Krowy

Cripps przyciska Stevena do platformy ubojowej i sodomizuje go, jednocześnie prowadząc jego rękę na pistolecie bolcowym. Steven strzela w czaszkę krowy i pada. W kolejnych dniach Cripps eskaluje — pełna zmiana zabijania, przesiąknięta krwią i bezlitosna, aż Steven odkrywa, że penetruje konającą krowę ramię w ramię z rzeźnikami. Traci przytomność. Kiedy się budzi, jest noc, a krąg krów otacza go w pustym pomieszczeniu. Sjena guernsey odzywa się: ostrzega, że filozofia Crippsa to kłamstwo, że rzeźnicy nie stali się potężni — po prostu przestali czuć. Guernsey prowadzi Stevena tunelami do rozległej podziemnej komory, gdzie dwieście zbiegłych krów zbudowało ukrytą cywilizację pod miastem. Chcą, żeby Steven zwabił Crippsa, aby mogły go zabić. Odmawia — ale świat się przechylił.

Cripps czeka pewnego wieczoru w ubojni z czymś pod plandeką: to Gummy, zdeformowany operator prasy do czaszek, nagi i skrępowany w uchwycie do bydła jak związany ptak. Cripps wręcza Stevenowi sekator i prowadzi ostrza w ciało starca. Steven tnie w górę od odbytu do czaszki, łamiąc żebra po drodze, podczas gdy Cripps szepcze mu do ucha słowa zachęty. Gummy krzyczy, aż traci przytomność. Steven wymiotuje do rozciętego ciała i zapada w stan fugowy. Budzi się godziny później w mieszkaniu Lucy, nie pamiętając, jak się tam dostał. Ale następny poranek przynosi coś zdumiewającego: czuje się jasny, czysty, zdolny do działania. Groza została przetworzona w paliwo, którego nigdy nie posiadał. Po raz pierwszy wierzy, że może zabić matkę wprost. Koniec z powolną trucizną.

Steven wchodzi do ciemnej kuchni, sięgając po nóż, ale Wiedźma już się rusza — rzuca go twarzą w dół całym ciałem i zaciska sznur wokół jego gardła. Jej miażdżący ciężar przygniata go. Wzrok mu ciemnieje. Na końcu korytarza Pies ciągnie się ku niemu na połamanych łapach, kuśtykając gorączkowo. Wiedźma go nie widzi. Pies wspina się na ramię Stevena, wbija zęby w jej szyję i trzyma, podczas gdy ona wrzeszczy i puszcza sznur. Odrywa Psa i rozbija mu czaszkę o ścianę. Steven patrzy, jak oczy jego psa pękają przy uderzeniu. Wtedy nadchodzi wściekłość jak napięcie elektryczne. Łokciem rozbija jej usta do krwi, wlecze ją do kuchni, wyrywa obcęgami każdy ząb, piłuje kikuty do gładkości, a potem przywiązuje jej otwarte usta do swojego ciała. Dusi się jego odchodami — ostatni posiłek w wojnie trwającej całe życie.

Lucy się wprowadza. Spalają szczątki Wiedźmy na dachu, gdzie sztywne ciało Psa patrzy spomiędzy kominów. Razem malują i szorują, urządzając mieszkanie na wzór domów z sitcomów — pogodne, jasne, uporządkowane. Lucy jest w ciąży. Steven czuje się jak król obserwujący miasto z dachu. Ale architektura szczęścia okazuje się pusta. W ciągu kilku tygodni pewność siebie z niego odpływa, zastąpiona bezsilną świadomością wszystkiego, co mogłoby roztrzaskać to, co zbudował. Lucy może się załamać. Pieniądze się kończą. Nie wrócił do zakładu od tamtej nocy z obcęgami. Rozpoznaje schemat z mdlącą jasnością: zabicie Wiedźmy dało mu siłę, a ta siła się wyczerpała. Potrzebuje kolejnej śmierci, żeby dalej stać na nogach.

