Zonsopgang op de Oogstdag

Drusilla annuleert de officiële afscheidsbezoeken als straf voor de opstand. Plutarch onderhandelt: twee minuten met familie als Ma reactieopnames doet voor de camera's. Ze stemt in, naar adem happend op commando terwijl de tienjarige Sid, verward en huilend, wordt gecoacht om de naam van zijn broer te roepen. Haymitch leegt zijn zakken — geld voor Ma, zijn nieuwe mes en een zakje gumdrops bestemd voor Lenore Dove voor Sid. Ma fluistert de woorden van zijn dode vader over een veroordeelde tribuut: laat ze hun posters niet met jouw bloed beschilderen. Vredebewakers rukken hen uit elkaar. Getaserd en op de trein gegooid, drukt Haymitch zijn gezicht tegen een getraliede ruit. District 12 verdwijnt in een storm — behalve Lenore Dove op een heuvelrug, rode jurk tegen haar lichaam geplakt, jammerend in de wind. Hun afscheid behoort alleen aan hen.

Op de trein sluit Haymitch een verbond met Louella — de enige persoon die hij vertrouwt. Maysilee verrast iedereen door Louella te verdedigen tegen de neerbuigendheid van een bediende, en eist borden en bestek voor het meisje dat nog nooit zoveel vlees heeft gezien. Wanneer Maysilee Drusilla's outfit beledigt en die vergelijkt met een kruising tussen een Vredebewaker en een kanarie, slaat de begeleider haar met een rijzweep. Maysilee slaat haar eerst, ondergaat de afranseling zonder te smeken, en plaatst een laatste steek over Drusilla's leeftijd. Later presenteert Plutarch een verjaardagstaart met zestien kaarsjes, camera's in de aanslag. Haymitch herinnert zich het gebod van zijn vader en keert de taart de rug toe. Niet één tribuut raakt een stuk aan. Gehavend en wantrouwig tegenover elkaar heeft District 12 één ding gemeen gevonden: ze weigeren dankbaarheid te tonen voor het Capitol.

Hun wagenparade eindigt in een catastrofe. Geschrokken van vuurwerk slaan de paarden van District 12 op hol, de as versplintert tegen een andere wagen, en de kar wordt de laan in gekatapulteerd. Haymitch landt in een plas bloed die niet van hem is. Louella's schedel is opengebarsten op het plaveisel. Hij draagt haar lichaam door het wrak, kaapt de verlaten wagen van District 1, en rijdt ermee naar het balkon van president Snow. Hij legt Louella neer waar Snow niet kan doen alsof hij haar niet ziet, en begint dan te applaudisseren — langzaam, spottend, eer waar eer toekomt. Snow's lichtblauwe ogen vernauwen zich, maar niet op Haymitch' gezicht. Ze richten zich op de vuurslag om zijn nek. Binnen enkele uren zal de roekeloze bergjongen worden ontboden. De president vergeet geen details.

Mags, een ervaren winnares uit District 4, en Wiress, de winnares van vorig jaar uit District 3, worden hun mentoren. Mags houdt Haymitch vast terwijl hij eindelijk huilt om Louella. Tijdens de training stelt een jongen genaamd Ampert uit District 3 — nauwelijks zo groot als Haymitch' kleine broertje maar messcherp — iets ongehoords voor: een massaal verbond van niet-Beroepsdistricten om de getrainde moordenaars op te jagen in plaats van opgejaagd te worden. Haymitch sluit zich aan en brengt Maysilee en Wyatt mee. Door gezamenlijke maaltijden en een weigering zich te laten intimideren groeit de groep Nieuwkomers tot acht districten. Maysilee transformeert eenvoudige snuisterijen tot waardige sieraden en wint daarmee de toewijding van bondgenoten. Wyatt ontpopt zich als een kansberekener die hun overlevingskansen met verontrustende precisie berekent. Wanneer Haymitch het verbond vernoemt naar mijnwerkersslang voor nieuwe rekruten, worden de buitenkansjes een beweging.

Snow ontbiedt Haymitch naar Plutarchs familielandhuis voor een persoonlijke afrekening. Temidden van planken vol duizenden boeken onthult de president intieme kennis over de Covey en Lenore Dove. Hij belooft Haymitch' dood in de arena te orkestreren op basis van zijn gedrag — schoon en eerlijk, of de langzaamste doodsstrijd ooit uitgezonden. Dan onthult hij zijn geschenk: een meisje dat chirurgisch is aangepast om op Louella te lijken, gedrogeerd en geprogrammeerd, alleen in staat haar toegewezen naam en district te herhalen. Het team noemt haar Lou Lou. Ze eet als een uitgehongerd dier, klemt een broodje met zaadjes vast dat suggereert dat ze uit District 11 komt, en draagt een apparaat dat drugs door haar oor pompt. Haymitch moet doen alsof ze de echte Louella is, op wonderbaarlijke wijze hersteld van het ongeluk. Snow's familieleuze komt bovendrijven: Snow komt altijd bovenop.

