Eldritch

Zevander, Maevyth'i dövüş eğitimine zorlamak için Yiyen Orman'dan iki enfekte yaratığı çeker. Kemik kırbacı — avucundan açılan bir omurga — defalarca ıskalayarak ateşlenir, ta ki yaratıklardan biri Zevander'ı çenelerinin altına sıkıştırıp yere yapıştırana kadar; bu manzara onun öldürme içgüdüsünü açığa çıkarır. İkisini de yok eder ama kan içinde dikilir, dehşete düşmüştür. Zevander'ın dersi teknikten çok daha derine iner: merhameti onun zayıflığıdır — düşmanlarında insanlık arar ve tereddüt eder. Bu arada Maevyth, Aleysia'nın göğüs kafesinde Zevander'ın yara iziyle aynı siyah damarlarla çevrili karanlık bir kütle keşfeder. İncelediğinde, ona musallat olan ölüm tanrıçası Morsana'nın sesi Aleysia'yı öldürmesini fısıldar. Maevyth'in eli kız kardeşinin boğazına kapanır, sonra kendini dehşetle geri çeker, içinde yaşayan şeyden korkarak.

Beş gün bilinçsiz kaldıktan sonra Aleysia çığlıklarla uyanır ve Maevyth'i görünürde bir sakinlikle karşılar — harap olmuş bir dünyaya gözlerini açan biri için fazla sakin. Çiğ et arzular, parmaklarını takıntılı kalıplarla vurur ve kompulsif biçimde sayar: dört-üç-iki-bir, bir-iki-üç-dört. Maevyth'in bir gazapyiyen tarafından yutulurken izlediği adam Moros'un onu ormandan güvenle çıkardığını iddia eder. Maevyth'in başka bir dünya hakkındaki anlatımını reddeder, Zevander'ı kaçıranı olarak adlandırır ve ani öfke patlamalarına kapılıp ardından çekicilikle her şeyi yumuşatır. Maevyth yere kazınmış tırnak izleri ve Aleysia'nın tırnaklarının altına sıkışmış siyah kalıntılar bulur; sanki kız kardeşi kafeslenmiş bir hayvan gibi tahtaları tırmıklamıştır. Önlem olarak bileklerini yatağa bağlarlar, ama Maevyth büyüttüğü kızla geri dönen şeyi bağdaştıramaz.

Kulübenin içinde tavşan kalıntılarından örümcekler doğar, çoğalarak bir orduya dönüşür ve Maevyth ile Aleysia'yı kara sürer. Kuşatılmış ve sayıca ezilmiş halde Maevyth, sahip olduğunu bilmediği bir glif çağırır — erimiş gümüş bir eserden boğazına gömülmüş delici bir ıslık. Ses, bir zamanlar minicik corvugon yavrusu olan, şimdi devasa bir ejderhaya dönüşmüş Raivox'u getirir; gümüş nefesi örümcekleri donmuş metal heykellere dönüştürür. Ölü bir örümcekten parlayan gözlü hayalet benzeri bir gölge sürünür — Raivox onu gagasıyla kapar. Savaş Maevyth'e yeni bir gizem bırakır: Raivox'un pulları eline kaynaşarak metalik pençeli ve gümüş damarlı işaretlerle kaplı zırhlı bir eldiven oluşturur. Zevander başarısız bir erzak arayışından döndüğünde, sevgilisini onu av olarak gören bir yaratığın korumasında bulur.

Tam olarak açıklayamadığı yaralardan kanayan Zevander, on yıllar önce General Loyce'un Gildona'sından bir köle arkadaşı olan Theron'la karşılaşmalarını anlatır — şimdi Mortasia'da onları takip etmektedir. Ama düşmanını hapsetttiği mahzen sonradan boş bulunur ve yıkıcı bir gerçek kenarlardan kemirmeye başlar: Theron çoktan ölmüştür, Zevander'ın özgürlüğü için kendi özgürlüğünü feda ettikten sonra Loyce tarafından işkenceyle öldürülmüştür. Dövüşler halüsinasyondur, yaralar kendi kendine açılmıştır — tükenen vivicantem'i on yılların gömülü travmasının mührünü kırmış bir adamın eseridir. Bu nöbetlerle iç içe geçerek Zevander'ın geçmişi açılır: General Loyce'un sistematik cinsel şiddeti, zevkini kalıcı olarak acıya bağlayan büyülü piercingleri ve bir arkadaşının lanetli bir taş kutuda teslim edilen parçalanmış bedeni pahasına satın alınan özgürlüğün suçluluğu.

