Przewodnik po morderstwie dla dobrych dziewcząt

Podczas biwaku w lesie z okazji urodzin Cary Pip dostrzega ekran telefonu świecący między drzewami. Jeden z przyjaciół rusza w ciemność za zakapturzoną postacią, a reszta grupy rozpierzcha się w panice. Kiedy zbierają się z powrotem, wstrząśnięci i zdezorientowani, Pip wczołguje się do śpiwora i znajduje złożoną kartkę z drukarki: wiadomość nakazującą jej trzymać się z daleka od sprawy Andie Bell. Konfrontuje się z chłopakami, którzy zaprzeczają, jakoby to był żart. Sama w ciemności, wsłuchując się w zwierzęce krzyki, które mogą oznaczać cokolwiek, Pip postanawia nikomu nie mówić — ani przyjaciołom, ani rodzicom, nawet Raviemu. Jeśli ktoś powiązany ze sprawą próbuje ją odstraszyć, to znaczy, że zmierza we właściwym kierunku. Zachowuje ostrzeżenie w tajemnicy i naciska jeszcze mocniej.

Max Hastings załamuje się pod naporem konfrontacji z Pip — znalazła niemal nagie zdjęcie Andie ukryte w jego sypialni — i przyznaje, że Andie handlowała narkotykami na szkolnych imprezach dla lokalnego dostawcy. Na domówce Pip udaje się na tyle długo odblokować telefon jednego z kolegów, by sfotografować dane kontaktowe dilera. Przez dwie noce obserwuje parking przy stacji kolejowej, identyfikuje dilera Howiego Bowersa i śledzi go pieszo przez ciemne ulice aż do jego domu. Jego bungalow stoi przy Monroe — dokładnie tej samej ulicy, na której znaleziono samochód Andie. Jego tablica rejestracyjna: 009 KKJ, numer, który Sal zapisał w swoim telefonie. Sal śledził Andie aż do tego samochodu, odkrył, że handluje narkotykami, i skonfrontował się z nią. Jego wymijające odpowiedzi wobec policji nie wynikały z poczucia winy — chronił ją.

Uzbrojeni w zdjęcia Howiego sprzedającego narkotyki uczniowi, Pip i Ravi szantażem dostają się do jego domu. Howie potwierdza, że dał Andie prepaidowy telefon na kartę do prowadzenia transakcji, ukryty pod luźną deską podłogową w jej szafie. Wymienia jej asortyment: trawkę, ecstasy, ketaminę — oraz Rohypnol, regularnie kupowany przez bogatego blondyna, który bez wątpienia brzmi jak Max Hastings. Pip i Ravi później włamują się do domu Bellów, żeby znaleźć telefon, ale kryjówka jest pusta. Zamiast tego fotografują szkolny planer Andie, pełen zakodowanych godzin spotkań, inicjałów miejsc wskazujących na hotel w Westport i nabazgranego numeru telefonu. Telefon na kartę — który mógłby wskazać zabójcę Andie — zniknął. Ktoś, kto o nim wiedział, dotarł tam pierwszy.

Zalogowana na Facebooku jako Naomi przez laptop Cary, Pip znajduje zdjęcie, które Max wrzucił z nocy zniknięcia Andie. W kadrze jest cała czwórka przyjaciół — Max, Naomi, Millie i Jake — co oznacza, że ktoś inny trzymał aparat. Pip pobiera zdjęcie, wyostrza je w Photoshopie i odczytuje cyfry świecące na ekranie telefonu Naomi w tle: 00:09. Słaby niebieski odblask w oknie pasuje do koszuli, którą Sal miał na sobie tamtej nocy. Wciąż był na spotkaniu ponad dziewięćdziesiąt minut po tym, jak jego przyjaciele twierdzili, że wyszedł. Mając zdjęcie jako dowód, Pip i Ravi fizycznie odtwarzają chronologię morderstwa — idąc pieszo, jadąc samochodem, kopiąc — od domu Maxa przez zabójstwo i pozbycie się ciała. Zajmuje im to pięćdziesiąt osiem minut. Sal miał tylko czterdzieści pięć. Nie mógł tego zrobić.

Pip rozkłada zdjęcia jako dowody na kuchennym stole Wardów, przy którym siedzą Max i Naomi obok Cary. Max próbuje zaprzeczać; Naomi się załamuje. W sylwestra 2013 roku Max prowadził pijany na autostradzie, potrącił pieszego i przekonał troje pasażerów do ucieczki. Mężczyzna przeżył, ale został sparaliżowany. Kilka miesięcy później anonimowy SMS wykorzystał ten sekret, by zmusić całą czwórkę przyjaciół do usunięcia zdjęć Sala z tamtej nocy i okłamania policji co do tego, kiedy wyszedł. Posłuchali — a ich przyjaciel stracił jedyne alibi. Pip zgadza się chronić Naomi przed policją ze względu na Carę, ale wyznacza trzytygodniowy termin: albo znajdą prawdziwego mordercę, albo zdjęcie trafi do władz. Wychodzi, dźwigając na ramionach ciężar dwóch rodzin.

Złoty retriever Pip, Barney, znika podczas spaceru w lesie. Na jej telefonie pojawia się wiadomość od anonimowego nadawcy z pytaniem, czy chce jeszcze zobaczyć swojego psa. Potem przychodzą instrukcje: ma zanieść laptopa i pendrive'y do lasu i je zniszczyć. Pip jest posłuszna — rozdeptyje komputer na kawałki wśród jesiennych liści, a łzy spływają jej po twarzy smugami. Umowa obiecywała powrót Barneya. Zamiast tego zostaje znaleziony utopiony w rzece. Zdruzgotana i przerażona — zabójca był w jej domu, pisał ostrzeżenia na jej komputerze, zna jej rodzinę — Pip postanawia ze wszystkim skończyć. Mówi Raviemu, że rezygnuje, twierdzi, że zniszczyła zdjęcie stanowiące alibi, i wypowiada najokrutniejsze słowa, jakie jest w stanie z siebie wydusić, żeby go od siebie odepchnąć. Nazywa ją okrutną i wychodzi.