Tijdens een stroomstoring georganiseerd door Wiress verschijnt Beetee — Amperts vader, een briljante winnaar uit District 3 — met een door een aardappel aangedreven gloeilamp. Beetee was gestraft voor het plannen van sabotage; ze hadden zijn zoon geoogst. Hij onthult de ondergrondse architectuur van de arena: een enorme watertank bevindt zich onder het oppervlak en voedt het ecosysteem. Als Haymitch via een mutt-portaal naar binnen gaat, een explosief plaatst en een lont aansteekt, zal de vloed Sub-A verdrinken — de begraven computer die de Spelen bestuurt. De materialen zijn al binnengesmokkeld: Amperts gevlochten teken bevat een lont en een slaghoedје, de zonnebloemtekens van District 9 bestaan nu uit explosieven. Haymitch tilt de vuurslag van zijn borst. Dezelfde vonkensteen die een smokkelaarsstokerij aansteekt, kan een revolutie ontsteken.

Effie Trinket, zus van een lid van het prepteam, redt District 12 van hun nalatige stylist door te arriveren met een vintage garderobe van een in ongenade gevallen oudtante. Haymitch channelt zijn innerlijke smokkelaar tijdens het televisie-interview: hij presenteert zijn erbarmelijke trainingsscore van één als een ereteken, schept op over het stoken van drank voor Vredebewakers, en noemt de Beroeps dom. Het publiek springt overeind. Daarna, in Plutarchs landhuis, verbindt Plutarch een telefoongesprek met Lenore Dove, die is gearresteerd voor het spelen van verboden liederen buiten het Gerechtsgebouw. Ze nemen afscheid, en laten elkaar beloven te overleven. Plutarch onthult vervolgens cruciale informatie: de zon van de arena volgt echte richtingen, en de mutt-portalen liggen verborgen onder met bloemen bedekte bermen. Hij dringt er bij Haymitch op aan de watertank de lucht in te blazen.

De arena is een meesterwerk van verleiding — zangvogels, lentebloemen, duifkleurige konijnen. Haymitch grijpt een rugzak, speer en mes bij de Hoorn des Overvloeds en sprint naar het noorden terwijl achttien tributen in het bloedbad achter hem sterven. Een kristalhelder beekje vergiftigt hem binnen enkele uren; een konijn sterft voor zijn ogen aan hetzelfde water. Houtskooltabletten uit zijn rugzak, afgedaan als een wrede grap, redden zijn leven. Hij beseft dat elke appel, bes en beek in de arena dodelijk is — alleen voorraden van de Hoorn des Overvloeds zijn veilig. Lou Lou vindt hem de volgende dag, gestuurd via haar oorimplantaat. Wanneer ze haar gezicht begraaft in een berm van bergamotplanten, vergiftigt het stuifmeel haar bloed. Haymitch rukt haar drugspomp eruit om haar lijden te beëindigen, schreeuwend naar de Spelmakers dat ze niet hun speeltje is.

Ampert arriveert met twee gestolen zonnebloem-explosieven en zijn met lont gevulde teken. Die nacht wrikt Haymitch het vlinder-mutt-portaal open met zijn speer, daalt de ladder af naar de dienstgang van Sub-A, en vindt de enorme geribde wand van de watertank die zes meter omhoog reikt tot het plafond. Hij kneedt het explosief tegen het metaal, steekt het slaghoedје erin en rolt twee meter lont uit. Zijn vuurslag ontmoet kwarts in het donker. Vonken vliegen. Vlam vat koord. Hij rent. De explosie rukt hem bijna van de ladder. IJskoud water overspoelt de gang en verzwelgt hem. Hij klampt zich vast aan de sporten, riem vastgesnoerd aan de reling, longen brandend. Wanneer zijn gezicht het wateroppervlak doorbreekt, zijn de vleermuizen verdronken en stikt het brein van de arena.