Kazhimyr ve Ravezio — Zevander'ın Letalisz suikastçı yoldaşları — Prens Dorjan'ın kaçırılmasının Aethyria'yı kaosa sürüklemesiyle birlikte Yüzbaşı Zivant'ın işkencesinden kraliyet kalesinden kaçarlar. Eidolon'a vardıklarında yalnızca Zevander'ın münzevi, örümcek kontrol eden kardeşi Branimir'i karanlığı beklerken bulurlar. Wyntertide'da, çılgın duvar yazıları Tanrılar Glifi'ni ortaya koyan eksantrik büyücü Dolion'la yeniden bir araya gelirler: Umbravale'yi yok edecek kadar güçlü, etkinleştirilmesi için kara ateş gerektiren esrarengiz bir sembol. Yalnızca Zevander onu kullanabilir. Dolion'a başarısız bir suikast sonrası yaşam borcu olan Elvyniralı kaçakçı Dravien'i de yanlarına alarak güneye yelken açarlar, Kazhimyr'i neredeyse öldüren Syrenian saldırılarından sağ kurtulurlar ve ölümlü topraklara doğru yarışırlar. Dolion'un veda uyarısı bir gölge gibi peşlerinden gelir: Zevander'ı deliliğe kaymaktan alıkoyabilecek tek kişi Maevyth olabilir.

Kızıl Tapınak'ta sığınan Maevyth ve Aleysia, yeraltı mezarında saklanan hayatta kalan köylüler tarafından yakalanır. Sacton Crain, Kızıl Tanrı'yı yatıştırmak için onları kazığa bağlayıp yakmalarını emreder. Alevler yaklaşırken Zevander devasa akrebiyle demir kapıları parçalayarak içeri dalar, cemaati dağıtır. Köşeye sıkışmış ve korumasız kalan Sacton Crain, Maevyth'in doğduğu gece Lyverialı annesinin boğazını kestiğini açıklar. Zevander rahibi Caligorya vizyonlarından tanır — genç bir kıza yaptığı zulümle onu zamanın sınırları ötesinde şiddete sürükleyen adam. Tüm hayatını bu insanların kabulünü arayarak geçiren Maevyth merhamet gösterir. Sacton Crain cinayetle övünerek bunu alay konusu yaptığında, Maevyth kararmış parmak uçlarıyla kolunu kavrar ve adam toza dönüşür.

Tapınakta Maevyth, Zevander'ı banyoda bulur; uyluğuna bastırılmış bir bıçak, gözleri kara ve görmez halde onun adını bir dua gibi fısıldamaktadır. Nöbetleri kötüleşmiştir — uykusunda onu tanımadan boğazına hançer dayamıştır. Bıçağı alır ve gitmeyi reddeder. Büyülü piercinglerin acı olmadan boşalmasını imkânsız kıldığını itiraf ettiğinde, onun isteyemeyeceği şeyi sunar: metalik pençeli eli onun etrafına sarılır, teslim olurken kan akıtır. Bu eylem onu özgürleştirdiği kadar Maevyth'i de yıkar — verdiği hasarla ağlarken o, ilk kez birinin almak yerine vermesini deneyimler. Sonrasında onu sarmasını ister, verdiğinin kötü niyet olmadığında ısrar eder. Zevander, acıyı cezadan başka bir şey gibi hissettiren ilk kişi olduğunu fısıldar.