Ravi nie śpi całą noc i dochodzi do jedynego wyjaśnienia, które ma sens: ktoś zagroził Pip, zabrał jej psa i zmusił ją do rezygnacji. Zjawia się pod jej drzwiami z curry z kurczaka przygotowanym przez jego matkę, własnym laptopem w prezencie i argumentem, któremu nie jest w stanie się przeciwstawić — nigdy nie poczują się bezpiecznie w Fairview, wiedząc, że zabójca wciąż ich obserwuje. Pip załamuje się i mówi mu wszystko: wydrukowane ostrzeżenia, anonimowe wiadomości, Barneya. Wspólnie odtwarzają jej badania z kopii zapasowych wysłanych mailem i tworzą tablicę śledczą na korkowej tablicy w jej sypialni, łącząc czerwonym sznurkiem pięciu pozostałych podejrzanych. Ustalają: koniec z przesłuchaniami, koniec z naprowadzaniem kogokolwiek na trop. Odpowiedź musi kryć się gdzieś w tym, co już wiedzą. A nawet kopie zapasowe Pip mają swoje kopie zapasowe.

Kiedy Naomi rozbija ekran telefonu, pożycza zapasową kartę SIM z szuflady biurka ojca. Pip rozpoznaje numer — niemal pokrywa się z cyframi nabazgranymi w kalendarzu Andie, z numeru, który Andie przepisała dla swojego tajnego drugiego telefonu. W połączeniu z zaszyfrowanymi wpisami w kalendarzu wskazującymi na Ivy House Inn w Westport, gdzie Andie potajemnie się z kimś spotykała, oraz faktem, że Andie nazwała pana Warda dupkiem na kilka tygodni przed śmiercią, niewyobrażalne staje się oczywiste: ojciec Cary i Naomi był tajemniczym starszym mężczyzną Andie. Pip zakrada się do jego gabinetu i sprawdza dziennik wydruku, który włączyła tygodnie wcześniej na rodzinnej drukarce. I jest — nienazwany dokument wydrukowany z jego komputera w noc poprzedzającą pojawienie się ostrzeżenia w szkolnej szafce Pip. Drukuje go ponownie. Słowa są identyczne.

Korzystając z aplikacji do udostępniania lokalizacji zsynchronizowanej z telefonem Raviego, Pip podrzuca swój telefon do samochodu pana Warda i śledzi jego trasę w wieczór rzekomego korepetycji — nie do Stamford, lecz do starego rodzinnego domu w New Canaan, który według Cary został sprzedany lata temu. Pip jedzie tam sama, dzwoni pod 911 i puka do drzwi. Pan Ward otwiera w rękawicach kuchennych. Wyznanie wypływa z niego strumieniem: seksualny związek z siedemnastoletnią Andie, popchnięcie, przez które uderzyła głową o jego biurko, miesiące przekonania, że ją zabił, a potem zaplanowane morderstwo Sala w lesie — wciskanie mu tabletek nasennych do gardła, rozmawiając o Yale. Znalazł na drodze dziewczynę, którą wziął za Andie, i zamknął ją w ocieplonym poddaszu na pięć lat. Pip wspina się po drabinie. Dziewczyna w piżamie w pingwiny to nie Andie Bell.

Mając tablicę zbrodni rozłożoną na podłodze, Pip oddziela przestępstwa Elliota od nierozwiązanej zagadki. Anonimowe SMS-y z pogróżkami były bardziej okrutne i wulgarne niż drukowane notatki Elliota — inny autor, inny temperament. Jego zdumienie w sprawie Barneya było szczere. Prawdziwy zabójca Andie wciąż przebywa w Fairview. Pip podąża tropem do marcowej imprezy domowej, z której Becca Bell zniknęła, a później potrzebowała tabletki „dzień po". Max Hastings kupował Rohypnol od Andie. Dziewczyny były odurzane na imprezach, które organizował. Pip dzwoni do Maxa, włącza nagrywanie i zmusza go do przyznania się na taśmie, że odurzył i wykorzystał seksualnie Beccę. Ostatni element wskakuje na miejsce: Becca odkryła, co jej zrobiono, wyśledziła źródło narkotyków — handel prowadzony przez jej własną siostrę — i skonfrontowała się z Andie dokładnie tej nocy, gdy ta wróciła do domu z krwawiącą głową.

Pip jedzie do domu Bellów, zamierzając ostrzec Beccę, by uciekła, zanim policja powiąże dowody. Zamiast tego Becca dosypuje Pip do herbaty resztki rohypnolu. Gdy narkotyk rozmywa kontury pokoju, Becca wyznaje prawdę: powiedziała Andie o gwałcie, a Andie odparła, że ją to nie obchodzi — nazwała ją gorszą wersją siebie. Pokłóciły się. Andie upadła, już z wstrząsem mózgu po zdarzeniu w domu pana Warda, i udławiła się wymiocinami, podczas gdy Becca stała sparaliżowana. Ukryła ciało w szambie opuszczonego gospodarstwa. Teraz Becca sięga po Pip, by uciszyć ostatnią osobę, która zna prawdę. Na wpół odurzona Pip zatacza się w las, gdy nad głową eksplodują karnawałowe fajerwerki. Becca dogania ją i zaciska palce na jej gardle. Świat gaśnie — aż Ravi, śledzący Pip przez aplikację do udostępniania lokalizacji, wpada między drzewa z ojcem Pip i odrywa Beccę od niej.