Echo Fort

Na een maand spoorzoeken door bevroren wildernis en door de dodelijke woestenijen tussen koninkrijken haalt Vesper de Draak in, diep in Pyros. Ze springt op zijn rug en lanceert hen hemelwaarts met haar slinkende luchtmagie, vechtend met het wezen tijdens de vlucht terwijl het probeert haar te verbranden of af te werpen. Ze rukt het gebarsten kristal van zijn nek en de Draak verandert eindelijk — in een massieve, met inkt bedekte krijger genaamd Bastian Carderrin die haar onder zijn enorme gestalte vastpint. Een enkele druppel van zijn bloed op haar lippen geeft Vesper het houvast dat ze nodig heeft voor bloedmagie. Ze grijpt lang genoeg de controle om hem met touw te binden en een vloek uit te spreken: als zij sterft, zal ellende al zijn resterende dagen achtervolgen. Hij is nu haar gevangene. Zijn zilveren ogen beloven anders.

Het Nachtvuur eist zijn tol. Wanneer Everest terugkeert naar Kaiser, verandert hij gedeeltelijk in zijn Furievorm — hoorns die uit zijn schedel krullen, rode schubben die over zijn huid kruipen — en drukt haar handpalmen tegen zijn blote borst. Hij scheurt door haar ergste herinneringen: Ransoms klappen in haar kindertijd, haar verpletterende eenzaamheid, de dood van haar moeder. Maar iets onvoorspelbaars ontploft. Haar mysterieuze kracht keert de stroom om. Ze stort in Kaisers verleden: een zesjarig jongetje dat toekijkt hoe ijshonden zijn moeder verscheuren, dan zijn broer, dan hemzelf — op bevel van een Cascadiaanse krijger van wie ze later zal ontdekken dat het haar eigen vader is. Kaiser wankelt uit het visioen, trillend, rauw, tijdelijk levend met gevoel. Voor het eerst in jaren ervaart hij emotie. Wanneer de Leegtekracht vervaagt, verdwijnt ook alles wat het had gewekt, en laat hem wanhopig achter naar nog een proefje.

Opgejaagd door Vlambrenger-patrouilles die wraak zoeken voor de buitenpost die Vesper afslachtte om voorraden te stelen, verschuilen zij en Bastian zich in een dennenboom terwijl een legioen beneden hen voorbijdendert. Hij vangt haar op wanneer ze bijna valt, zijn lichaam straalt Drakenvuurhitte uit tegen haar bevroren ledematen. Eén opgeschort moment lang zijn ze iets anders dan bewaker en gevangene. Hij stelt een deal voor: maak hem los en hij zal vrijwillig meewerken door Pyros, zonder ontsnappingspoging tot haar vloek breekt bij de Stormfell-grens. In ruil behoort haar dood daarna aan hem. Ze accepteert zonder aarzeling — ze racet al richting de dood sinds haar zusters vielen. Magie vonkt tussen hun ineengeslagen handen terwijl de sterren hen binden aan voorwaarden even verdoemend als een huwelijksgelofte.

Everest heeft zichzelf gesmeed tot iets waarvan haar vader en halfbroer nooit geloofden dat het mogelijk was. Wanneer Ransom en zijn vrienden Galomp aanvallen — een zachtaardige IJsbeer-gedaanteverwisselaar die haar enige echte vriend is geworden — ontketent ze haar mysterieuze duistere kracht. Ransoms Merrow-schubben lossen op van zijn lichaam en laten hem naakt en weerloos achter met haar dolk tegen zijn keel. Ze neemt zijn kamerssleutel in plaats van zijn leven. Weken later koppelen de sterren hen voor de afstudeerproef. Ze navigeren samen door dierenriempuzzels, vuurvallen en grommende beesten — hun haat getemperd tot morrende samenwerking. Beiden slagen. Everest is officieel een krijger van Cascada, hoewel de echte strijd om haar toekomst nog maar net begint en de kracht die ze bezit wilder blijft dan wat haar training ooit behandelde.

De ether fluistert al weken Vespers naam. In mijnen onder de Vlambrenger-stad Leergaith worden de fluisteringen kreten. Ze volgt de roep diep ondergronds naar waar een rivier van puur zilveren licht door de aarde stroomt — een leylijn, een van de slagaders van ruwe magische energie in de wereld. Een stenen sluitsteen gekerfd met dierenriemtekens markeert het pad, maar er is een ijzeren spijker doorheen gedreven die de ether omleidt. De corruptie is opzettelijk. Vesper grijpt de spijker vast en spreekt woorden die de ether zelf op haar tong dwingt. Haar handpalmen blaren en branden. Bastian probeert haar los te trekken maar de magie slingert hem opzij. Ze rukt de spijker los en de leylijn raast door de herstelde sluitsteen. Maar ze kan meer roepen horen in het donker. Dit was niet de enige spijker.

