De nachtprins

Callum bereidt een open plek voor met kaarslicht en gebruikt intieme aanraking om Aurora te laten zien dat veranderen aanvoelt als bevrijding, niet als vernietiging. Maar de koorts stijgt en ze zakt in elkaar. Callum draagt haar naar Blake, de enige beschikbare genezer. Beide alfa's veranderen in wolven en vechten om haar bewusteloze lichaam. Blake drukt Aurora onder zijn massieve gestalte en bewaakt haar de hele nacht — grommend wanneer Callum nadert. Ze wordt wakker ingeklemd tegen Blakes blote borst, beide mannen naakt, de kamer verwoest. Het cruciale feit: ze is niet veranderd. Callum is zichtbaar opgelucht, in de overtuiging dat ze menselijk is. Maar Aurora voelt dat Blake iets verbergt. Later, alleen bij het meer, vertelt Blake haar de waarheid — ze is een wolf. Hij had zijn levenskracht niet kunnen delen met een mens. Waarom ze niet veranderde blijft een mysterie dat hij niet kan verklaren.

Ian, een wolf uit Lochlans clan wiens broer Alexander gevangen houdt, bedwelmt Aurora en levert haar af bij James in een landhuis. Ze wordt vastgebonden aan een pilaar voor James en zijn geallieerde alfa's. Blake en Callum arriveren om te onderhandelen. James stelt een test voor: hij laat Aurora vrij als Blake haar kust — hij wil dat Callum Blakes ware reactie ziet. Callum zegt Blake te gehoorzamen. Aurora is geketend en hulpeloos terwijl de man van wie ze houdt haar vernedering goedkeurt voor joelende mannen. Blake nadert, fluistert een verontschuldiging en drukt zijn lippen op de hare. Duisternis en dennengeur overspoelen haar zintuigen. Iets visceraals vibreert langs hun band. Blake gebruikt de kus als dekmantel om haar boeien te testen. Momenten later grijpt hij het wapen van een bewaker en snijdt haar touwen door terwijl de kamer uitbarst in chaos.

Alexanders Grenslanden-soldaten crashen door de glas-in-loodramen terwijl Callum op James afstormt. Blake grijpt Aurora om te vluchten, maar een musketier vuurt met wolfskersgedrenkte kogels die zijn schouder raken — hij had zijn lichaam gedraaid om haar te beschermen. Aurora sleept de bloedende, vergiftigde wolf door gangen en op een paard. Alexander achtervolgt hen te paard, een griezelig vertrouwd deuntje fluitend. Ze bereiken een kapel gemerkt met Nachts halve-maansymbool. Alexander stopt bij het hek — hij probeerde ooit de God van de Nacht te bedriegen en is nu bang om voet op heilige grond te zetten. Binnen wast Aurora het gif van haar handen, injecteert het tegengif uit Blakes medische kit en verbindt zijn wonden. Het tegengif drijft zijn wolf tot woeste agressie. Ze duwt hem terug via de band — en ontdekt een nieuwe vaardigheid. Een boodschapper arriveert: Callum heeft gewonnen. James gaf op en vluchtte.

Bij Madadh-allaidh omringen Lochlans troepen de kasteelmuren. Callum zit op de troon met James' koninklijke sjerp om, gekneusd en koninklijk — maar nauwelijks in staat Aurora aan te kijken. Hij wijst haar een aparte kamer toe, bewerend dat hij ruimte nodig heeft. De gedwongen kus is een splinter die hij niet kan verwijderen. Fiona wordt bevrijd en verplettert Aurora in een vurige omhelzing. In de ziekenzaal draagt Kai — Lochlans geredde voormalige bèta — Nachts brandmerk in zijn borst gebrand. Zijn ogen flitsen zwart en hij spreekt met een stem die niet de zijne is, waarschuwend dat iets Aurora's geur kent. Blake verdooft hem. Kai bracht Alexanders ultimatum over: lever Aurora uit, of sta een oorlog te wachten zoals het noorden nog nooit heeft gezien. Een wezen genaamd het Duistere Beest wacht bij de Grijze Burcht. Blake waarschuwt dat de bevrijde gevangenen mogelijk als val zijn gestuurd.

