Seks dla jednego

Romantyczny ideał to pułapka. Dodson atakuje hollywoodzki scenariusz, w którym bierna piękna kobieta osiąga orgazm wyłącznie dzięki męskim pchnięciom. Powołuje się na odkrycie Kinseya, zgodnie z którym średnia krajowa wynosi mniej więcej dwie i pół minuty pchnięć po penetracji — to za mało czasu, by większość osób cokolwiek osiągnęła — i zauważa, że bardzo niewiele kobiet dochodzi do orgazmu podczas stosunku bez dodatkowej stymulacji łechtaczki.

Opiera się na badaniach Mastersa i Johnson, którzy obalili Freudowską koncepcję „dojrzałego orgazmu waginalnego", wykazując, że orgazm jest skoncentrowany w łechtaczce. Jej przeformułowanie pojęcia „oziębłości": to męskie słowo na określenie kobiety, która nie potrafi osiągnąć orgazmu w pozycji misjonarskiej w ciągu kilku minut, korzystając wyłącznie ze stymulacji, która odpowiada jemu. Oczekiwanie, że kobieta dojdzie bez dotykania, żartuje autorka, jest jak oczekiwanie, że mężczyzna osiągnie szczytowanie bez dotykania żołędzi jego penisa.

Wypracowanie pozytywnego stosunku do własnej cipki jest transformujące. W wieku dziesięciu lat Dodson uznała, że jej wargi sromowe wewnętrzne to deformacja przypominająca korale indycze, i przez dziesięciolecia skrycie nienawidziła swojego ciała — nawet po terapii. Lekarstwem okazała się informacja wizualna: kochanek pokazał jej magazyny z różnorodnymi sromami i trzydzieści minut oglądania zdziałało więcej niż lata psychoanalizy.

Przekształciła to w metodę. Na konferencji NOW w 1973 roku pokazała feministkom pokaz slajdów z kobiecymi genitaliami, przekształcając pornograficzny slang „split beaver" w estetyczną celebrację, klasyfikując sromu według stylów: klasycznego, barokowego, gotyckiego i walentynkowego. Sala nagrodziła ją owacją na stojąco; jedna z kobiet następnego dnia poprosiła szefa o podwyżkę — i ją dostała. Teza Dodson brzmiała: gdy żadna dziewczynka nie dorasta w przekonaniu, że jej genitalia są zdeformowane, pojawia się seksualna pewność siebie, a kobieta, która rozumie swoją łechtaczkę, zawsze potrafi pokazać partnerowi, jak sprawić jej przyjemność.

„Robienie tego, co przychodzi naturalnie" oznacza pozostawanie zahamowanym. Dodson upiera się, że responsywność seksualna jest umiejętnością jak każda inna, a nie magicznym darem, który włącza się wraz z dorosłością. W kulturze negatywnie nastawionej do seksu tym, co przychodzi „naturalnie", jest wstyd, dlatego zdolności erotyczne trzeba świadomie budować.

Jej przyjaciółka Nancy, dwudziestopięcioletnia, niepewna po sześciu latach współżycia, czy kiedykolwiek osiągnęła orgazm, ilustruje tę krzywą uczenia się. Dodson udzieliła jej wskazówek: poświęć godzinę, nie dziesięć minut; wypróbuj olejek, zróżnicowany nacisk, fantazje; poeksperymentuj z wibratorem lub strumieniem wody z kranu w wannie. Nancy w końcu doszła w wannie, potem przeszła do wibratora, a następnie do orgazmu z partnerem, gdy przestała udawać. Lekcja jest taka: cierpliwość i powtórzenia. Dodson przypomina swoim uczennicom, że niektóre kobiety nie osiągają orgazmu aż do czterdziestki i że małe, krótkie orgazmy stają się dłuższe i silniejsze wraz z praktyką — tak samo jak mężczyźni uczą się kontroli ejakulacji.

Dzielcie się masturbacją, by stać się seksualnymi partnerami na równych zasadach. Dodson i jej porozwodowy kochanek Blake świętowali coś, co nazwali Dniem Seksualnej Niepodległości — masturbowali się przed sobą nawzajem, udowadniając, że każde z nich potrafi osiągnąć pełnowartościowy orgazm samodzielnie. Efekt był paradoksalny i wyzwalający: gdy jasno pokazała, że nie jest od niego zależna w kwestii szczytowania, presja spadła z obojga.

Praktyczne korzyści były konkretne. Jej pobudzenie trwało blisko trzydzieści minut; gdy Blake dowiedział się, że potrafi doprowadzić się do orgazmu sama, przestał czuć się odpowiedzialny, a ona przestała się spieszyć. Każde z partnerów mogło odmówić seksu, nie wywołując u drugiego poczucia odrzucenia, ponieważ masturbacja była dostępną opcją, a obserwowanie siebie nawzajem nauczyło ich dokładnie, jakie pieszczoty działają. Dodson ujmuje wzięcie odpowiedzialności za własny orgazm jako podstawową deklarację równości, przenosząc parę od zaborczego „romantycznego

Stała stymulacja elektryczna przełamuje lata sensorycznego wyłączenia. Dodson podchodzi do tego urządzenia bez romantyzmu. Skrajna represja, jak argumentuje, może dosłownie zablokować szlaki nerwowe przenoszące czucie genitalne do mózgu, a wibrator dostarcza silnego, niezmordowanego i konsekwentnego bodźca, jakiego zdrętwiałe ciało potrzebuje, by na nowo nauczyć się przyjemności.