In het Steenbreker-bolwerk van Steenkasteel heeft Lady Septa jarenlang gewacht op de terugkeer van haar verloofde Alestro van zijn spionomissie in Stormfell — de missie waarin hij zich voordeed als Cayde Avior en Vesper verleidde. Hij arriveert vervloekt: elke poging om zijn geheimen te spreken veroorzaakt zweren, brandwonden en geschreeuw. De bruiloft gaat desondanks door, maar in de huwelijkskamer kan Alestro niet presteren. Vespers bloedmagie heeft hem impotent gemaakt voor iedereen behalve de herinnering aan haar. Hij smeekt Septa hem te beledigen met een Hemelsmeder-accent, om te doen alsof. Ze weigert. Graaf Tarlord is getuige van het debacle vanuit de deuropening en zegt niets. Septa's woede kristalliseert tot één enkele ambitie: de Hemelheks moet sterven. Deze vernedering wordt de persoonlijke motor die Avanis richting oorlog met Pyros drijft.

Op de dag van de afstudering voert Everest haar ontsnapping uit. Haar vriend Galomp werpt een illusie om na te bootsen dat zij aan boord van een schip gaat, terwijl ze sprint naar de noordwestelijke klif waar de schurkenhandelaar Mavus wacht met Wandershire. Ze stapt op een zuil van oceaanwater — maar Kaisers stem bevriest haar ter plekke. Zijn Zegger-Draakspion, Calcifiend, leidde de Furie rechtstreeks naar haar. Harlon, haar beste vriend en pasbenoemde Maaier, barst uit zijn schuilplaats en laat de grond onder Kaisers laarzen instorten. Terwijl de Furie zich vrijklauwt, bereikt Everest Wandershire — alleen om te ontdekken dat zijn bezit zich over het water uitstrekt en haar dwingt Mavus aan te vallen met haar eigen dolk. De handelaar slaat haar bewusteloos om Kaisers controle te breken. Op de klif overweldigt Kaiser Harlon en bedreigt Everests leven als de Maaier hier ooit over spreekt. Dagen later haalt Kaisers schip Wandershire in en sleept hij Everest naar Pyros.

Hun ontsnapping uit Leergaith stort in wanneer de roze wortels die door Vespers geverfde haar schijnen haar identiteit verraden. De Klauwen van de Matriarch mobiliseren elke premiejager in de stad. Vesper en Bastian rennen door rookverstopte stegen richting de rivier, maar wanneer ze de muur bereiken berekent ze de kansen en maakt haar keuze. Ze slingert Bastian met luchtmagie over de barrière, verzegelt die achter hem met een schild dat hij niet kan breken, en draait zich alleen om naar de sluitende gelederen. Zijn gebrul echoot van de andere kant terwijl de stroming hem meesleurt. Vesper vecht met alles — ze steelt zuurstof, zweept dolken door kelen — maar de Vlambrengers willen hun prijs levend. De Hemelheks valt in Leergaith en wordt in ketenen gesleept richting Sinderval, het bolwerk van de Matriarch.

Kaiser deponeert Everest in dezelfde cel waar Vesper al weken gevangen zit onder het paleis van de Matriarch. Twee vrouwen uit oorlogvoerende naties delen een brits die nauwelijks groot genoeg is voor één. Ze zouden vijanden moeten zijn — en dat zijn ze — maar er ontspant iets tussen hen. Vesper beschrijft de gecorrumpeerde leylijnen en de ether die haar naam schreeuwt. Everest onthult wat ze heeft geleerd over het monster van de Maaiers en zijn belofte om naar hun wereld over te steken. Geen van beiden biedt haar diepste geheim aan: Vesper zwijgt over de Draak, Everest over de Leegte. Maar ze herkennen in elkaar iets zeldzaams — een bereidheid om voorbij de lijnen te kijken die tussen hun volkeren zijn getrokken. Ze komen een bondgenootschap overeen en bespreken samen de Matriarch te doden. Wanneer ze afscheid nemen, is het misschien het dichtste bij vriendschap dat beiden ooit buiten hun eigen land hebben gekend.

Mavus Angelico — de schurkenhandelaar die Everest als vriend vertrouwde — verkoopt de identiteit van de Leegte aan elke natie die bereid is te betalen. Commandant Rake van Cascada smeedt een ongekend bestand met Prins Dragor van Stormfell, gezworen vijanden verenigd door honger naar het wapen dat de oorlog zou kunnen beëindigen. Graaf Tarlord van Avanis mobiliseert zijn Steenbreker-leger door ondergrondse tunnels, rijdend op oorlogsmachines met honderd metalen poten. Drie legers convergeren vanuit drie richtingen op Sinderval: Cascada's vloot langs het kanaal, Stormfells luchteiland Ironwraith van bovenaf, en Avanis dat vanonder de grond oprijst. De Matriarch beveelt Kaiser om Everest tegen hen allen in te zetten. De grootste veldslag in een generatie begint met het lot van elk koninkrijk balancerend op de ongeteste kracht van één enkel meisje.