Maevyth'in sırtındaki parlayan bir işarete dokunduğunda Zevander'ın gömülü anıları patlar. Her şeyi hatırlar: Caligorya'da henüz doğmamış bir kızın vizyonları olarak onu ziyaret ettiğini, melek sandığı görünmez bir ses olarak onunla konuştuğunu, dondurucu bir hücrede aleviyle onu ısıttığını ve — kutsal sınırı ihlal ederek — onu öptüğünü. O öpücük onu eşi olarak işaretlemiş ve tanrıça Morsana'nın dikkatini çekmiş, Maevyth'in kaderini tamamen yeniden yazmıştır. İtiraf eder. Maevyth sarsılır — cadı sınaması, yıllarca süren zulüm, Lilleven'in çiğnenerek ölümü, hepsi onun zamana müdahalesinin sonuçlarıdır. Bedeline öfkelenir. Ama öfkenin altında, çocukluğunun en karanlık gecelerinde onu hayatta tutan bir varlığın anısı yaşar. Onu sevdiğini söyler, ama öfkesinin çözülmesi için zamana ihtiyacı vardır.

Beş yolcu at sırtında — Maevyth, Zevander, Aleysia, babaları ve Corwin adında bir köylü — Lyveria Dağları'na giden yolda harap bir kilisede kamp kurar. O gece yer yarılır. Vyrmish — devasa, gözleri olmayan, titreşimle avlanan maymunsu yaratıklar — düzinelerce halinde yeraltından fırlar. Zevander ateş ve kılıçla savaşırken Maevyth kemik kırbacını yere vurur, yaratıkları parçalayan bir şok dalgası gönderir ama kilisenin temelini de çatlatır. Taş ve kereste etraflarına çöker. Maevyth'in babası açık alana sürüklenir ve ona ulaşmadan önce ısırılır, baldırının büyük bölümünü kaybeder. Çatlak duvarlara ulaştığında yapı Zevander'ı altına gömer. Onun ıstırap dolu kükreyişi, her şey sessizliğe gömülmeden önceki son sestir. Günler sonra Lyverialı gözcüler tarafından kurtarılırlar.

Lyverialı rahibe Erithanya — Maevyth'in anne tarafından halası — Aleysia'nın bedeninde vebayı taşıdığını, siyah kütlenin kaburgalarından büyüdüğünü doğrular. Maevyth'in kanını, kendisininkini ve duvara çarparak kendini öldüren bir kuzgunun kurbanını birleştiren bir ritüelde, rahibe karışımı Aleysia'nın boğazından aşağı döker. Aleysia ölür. Dakikalarca süren sessizlikten sonra ağzından örümcekler sürünür, bekleyen kuzgunlar tarafından yutulur. Morsana onu geri döndürdüğünde, Aleysia haftalardır ilk kez berrak gözlerle ve sıcak bir bedenle uyanır — sayan ve tırmıklayan o boş bakışlı şey değil, gerçek Aleysia. Erithanya, Maevyth'in Vasmora olduğunu açıklar: kaderi değiştirildiği için tanrıça tarafından seçilmiş bir ölüm kabı. Lyverialılar onun savaşçılarla çiftleşip tükenmekte olan soy hatlarını restore etmesini ister. Maevyth reddeder.

Geceleyin Cadavros — Caligorya'da Alastor takma adıyla Zevander'a akıl hocalığı yapan, aslında güce ulaşmak için tüketerek yükselen eski bir spindling olduğu ortaya çıkan büyücü — Zevander'ı ortak bir transa sürükler. Bilinci Cadavros'un trajik kökeninin vizyonlarında süzülürken, büyücü bedenini ele geçirip Tanrılar Glifi'ni ölü damara tebeşirle çizer ve kara ateşle tutuşturur. Kadim taş mor ışıkla çatlar. Bir Lyverialı muhafız ortaya çıkan örümcekler tarafından ısırılır ve rahibenin tedavisine rağmen ölür — modern nesillerde ilahi kan onu kurtaramayacak kadar seyreltilmiştir. Cadavros'un gerçek planı kristalleşir: Umbravale'yi yok etmek ve veba tanrısı Pestilios'u her iki dünyaya salmak için Zevander'ın alevine ihtiyacı vardır. Maevyth, Zevander'ın gittiğini görünce uyanır ve tek başına peşinden gitmeye karar verir.

