Wschód słońca w czasie żniw

Drusilla odwołuje oficjalne pożegnania jako karę za zamieszki. Plutarch targuje się: dwie minuty z rodziną, jeśli mama odegra reakcje na użytek kamer. Zgadza się, dysząc na komendę, podczas gdy dziesięcioletni Sid, zdezorientowany i zapłakany, jest instruowany, by wołać brata po imieniu. Haymitch opróżnia kieszenie — pieniądze dla mamy, swój nowy nóż i torebkę żelków przeznaczonych dla Lenore Dove oddaje Sidowi. Mama szepcze słowa jego zmarłego ojca o skazanym trybucie: nie pozwól im malować plakatów twoją krwią. Strażnicy Pokoju rozdzierają ich siłą. Porażony paralizatorem i wrzucony do pociągu, Haymitch przyciska twarz do zakratowanego okna. Dystrykt 12 znika w burzy — z wyjątkiem Lenore Dove na grzbiecie wzgórza, w czerwonej sukience przyklejonej do ciała wiatrem, zawodzącej w wichurę. To pożegnanie należy tylko do nich.

W pociągu Haymitch zawiera sojusz z Louellą — jedyną osobą, której ufa. Maysilee zaskakuje wszystkich, stając w obronie Louelli przed protekcjonalnością obsługi i domagając się talerzy oraz sztućców dla dziewczyny, która nigdy nie widziała tyle mięsa naraz. Kiedy Maysilee obraża strój Drusilli, porównując go do skrzyżowania Strażnika Pokoju z kanarkiem, eskorta bije ją szpicrutą. Maysilee uderza pierwsza, znosi chłostę bez błagania i na koniec wbija szpilę na temat wieku Drusilli. Później Plutarch wnosi tort urodzinowy z szesnastoma świeczkami, a kamery są już gotowe. Haymitch przypomina sobie słowa ojca i odwraca się do tortu plecami. Żaden z trybutów nie tyka ani kawałka. Poobijany i nieufny wobec siebie nawzajem, Dystrykt 12 znalazł jedną rzecz wspólną: odmawia odgrywania wdzięczności przed Kapitolem.

Parada rydwanów kończy się katastrofą. Spłoszone fajerwerkiem konie Dystryktu 12 ponoszą, oś rozłupuje się o inny rydwan, a wóz zostaje wyrzucony na aleję. Haymitch ląduje w kałuży krwi, która nie jest jego. Czaszka Louelli pękła od uderzenia o bruk. Niesie jej ciało przez szczątki wraku, przejmuje porzucony rydwan Dystryktu 1 i jedzie nim pod balkon Prezydenta Snow'a. Kładzie Louellę tam, gdzie Snow nie może udawać, że jej nie widzi, po czym zaczyna klaskać — powolne, szyderczy hołd oddany temu, komu się należy. Bladoniebieskie oczy Snow'a zwężają się, ale nie patrzą na twarz Haymitcha. Zatrzymują się na krzesiwie zawieszonym na jego szyi. W ciągu kilku godzin lekkomyślny chłopak z gór zostanie wezwany. Prezydent nie zapomina szczegółów.

Mags, doświadczona zwyciężczyni z Dystryktu 4, oraz Wiress, ubiegłoroczna triumfatorka z Dystryktu 3, zostają ich mentorami. Mags trzyma Haymitcha, gdy ten wreszcie opłakuje Louellę. Podczas treningów chłopak imieniem Ampert z Dystryktu 3 — ledwie dorównujący wzrostem młodszemu bratu Haymitcha, ale niezwykle bystry — proponuje coś bezprecedensowego: masowy sojusz dystryktów niezawodowych, by polować na wyszkolonych zabójców, zamiast być przez nich ściganymi. Haymitch dołącza, zabierając ze sobą Maysilee i Wyatta. Dzięki wspólnym posiłkom i odmowie ulegania zastraszeniu Nowicjusze rozrastają się do ośmiu dystryktów. Maysilee przemienia skromne drobiazgi w elegancką biżuterię, zdobywając oddanie sojuszników. Wyatt okazuje się być bukmacherem, obliczającym ich szanse z niepokojącą precyzją. Gdy Haymitch nadaje sojuszowi nazwę zaczerpniętą z górniczego slangu oznaczającego nowych rekrutów, grupa autsajderów przeistacza się w ruch.