Bastian heeft weken besteed aan het infiltreren van Sinderval — gevechten winnend in de arena van de Matriarch en Calcifiend volgend om Vespers cel te lokaliseren. Wanneer de veldslag het paleis openbreekt, komt hij in actie. Aardmagie scheurt door steen en verbreedt een raam tot een trap. Hij verschijnt boven Vesper, grijnzend als een man die een half continent heeft doorkruist om haar te vinden. Hij verbrijzelt haar magieonderdrukkende boeien en hun krachten botsen — zijn aardmagie stroomt in haar luchtmagie in een golf zo bedwelmend dat het een kreun aan beiden ontlokt. Het plafond stort boven hen in. Ze schreeuwt dat hij ook haar kracht moet gebruiken. Hun gecombineerde magie blaast het puin hemelwaarts. Dan vindt zijn mond de hare tussen de ruïnes, een kus tussen vijanden die smaakt naar rook en de angstaanjagende erkenning dat ze iets zijn geworden wat geen van beiden had bedoeld.

Op de vulkanische vlakte boven de overstroomde ruïnes van Sinderval dwingt Kaiser Everest voor zich als een levend wapen, haar Leegte wielend door zijn bezit. Vijandelijke krijgers verliezen hun magie groep voor groep — Steenbrekers brokkelen af, Hemelsmeden vallen uit de lucht. Maar wanneer Harlon arriveert en Kaiser hem dwingt een dolk tegen zijn eigen keel te houden, ontploft er iets binnenin Everest. De Leegte barst uit in een golf die het hele slagveld doorkruist en magie ontneemt aan elke Fae onder de open hemel. Ordevormen lossen op. Spreuken storten in. Zelfs het luchteiland Ironwraith begint te vallen wanneer de eeuwenoude betoveringen die het in de lucht houden sputteren en sterven. Eén onmogelijk, stil moment lang staat elke krijger op het veld simpelweg als Fae — gelijk, machteloos, verbijsterd door een kracht die geen van hen kan bevatten.

Met de Leegte nog steeds uitstralend vanuit haar, richt Everest de volle kracht op Kaiser. De Vreesmeester-band kronkelt in haar borst, vechtend om te overleven, maar de Leegte scheurt erin tot de magie barst en versplintert als ijs dat splijt bij dooi. Ze voelt haar ziel losknopen van de zijne. Vrij. Haar hand vindt de dolk aan zijn riem — het lemmet dat zij smeedde, het lemmet gegraveerd met zijn naam. Ze drijft het omhoog onder zijn ribben. Hij fluistert twee woorden die benoemen wat ze altijd voor hem is geweest — zijn moordenaar. Hij valt achterover over de klifrand van de verwoeste stad. Ze kijkt toe hoe hij valt, haar hand nog reikend in lege lucht. Opluchting zou moeten volgen. In plaats daarvan is er slechts een uitholling zo volledig dat ze zich afvraagt of de Leegte ook haar heeft verteerd.

Vesper en Bastian vechten zich samen vrij uit de overstroomde stad, hun gecombineerde magie verwoest alles op hun pad. Maar wanneer Prins Dragor verschijnt op de kantelende rand van Ironwraith en een groen kristal in haar hand drukt, trekt Vespers sterreneed zich als een strop om haar heen. Ze vindt Bastian in de ruïnes van Echo Fort, gehavend en knielend. Hij vraagt haar met hem mee te vluchten — weg van alles, naar de oude plekken, ergens waar de oorlog hen niet kan raken. Ze wil ja zeggen. Het verlangen staat op haar gezicht geschreven, duidelijk genoeg voor hen beiden om te lezen. In plaats daarvan drukt ze het kristal in zijn vlees en kijkt toe hoe het licht dooft in zijn zilveren ogen. Hij zweert dat hij haar dood zal komen halen. Ze zegt hem dat haar lot nooit het zijne was om te keren.

Iedereen wil Everest. Harlon smeekt haar mee te komen naar de Kardinaal-Maaier voor bescherming. Haar vader opent zijn armen en biedt Cascada aan. Hemelsmeden klauwen naar haar en proberen haar naar Stormfell te slepen. Ze kijkt naar Harlon — haar beste vriend, haar eerste liefde, de jongen die beloofde nooit de Maaiers boven haar te verkiezen — en ziet de gouden mantel die hij draagt, de gehoorzaamheid in zijn ogen. Ze loopt in plaats daarvan naar haar vader, en kiest het land dat haar grootbracht boven de vriend die haar in de steek liet. Op een richel ver beneden klampt Kaiser zich vast aan het leven met haar dolk in zijn borst en een geluid dat hij nauwelijks herkent scheurt uit zijn keel. Gelach — rauw, gebroken, manisch. De vernietiging van de zielband heeft elke emotie opengereten die hij als zesjarig jongetje begroef. De Furie voelt eindelijk alles.