Fiona sleurt een sproeterige roodharige tegen de grond van de Grote Zaal tijdens het kroningsfeest. Philip, Aurora's broer — de Zuidlandse prins die ze verachtte om zijn dronkenschap en wreedheid — flirt met elke vrouw en bespot elke dreiging. Dan veranderen zijn ogen: pupillen verwijden zich, irissen dooraderd met zilver. De troonopvolger van het mensenrijk is een wolf. Hij werd gebeten in de paleiskerkers voordat hij naar de Sneeuwlanden vluchtte, waar hij als krijger werd opgeleid. Hij draagt een huwelijksvoorstel bij zich van Ingrid Erickson, de koningin van de Sneeuwlanden, die aanbiedt de wolvenkoninkrijken te verenigen tegen Nachts groeiende volgelingen. Callum weigert botweg — hij trouwt alleen uit liefde. Wanneer Callum Philip test in een zwaardgevecht op de binnenplaats, houdt de vermeende losbol stand tegen vijf Noordlandse Wolven tegelijk. De prins is veel meer dan hij doet voorkomen.

Aurora vindt een passage die een nierverwijdering beschrijft, met een diagram dat overeenkomt met het lange gebogen litteken op Blakes buik. De gruwelijke boeken waarvan ze aannam dat hij ze had geschreven — documenterend experimenten op Wolven, het smelten van ogen, het breken van botten — waren verslagen van wat hem was aangedaan. Ze confronteert Blake en smijt het boek tegen zijn borst. Hij bevestigt zonder met zijn ogen te knipperen: haar vaders Meester der Geneeskunde leidde een programma van systematische marteling onder het paleis. Blake was een van zijn proefpersonen. De onthulling verbrijzelt Aurora's begrip van alles. Terwijl zij boven danslessen volgde, werd Blake beneden ontleed. Hij is niet slechts een ambitieuze alfa die naar de troon dingt. Hij heeft reden om mensen net zo diep te haten als Wolven. Aurora vreest dat zijn einddoel verder reikt dan Callums kroon — dat hij misschien wil dat alles verbrandt.

Aurora vecht met Blake om de ontbrekende pagina's uit zijn boek, maar hij verbrandt ze in de open haard — ze vangt slechts één woord op voordat ze tot as vergaan: Anam-Cridech. Momenten later arriveert Lochlan met gewapende mannen op bevel van Callum. Blake gaat vreedzaam naar de kerkers, glimlachend, Aurora waarschuwend dat hij zijn hand nog niet heeft getoond. Met hem opgesloten traceert Aurora het onbekende woord via Elsies liefdesromans naar hun auteur — mevrouw McDonald, de kasteelkok. De oude vrouw bevestigt wat de fictie beschrijft: de Anam-Cridech is een partnerband, geschapen door de Maangodin tussen twee voorbestemde zielen. Hij kan niet verbroken worden. Eenmaal aanvaard, overleeft hij zelfs de dood. Aurora verlaat de keuken op trillende benen. De band die haar met Blake verbindt was nooit zijn wapen. Hij is heilig, eeuwig, permanent. Ze zijn partners.

Aurora stormt Callums vertrekken binnen, doorweekt en razend, en slingert een kandelaar naar zijn hoofd terwijl hij in bad zit. Ze valt boven op hem in de kuip. Hij geeft de waarheid toe: hij weet het sinds de nacht dat James de kus afdwong. Hij rook het, zag Blakes reactie, en las toen de gescheurde pagina's uit Blakes boek. Hij onderdrukte de kennis omdat het aanvaarden ervan betekende dat hij haar zou verliezen. Ze schreeuwen tegen elkaar, verstrengeld en druipend, totdat woede overgaat in wanhopig verlangen. Callum houdt zichzelf eindelijk niet meer in. Daarna, uitgeput en trillend, vertelt hij haar wat de heilige band onvermijdelijk maakt: hun relatie kan niet voortbestaan onder Wolven. Ze zweert het Hart van de Maan te vinden en de band te verbrijzelen. Callum zegt dat hij op haar zal wachten. Altijd.