Snow wzywa Haymitcha do rodzinnej rezydencji Plutarcha na prywatne rozliczenie. Pośród półek z tysiącami książek prezydent ujawnia szczegółową wiedzę o Covey i Lenore Dove. Obiecuje zaaranżować śmierć Haymitcha na arenie w zależności od jego zachowania — czystą i uczciwą albo najwolniejszą agonię, jaką kiedykolwiek transmitowano. Następnie odsłania swój podarunek: dziewczynę chirurgicznie zmienioną tak, by przypominała Louellę, odurzaną i zaprogramowaną, zdolną jedynie powtarzać przypisane jej imię i dystrykt. Zespół nadaje jej imię Lou Lou. Je jak wygłodzone zwierzę, kurczowo trzyma bułkę z ziarnami sugerującą, że pochodzi z Dystryktu 11, i nosi urządzenie pompujące narkotyki przez ucho. Haymitch musi udawać, że to prawdziwa Louella, cudownie ocalona z katastrofy. Rodzinne motto Snow'a wypływa na powierzchnię: Snow zawsze ląduje na wierzchu.

Podczas zaciemnienia zaaranżowanego przez Wiress pojawia się Beetee — ojciec Amperta, genialny zwycięzca z Dystryktu 3 — trzymając żarówkę zasilaną ziemniakiem. Beetee został ukarany za planowanie sabotażu; w odwecie wylosowali jego syna. Ujawnia podziemną architekturę areny: pod powierzchnią znajduje się ogromny zbiornik wodny zasilający cały ekosystem. Jeśli Haymitch wejdzie przez portal zmieńców, umieści ładunek wybuchowy i podpali lont, powódź zatopi Sub-A — zakopany komputer sterujący Igrzyskami. Materiały zostały już przemycone: pleciony token Amperta zawiera lont i zapalnik, a tokeny ze słonecznikami z Dystryktu 9 składają się teraz z materiału wybuchowego. Haymitch podnosi krzesiwo ze swojej piersi. Ta sama iskrząca skała, która rozpala bimbrownię, może rozpalić rewolucję.

Effie Trinket, siostra jednego z członków ekipy przygotowawczej, ratuje Dystrykt 12 przed niedbałym stylistą, przybywając z zabytkową garderobą po zhańbionej ciotecznej babce. Haymitch podczas telewizyjnego wywiadu wciela się w swojego wewnętrznego bimbrownika: przedstawia swój żałosny wynik treningowy — jedynkę — jako powód do dumy, przechwala się produkcją bimbru dla Strażników Pokoju i nazywa Zawodowców głupcami. Publiczność zrywa się na nogi. Później, w rezydencji Plutarcha, ten łączy rozmowę telefoniczną z Lenore Dove, która została aresztowana za granie zakazanych piosenek przed Gmachem Sprawiedliwości. Żegnają się, a każde z nich wymusza na drugim obietnicę, że przeżyje. Następnie Plutarch ujawnia kluczowe informacje wywiadowcze: słońce na arenie podąża za rzeczywistymi kierunkami świata, a portale zmieńców ukryte są pod pokrytymi kwiatami nasypami. Nalega, by Haymitch wysadził zbiornik z wodą w powietrze.

Arena jest arcydziełem uwodzenia — śpiewające ptaki, wiosenne kwiaty, gołębioszare króliki. Haymitch chwyta plecak, włócznię i nóż przy Rogu Obfitości i pędzi na północ, podczas gdy osiemnastu trybutów ginie w krwawej jatce za jego plecami. Krystaliczny strumień truje go w ciągu kilku godzin; królik ginie od tej samej wody na jego oczach. Tabletki węglowe z plecaka, uznane wcześniej za okrutny żart, ratują mu życie. Uświadamia sobie, że każde jabłko, każda jagoda i każdy strumień na arenie są śmiertelne — bezpieczne są jedynie zapasy z Rogu Obfitości. Lou Lou znajduje go następnego dnia, naprowadzana przez implant w uchu. Gdy zanurza twarz w kępie pysznogłówki, pyłek zatruwa jej krew. Haymitch wyrywa jej pompkę z lekami, by skrócić jej cierpienie, krzycząc na Organizatorów Igrzysk, że nie jest ich zabawką.

Ampert przybywa z dwoma skradzionymi ładunkami wybuchowymi ze słoneczników i swoim żetonem owiniętym lontem. Tej nocy Haymitch podważa włócznią portal z zmutowanymi motylami, schodzi po drabinie do korytarza technicznego poziomu Sub-A i znajduje potężną żebrowaną ścianę zbiornika wodnego ciągnącą się sześć metrów do sufitu. Formuje ładunek wybuchowy na metalu, wkłada zapalnik i odwija blisko dwa metry lontu. Jego krzesiwo uderza o kwarc w ciemności. Iskry lecą. Płomień chwyta sznur. Biegnie. Eksplozja niemal zrywa go z drabiny. Lodowata woda zalewa korytarz i pochłania go. Czepia się szczebli, pasem przywiązany do poręczy, z płonącymi płucami. Kiedy jego twarz przebija powierzchnię, nietoperze są utopione, a mózg areny się dusi.