Wanneer Haymitch uit de berm opduikt, ontdekt hij dat Ampert verdwenen is — verslonden door eekhoorn-mutts die specifiek voor hem waren geprogrammeerd, met slechts een wit skelet en zijn bijl achterlatend. De arenahemel flikkert en wijkt dan uiteen als een gordijn. Echt maanlicht en frisse lucht stromen naar binnen. Eén triomfantelijk moment lang is de machine gebroken. Haymitch brult Lenore Doves verboden lied naar de sterren. Maar een laag gezoem stijgt op uit de grond: de noodgenerator, net buiten de arenamuur, brengt het systeem weer online. De nephemel keert terug. De berg barst uit in een fontein van dodelijke gouden lava die tributen aan de andere kant begraaft. De bombardering beschadigde de Spelen maar vernietigde ze niet. Nog twaalf sterven. Van achtentwintig blijven er slechts tien over.

Maysilee vindt Haymitch door Panache, de grootste Beroeps, met een pijltje door de keel te schieten — ze redt hem midden in een executie. Ze delen zijn laatste fles druivensap, ruilen sardines en aardappelen, en functioneren als broer en zus. Zij hecht zijn wonden. Hij maakt vuur voor haar. Samen overleven ze lieveheersbeestje-mutts in het hegdoolhof en een gouden stekelvarken dat drie Nieuwkomers doodt met giftige stekels. Weggedoken achter bladeren steekt Maysilee haar pink uit: een van hen moet winnen en de slechtste winnaar in de geschiedenis worden, en voor altijd weigeren het spel van het Capitol te spelen. Haymitch haakt zijn vinger om de hare. Wanneer ze uit elkaar gaan bij de rand van de klif, boren roze vogel-mutts hun snavels door Maysilees keel. Haymitch houdt haar hand vast terwijl ze gaat, hun pinken nog steeds verzegeld rond een belofte.

Haymitch doodt twee Beroeps uit District 4 in wanhopig gevecht van dichtbij, en staat dan tegenover Silka — de laatste Beroeps — in een bruut bijlgevecht. Ze snijdt zijn buik open met haar lemmet. Hij vlucht naar de klif aan de rand van de arena, waar hij eerder een onzichtbaar krachtveld had ontdekt dat voorwerpen terugkaatst. Silka volgt hem en slingert haar bijl naar zijn hoofd. Hij laat zich in het stof vallen. De bijl zeilt over de klif, raakt het krachtveld, keert van richting om, en boort zich in haar schedel. Stervend aan zijn wond assembleert Haymitch een laatste explosief uit Maysilees reservelont en het overgebleven zonnebloemteken. Hij steekt het aan met zijn vuurslag en slingert het de canyon in. De detonatie ontmoet het krachtveld. De aarde schokt. Zijn hand vindt de vuurslag tegen zijn hart.

Haymitch wordt wakker, vastgeketend in een Capitol-laboratorium, omringd door Avoxen en mutts, in leven gehouden door een drugspomp die in zijn borst is gehecht. Weken van eenzame kwelling volgen voordat hij terugkeert naar het tribuutenappartement. De samenvatting bij de Winnaarsceremonie onthult hoe grondig zijn Spelen zijn herschreven: de tankbombardering gewist, Amperts verbond ontmanteld, de eenheid van de Nieuwkomers verwijderd. Hij verschijnt als een egoïstische deugniet die zijn bondgenoten in de steek liet en door geluk in de overwinning strompelde. Snow plaatst de gouden kroon op zijn hoofd en biedt vier woorden: geniet van je thuiskomst. Op het nafeest wordt Haymitch tentoongesteld in een letterlijke gouden vogelkooi, met de hand gevoerd als een huisdier. Hij speelt totale onderwerping, wetend dat het overleven van zijn familie ervan afhangt.

De trein brengt Haymitch bij dageraad naar District 12 met drie doodskisten. Hij loopt door lege straten naar de Zoom en vindt zijn huis in lichterlaaie — Ma en Sid levend verbrandend binnenin. Buren houden hem tegen terwijl het dak instort. Dagen later, bevrijd van slaapmiddel, ontmoet hij Lenore Dove bij zonsopgang in de Weide. Ze rent lachend en huilend naar hem toe. Hij ziet het zakje gumdrops — niet de regenboogkleurige uit de winkel van de Donners, maar allemaal bloedrood. Voordat hij haar kan tegenhouden, heeft ze er een ingeslikt. Gif schuimt binnen seconden door haar lippen. Haar laatste woorden zijn een bevel: laat de zon niet opkomen boven de Oogst. Beloof het. Hij drukt zijn mond op de hare. De smaak van gif bevestigt dat ze weg is.