Op de kasteelkantelen vertelt Callum Aurora dat ze niet veilig is op Madadh-allaidh. Alexander jaagt op haar, ontrouwe Wolven zouden haar verraden, en Blake — eenmaal bevrijd — zal haar komen halen. Hij heeft Philip getest en een krijger gezien die het vertrouwen waard is. Hij draagt de prins op Aurora te begeleiden naar Glas-Cladach en verder naar de Sneeuwlanden. Ze omarmen elkaar tegen de borstwering, voor een laatste blik over de bergen. Rond een kampvuur in het bos deelt Philip zijn geschiedenis: gebeten door Jack in de paleiskerkers, vluchtte hij naar de Sneeuwlanden en trainde als krijger. Dan dalen Alexanders mannen af in de nacht. Philip wordt op zijn knieën gedwongen en gehoorzaamt — Alexander, die Philip ook beet in diezelfde kerker, is in het geheim zijn alfa. Aurora wordt geboeid. Ze worden naar de Grijze Burcht gesleept.

In de kerkers van de Grijze Burcht ontdekt Aurora dat James, Claire en Ryan al gekooid zijn — meegebracht om te vechten tegen het Duistere Beest dat beneden loert. Ze wordt naar een vervallen amfitheater gesleept en geketend tussen twee palen voor gekapte acolieten. Alexander beveelt haar te geselen met een zweep met zilveren punt, erop staand dat pijn haar verborgen kracht naar boven zal dwingen. De zweep scheurt haar rug open en Aurora trekt zich terug in de enige toevlucht die ze kent — steen. Ze heeft eerder in deze positie gestaan, vastgehouden door nonnen in de Kerk van Licht en Zon terwijl de Hogepriester haar sloeg voor zonden die ze nooit had begaan. Ze wordt gevoelloos. Haar kracht weigert te verschijnen. Alexander schreeuwt. Dan verschijnt Blake in de toegangsgang, doorweekt met bloed en geflankeerd door Jack en Arran, en noemt Aurora zijn partner voor elke wolf in de ruimte.

Alexander gooit een luik open en Nachts slangenachtige gevangene — een in schaduw gewikkeld wezen met obsidiaan ogen — barst het amfitheater in en verslindt mannen in hun geheel. Blake zegt Aurora dat ze niet haar wolf moet stoppen met onderdrukken, maar een andere kracht. Ze stopt met vechten tegen de koorts en valt in een visioen: ze verbrijzelt haar stenen huid in de paleistuin, breekt de wijnranken in de kerk, rukt zich los van marionettendraden. Dan vindt ze haar moeder bij een maanverlicht meer. Haar moeder onthult de waarheid: hun bloedlijn stamt af van de Maangodin en de Oerwolf. Het Hart van de Maan was nooit een relikwie. Het is een persoon, doorgegeven via de vrouwelijke lijn, elke generatie sterker wordend. Haar moeder nam de wolfskerskruid vrijwillig in, liet zich doden, om dit geheim te beschermen. Aurora opent haar ogen en ontketent een schreeuw van maanlicht die de slang tot as verbrandt.

De Wolven knielen. James noemt Aurora Hart van de Maan. Dan snijdt Alexander, bloedend maar levend, Blakes keel door van achteren. Arran onthoofdt de Grenslanden-heer een moment later, maar de band tussen Aurora en Blake begint te rafelen. Ze zou hem kunnen verbreken en zichzelf redden. In plaats daarvan duikt ze in zijn bewustzijn, vindt hem verdronkend in de put uit zijn jeugd, en hijst hem eruit — de band versterkend in plaats van hem te verbreken. Dagen later droomt Aurora zich een weg naar Blakes verleden en ziet hem knielen voor Nachts obsidiaan troon, belovend het Hart van de Maan te vinden. Blake is de Nachtprins — een gevangene die stierf in haar vaders kerker en door Nacht werd teruggestuurd om de sleutel tot zijn gevangenis te vinden. Hij wist niet dat de sleutel zij zou zijn. Nachts troepen komen eraan. Blake steekt zijn hand uit. Aurora pakt hem aan.