Wynurzając się zza nasypu, Haymitch odkrywa, że Amperta już nie ma — pożarły go zmutowane wiewiórki zaprogramowane specjalnie na niego, pozostawiając jedynie biały szkielet i jego topór. Niebo areny migocze, a potem rozchodzi się jak kurtyna. Prawdziwe światło księżyca i świeże powietrze wlewają się do środka. Przez jeden pełen uniesienia moment maszyna jest zepsuta. Haymitch wyje zakazaną pieśń Lenore Dove w stronę gwiazd. Ale z ziemi narasta niski pomruk: generator zapasowy, tuż za murem areny, przywraca system do działania. Fałszywe niebo powraca. Góra wybucha fontanną śmiercionośnej złotej lawy, grzebiąc trybutów po drugiej stronie. Bombardowanie uszkodziło Igrzyska, ale ich nie zniszczyło. Ginie kolejnych dwunastu. Z dwudziestu ośmiu pozostaje tylko dziesięciu.

Maysilee odnajduje Haymitcha, trafiając strzałką w gardło Panache'a, największego z Zawodowców — ratując go w trakcie egzekucji. Dzielą się jego ostatnią butelką soku winogronowego, wymieniają sardynki i ziemniaki i funkcjonują jak rodzeństwo. Ona zszywa jego rany. On rozpala dla niej ogniska. Razem przeżywają atak zmutowanych biedronek w labiryncie z żywopłotu i złotego jeżozwierza, który zabija trzech Nowicjuszy jadowitymi kolcami. Skuleni za liśćmi, Maysilee wyciąga mały palec: jedno z nich musi wygrać i zostać najgorszym zwycięzcą w historii, odmawiając na zawsze udziału w grze Kapitolu. Haymitch splata swój palec z jej palcem. Kiedy rozdzielają się w pobliżu krawędzi urwiska, różowe ptasie zmutki wbijają dzioby w gardło Maysilee. Haymitch trzyma ją za rękę, gdy odchodzi — ich małe palce wciąż splecione wokół obietnicy.

Haymitch zabija dwóch Zawodowców z Dystryktu 4 w desperackiej walce wręcz, po czym staje naprzeciw Silki — ostatniej Zawodowiczki — w brutalnym pojedynku na topory. Silka rozpruwa mu brzuch ostrzem. Ucieka na klif na skraju areny, gdzie wcześniej odkrył niewidzialne pole siłowe odbijające przedmioty z powrotem w górę. Silka podąża za nim i ciska toporem w jego głowę. Haymitch rzuca się na ziemię. Topór przelata nad klifem, uderza w pole siłowe, zmienia trajektorię i wbija się w jej czaszkę. Umierając od rany, Haymitch składa ostatni ładunek wybuchowy z zapasowego lontu Maysilee i pozostałego żetonu ze słonecznikiem. Odpala go krzesiwem i ciska w kanion. Detonacja spotyka się z polem siłowym. Ziemia wstrząsa się w konwulsjach. Jego dłoń zaciska się na krzesiwie przyciśniętym do serca.

Haymitch budzi się przykuty łańcuchami w kapitolińskim laboratorium, otoczony przez Avoxów i zmiechy, utrzymywany przy życiu przez pompę z lekami wszytą w jego klatkę piersiową. Tygodnie samotnych tortur mijają, zanim wraca do apartamentu trybutów. Powtórka z Ceremonii Zwycięzcy ujawnia, jak gruntownie przepisano jego Igrzyska: bombardowanie zbiornika wymazane, sojusz Amperta rozbity, jedność Przybyszów usunięta. Wygląda na samolubnego łobuza, który porzucił swoich sojuszników i potknął się o zwycięstwo dzięki szczęściu. Snow kładzie mu na głowie złotą koronę i wypowiada cztery słowa: miłego powrotu do domu. Na przyjęciu Haymitch zostaje wystawiony na pokaz w dosłownej złotej klatce dla ptaków, karmiony z ręki kąskami jak zwierzątko domowe. Odgrywa całkowite posłuszeństwo, wiedząc, że przetrwanie jego rodziny od tego zależy.

Pociąg dowozi Haymitcha do Dwunastego Dystryktu o świcie wraz z trzema trumnami. Idzie pustymi ulicami do Złożyska i zastaje swój dom pochłonięty przez płomienie — mama i Sid płoną żywcem w środku. Sąsiedzi przytrzymują go siłą, gdy dach się zapada. Kilka dni później, wyrwany ze snu wywołanego syropem, spotyka Lenore Dove o wschodzie słońca na Łące. Biegnie do niego, śmiejąc się i płacząc jednocześnie. Zauważa torebkę żelek — nie tęczowych ze sklepu Donnerów, lecz samych krwistoczerwonych. Zanim zdąży ją powstrzymać, połyka jedną. Trucizna w kilka sekund pieni się na jej wargach. Jej ostatnie słowa to rozkaz: nie pozwól, żeby słońce wzeszło nad dożynkami. Obiecaj. Przyciska usta do jej ust. Smak trucizny potwierdza, że odeszła.