İlk kez Raivox'a binerek — ejderhanın dağ yuvasından neredeyse ölümcül bir düşüşün ardından — Maevyth, Yiyen Orman'ın derinliklerindeki Çürüyen Ağaç'a ulaşır. Ağın sardığı mağaralarında kozaya sarılmış köylüleri ve örümcek ipeklerinde asılı Zevander'ı bulur. Cadavros, kabuk ve boynuzdan oluşan canavarsı formunda, ona üçlü bir gücün kraliçeliğini sunar: Hastalık, Yıkım ve Ölüm. Onunla bağ kursun, hem Zevander'a hem ölümsüzlüğe sahip olabilir. Reddeder. Cadavros, Zevander'ı ağlardan serbest bırakır — ele geçirilmiş, gözleri kapkara, onu yere bastırırken kontrolsüz alevle içinden yakarken. Sevdiği adamdan o boş gözlerin ardında hiçbir şey kalmamıştır. İçindeki tanrı bedenini hareket ettirir ve Maevyth, altında gömülü olana ulaşmanın başka bir yolunu bulması gerektiğini anlar.

Ele geçirilmiş Zevander onu köklere bastırırken, Maevyth teslim olmuş gibi yapar — onu kontrol eden varlıkla bağ kurmayı teklif eder. Yüzü boğazına indiğinde, metalik pençesiyle kendi boynunu keser ve içmesine izin verir. Kanı Morsana'nın ikorunu taşır, Aleysia'nın enfeksiyonunu temizleyen aynı ilahi kan. Zevander'ın bedeni kasılır, ağzından örümcekler sürünüp dumana dönüşür, sırtındaki akrep çılgınca kendini sokar ve sonra çöker. Kucağında ölür. Adını haykırır, göğsüne yumruk atar, tanrıça onu geri döndürmezse Pestilios'u uyandırmakla Morsana'yı tehdit eder. Zevander nefes nefese hayata döner, gözleri yine kendinin, bencil olan şimdi kim diye sorar. Ağaçtan birlikte kaçarlar, zihni restore edilmiş ama bedeni paramparça.

Umbravale kemerinde Kazhimyr'in kurtarma ekibi kaçan âşıklarla buluşur — ama Cadavros peşlerindedir. Ravezio'nun koruyucu pullarını tek acı dolu bir hamleyle bedeninden söker, çıplak ve parlayan eti ortaya çıkarır. Zevander merhametle ölmekte olan arkadaşını bir kan taşına dönüştürür ve cebine koyar. Maevyth'i bariyerden geçirmek için Tanrılar Glifi'ni etkinleştirir — Cadavros'un onu öğrenmeye manipüle ettiği aynı esrarengiz sembol. Umbravale, Kazhimyr'in çığlık atan Maevyth'i taşıyarak geçmesine yetecek kadar kısa bir süre titreşerek açılır. Ama bariyer Zevander'ın kendisini bir tehdit olarak algılar ve geçişini reddeder. Uçurumun kenarında uzanmış bir ele tutunarak, titreşen duvarın ardından Maevyth'le göz göze gelir, adını dudaklarıyla söyler ve düşer. Boşluk onu bütünüyle yutar.

Umbravale'nin Aethyria tarafında, yas henüz çökmeden General Loyce belirir — hayatta, onu öldürmesi gereken yarayı iyileştirmek için büyülenmiş vitaelis damarıyla — yanında askerler ve Cadavros'un yüzü bozulmuş kız kardeşi Melisara. Bir büyücü, bileklerine dağlanan bağlama bantlarıyla Maevyth'in ve Kazhimyr'in kan büyüsünü bastırır. Loyce Maevyth'in yüzüne vurur ve evcil hayvanlarının ölümlü etiyle ziyafet çekeceğini vaat eder. Kilometrelerce aşağıda, uçurumun dibinde, Zevander dar bir çıkıntıda yatar — kırık, kanayan, akrep kolyesini göğsüne bastırmış. Yukarıdan gök gürültüsü gibi bir kükreme yankılanır. Karanlığın içinden iki parlayan göz ona bakar. Raivox bariyeri geçmiştir. Kitap ejderha ve düşmüş adamla sona erer, sevdikleri her şeyden kopmuş ama birbirlerinden değil.