Steven wraca do zakładu i mówi guernsey, że sam zabije Crippsa — żadnego przekazywania, żadnej wspólnej zemsty. Krowy mogą być świadkami, ale śmierć należy do niego. Tego wieczoru wabi Crippsa do ubojni i strzela mu z pistoletu bolcowego w kolano, miażdżąc je. Krowy wlewają się przez wentylację. Steven wlecze Crippsa do tuneli, rozpina go na ziemi podziemnej komory i zdziera skórę z jego rąk i nóg nożem elektrycznym. Otwiera brzuch, wyciąga garściami wnętrzności, wydłubuje oczy. Cripps umiera w trakcie sekcji, szepcząc do końca słowa zachęty — dumny z zaciekłości swojego ucznia. Stado klęka i kłania się. Guernsey ostrzega Stevena na osobności, że ta adoracja zaszła dalej, niż przewidywano.

Bez Crippsa, którego mogłyby nienawidzić, krowy szarżują w bezcelowych kręgach wokół jego szkieletu, oszalałe i pozbawione tożsamości. Steven wraca, by przemówić do stada: są miejskimi krowami, mówi im, wyhodowanymi na śmierć, ale żywymi, a ich nowa natura wymaga afirmacji. Prowadzi szarżę na plac budowy, tratując robotników, zabierając kasetę z pieniędzmi na utrzymanie domu. Guernsey kradnie jedno zabójstwo i zaczyna pozycjonować się jako rywalka o przywództwo. Steven eskaluje — przeprowadza stado szarżą przez stację metra, miażdżąc pasażerów o kafelkową ścianę, wbijając kciuki w oczy kobiety przy uderzeniu. Potem karmi krowy kawałkami ludzkiego mięsa, nazywając to ostatnim darem, który dopełni ich przemiany. Każde zwierzę je, z wyjątkiem guernsey. Zbiegłe bydło stało się drapieżnikami.

Podczas gdy Steven prowadzi stado, Lucy się rozpada. Mówi mu, że ich układ to wzajemne ukrywanie się, nie miłość — że trucizna narasta niezależnie od pomalowanych ścian i porannej kawy. Sama w mieszkaniu podejmuje decyzję, wokół której krążyła latami. Rozcina się — najpierw genitalia, by poszerzyć przejście, potem długie nacięcie w poprzek brzucha. Sięga do własnej macicy, zaciska palce na twardym kształcie i wyciąga go przez ranę. Płód spada na podłogę obok jej biodra. Lucy umiera w przekonaniu, że wreszcie wydobyła czarny kamień nagromadzonych szkód, który przez całe życie próbowała zlokalizować. Steven wraca do domu i znajduje ją w jeziorze krwi, żółte zwłoki jego nienarodzonego dziecka przyciśnięte do jej uda. Przybija płód gwoździem do ściany kuchni i zapada w katatonię.

Deszcz rozpuszcza budynek. Tylna ściana osuwa się, odsłaniając pokoje Stevena jak domek dla lalek rozłupany przez ciekawskiego boga. Przybywają urzędnicy; Steven schodzi po rurze i ucieka w miasto, ale tłumy go przytłaczają — każdy obcy to kwas, który rozpuszcza jego kontury. Krzyczy, rozrywa kratę studzienki burzowej i spada pod ziemię. Tunelami, które ledwo pamięta, czołga się ku krowiej komorze, docierając na miejsce, by zastać ją pustą — stado jest na szarży prowadzonej przez guernsey. Wyciąga kość udową Crippsa ze szkieletu, już złamaną w ostrze włóczni, i zakopuje się pod skorupą zaschniętego łajna, by czekać. Kiedy stado wraca, Steven powstaje i wbija kość w szyję guernsey, a potem wgniata ją przez ucho zwierzęcia. Płowa krowa trąca go pyskiem w bok. Nabiera powietrza pełnymi płucami, by obudzić stado — swoją ostatnią, podziemną rodzinę.