبات می‌کند — گذشته هر چیزی است که حزب امروز می‌گوید. پس از آن، وینستون خسته و فرسوده سرانجام در اتاق امن می‌نشیند و تحلیل گلدشتاین را بلند برای جولیا می‌خواند، جولیایی که تکیه‌زده بر او به خواب می‌رود.

در حالی که وینستون زن رختشوی پرول را تحسین می‌کند و اعلام می‌کند پرول‌ها تنها امید بشریت‌اند، صدایی آهنین از دیوار پاسخ می‌دهد. تله‌صفحه‌ای از ابتدا پشت آن حکاکی قدیمی پنهان بوده است. اتاق محاصره شده؛ مردانی سیاه‌پوش از پنجره می‌شکنند، وزنه‌ی کاغذ مرجانی را خرد می‌کنند و مشتی بر شکم جولیا می‌کوبند و بیرونش می‌برند. سپس آقای چرینگتون وارد می‌شود — اما دگرگون‌شده. لهجه‌ی عامیانه‌اش رفته، مویش تیره شده، قوزش صاف شده: افسری تیزچهره از پلیس فکر است، شاید سی‌وپنج‌ساله. پناهگاه از همان روز اول تله بوده، هر کلمه‌ی زمزمه‌شده ضبط شده، هر حرکت خانگی زیر نظر بوده. جیب ابدیت در چند ثانیه فرو می‌ریزد. وینستون با دست‌هایی پشت سر، بی‌پناه می‌ایستد، سرانجام رو در رو با ماشینی که از ابتدا مالکش بوده.

در وزارت عشق بی‌پنجره و همیشه‌روشن، وینستون کتک‌ها و بازجویی‌های بی‌امان را تحمل می‌کند و به جرم‌های واقعی و ساختگی اعتراف می‌کند. سپس اوبراین ظاهر می‌شود — نه به عنوان هم‌زندانی، بلکه به عنوان ارباب عذابش، با پیچاندن کلیدی که بدنش را از درد سیراب می‌کند. وعده‌ی دیدار در جایی که تاریکی نیست، به صورت طنزی بی‌رحمانه محقق می‌شود. اوبراین هدفش را توضیح می‌دهد: نه صرفاً گرفتن اعتراف یا مجازات، بلکه درمان وینستون، تسخیر ذهن درونی‌اش و واداشتنش به عشق واقعی به حزب پیش از کشتنش. چهار انگشت بالا می‌گیرد و از وینستون می‌خواهد پنج ببیند، اصرار دارد که واقعیت فقط در ذهن جمعی حزب وجود دارد. وینستون به منطق چنگ می‌زند — دو به‌علاوه‌ی دو می‌شود چهار — در حالی که عقربه بالا می‌رود.

از طریق آموختن، فهمیدن و پذیرفتن، اوبراین او را از نو شکل می‌دهد. وینستون را جلوی آینه می‌برد تا با لاشه‌ای خاکستری، بی‌دندان و پوسیده رو به رو شود — آنچه مقاومت از جانش ساخته. انگیزه‌ی واقعی حزب را فاش می‌کند: قدرت صرفاً به خاطر خود قدرت، چکمه‌ای ابدی که بر صورت انسان کوبیده می‌شود. استبدادهای پیشین درباره‌ی خدمت به خیر دروغ می‌گفتند؛ حزب می‌داند که فقط قدرت می‌خواهد، قدرت بر ذهن، که با تحمیل رنج اثبات می‌شود. وینستون استدلال می‌کند که زندگی، روح انسان، به نحوی بر آن‌ها غلبه خواهد کرد؛ اوبراین هر اعتراضی را در هم می‌شکند. وینستون از نظر فکری تسلیم می‌شود و می‌پذیرد که حزب گذشته، حال و خود واقعیت را کنترل می‌کند. اما یک دژ خصوصی پابرجاست: درباره‌ی جولیا همه‌چیز را اعتراف کرده، اما از دوست داشتنش دست نکشیده. این، به اصرار او، خیانتی است که اهمیت دارد.

اوبراین متوجه می‌شود که وینستون اطاعت می‌کند اما هنوز از برادر بزرگ نفرت دارد، و او را به اتاقی می‌فرستد که همه از آن وحشت دارند. آنجا، بسته‌شده و بی‌حرکت، وینستون با قفسی سیمی از موش‌های گرسنه رو به رو می‌شود که قرار است روی صورتش قفل شود — دقیقاً همان وحشتی که تمام عمر کابوسش بوده. همان‌طور که ماسک بسته می‌شود و بوی متعفن موش‌ها وجودش را پر می‌کند، ترس هر اندیشه‌ای را محو می‌کند. درمی‌یابد تنها یک راه فرار هست: بدن دیگری را میان خود و دندان‌ها قرار دادن. فریاد می‌زند این کار را با جولیا بکنید، صورت او را بدرید، هر کسی غیر از من. قفس بسته می‌شود. قلب درونی‌ای که سوگند خورده بود دست‌نخورده نگهش دارد، تسلیم شده. آنچه را باور داشت هرگز به دستشان نمی‌رسد خیانت کرده، و دیگر چیزی برای محافظت باقی نمانده.

آزادشده، چاق‌شده و تهی‌شده، وینستون در کافه‌ی درخت شاه‌بلوط پرسه می‌زند، جین پیروزی می‌نوشد و معادلاتی روی گرد و غبار ریخته‌شده رسم می‌کند. یک بار جولیا را در پارکی سرد می‌بیند؛ هر دو بی‌احساس اعتراف می‌کنند که به یکدیگر خیانت کرده‌اند و بعد از آنکه آن وحشت را بر سر دیگری آرزو کردی، دیگر همان احساس سابق را نداری. بدن جولیا ستبر شده، نگاهش به بیزاری تبدیل شده؛ بدون اشتیاق از هم جدا می‌شوند. وینستون نیمه‌کاره در کمیته‌ای بی‌معنا کار می‌کند، نسبت به همه‌چیز بی‌حس جز یک خبر جنگی. وقتی تله‌صفحه پیروزی بزرگی در آفریقا را اعلام می‌کند، وجد او را فرا می‌گیرد. تصور می‌کند گلوله سرانجام به مغزش نفوذ می‌کند، روحش سفید چون برف. به چهره‌ی عظیم خیره می‌شود و لبخند زیر سبیل را درمی‌یابد. نبرد پایان یافته. او بر خودش پیروز شده. او برادر بزرگ را دوست دارد.