Jej listy i warsztaty pełne są przełomów: mężatka, która pierwszy orgazm przeżyła w wieku czterdziestu ośmiu lat, gdy jej wibrator w końcu przetrzymał wytrzymałość jej i jej męża; inna, która po latach przeszła od urządzenia do ręki, dodając fantazję. Dodson bezpośrednio odpiera lęk przed „uzależnieniem", zauważając, że była o wiele bardziej aspołeczna, gdy była uzależniona od miłości, niż kiedykolwiek z wibratorem, i przytaczając badania z labiryntem, w których myszy warunkowane bólem tkwią w miejscu, podczas gdy te warunkowane przyjemnością eksplorują nowe ścieżki. Zwraca też uwagę na praktyczną zasadę: trzymaj każdy elektryczny wibrator z dala od wody.

Nazwij układ po imieniu, zamiast go wypierać. Dodson poddaje analizie swoje pierwsze małżeństwo: twierdziła, że wyszła za mąż z miłości, ale żyjąc w społeczeństwie, które niedostatecznie wynagradzało kobiety, nieświadomie wymieniała seks na bezpieczeństwo ekonomiczne. Gdy żeńskie genitalia mają wartość ekonomiczną, a nie seksualną — przekonuje — małżeństwo staje się zalegalizowaną formą prostytucji, w której część żon czuje się jak niedopłacane prostytutki, a część mężów jak przepracowani klienci.

Jej remedium jest szczerość. Skoro małżeństwo oznacza dzielenie seksu, pieniędzy, majątku i prawdopodobnie dzieci, zasługuje na godność prawdziwego kontraktu z jasno określonymi warunkami, tak jak każde poważne partnerstwo. Jest również orędowniczką „odrębności": po rozwodzie ona i Blake odmówili ponownego małżeństwa czy wspólnego zamieszkania, budując zamiast tego erotyczną rodzinę przyjaciół, traktując miłość seksualną jako inkluzywną, a nie ekskluzywną, i znajdując poczucie bezpieczeństwa w pełnym życiu chwilą obecną, a nie w posiadaniu.

Rytuały orgazmowe wywołują medytacyjne stany mózgu. Dodson od dawna intuicyjnie wyczuwała, że samogłaskanie praktykowane jako świadomy rytuał tworzy tę samą harmonię ciała i umysłu co medytacja — a potem uzyskała na to dane. Jako uczestniczka badania EEG na Rutgers obserwowała, jak jej fale mózgowe spadają ze zwykłego stanu czuwania beta do alfy w momencie włączenia wibratora, a wokół orgazmu zanurzają się w thetę — poziom głębokiego transu. Technicy faktycznie ją zatrzymali, obawiając się zawału serca; ona nazywa to naukowym nonsensem.

Rozróżnienie, które wprowadza, jest kluczowe: pospieszna, skrywana, obciążona poczuciem winy masturbacja wzmacnia represję, podczas gdy powolny, świadomy rytuał tworzy celebrację. Łączy to z tantrą — starożytną praktyką, która kanalizuje energię seksualną ku duchowemu rozwojowi poprzez przedłużoną aktywność i powtarzane orgazmy — i reinterpretuje własne prowadzone rytuały grupowe jako formę tantrycznego seksu grupowego.

Traktuj siebie jak wyjątkowego kochanka. Dodson przedstawia etapową praktykę, którą każdy może dostosować do siebie. Przewodnią myślą jest świadome uwodzenie samego siebie, a nie szybkie rozładowanie.

1. Codziennie mów do siebie „Kocham cię" przed lustrem, wybaczając sobie każdą samokrytyczną myśl.
2. Weź zmysłową kąpiel z olejkami jako prywatną grę wstępną przy świecach.
3. Stań nago przed lustrem i znajdź cechy, które możesz pochwalić, zamiast szukać wad.
4. Zafunduj sobie powolny masaż od głowy po genitalia, a następnie przyjrzyj się swoim genitaliom z takim samym zainteresowaniem, jakie poświęcasz swojej twarzy.
5. „Zatańcz przed lustrem", aby przećwiczyć ruchy seksualne, stwórz erotyczną scenografię i poświęć co najmniej trzydzieści minut na budowanie napięcia prowadzącego do orgazmu, wycofując się poprzez pogłębianie oddechu, aby przedłużyć przyjemność.

Podkreśla, że nie ma jednego właściwego sposobu, i włącza w to ćwiczenie skupienia na doznaniach zmysłowych — po prostu kierowanie uwagi na odczucia cielesne, gdy fantazja się zatrzymuje, niczym powrót do mantry.

Starzenie się nie musi oznaczać końca orgazmu. Dodson, pisząc po sześćdziesiątce, odrzuca kulturowy scenariusz, który sprawia, że seks osób starszych wydaje się czymś niestosownym. Gdy menopauza ścieńczyła jej śluzówkę pochwy i uczyniła stosunek niewygodnym, odrzuciła hormonalną terapię zastępczą, zdecydowała się starzeć naturalnie i zbudowała pełne życie erotyczne wokół seksu oralnego, wspólnej masturbacji i własnych niezawodnych orgazmów.

Kiedy potężne kichnięcie spowodowało wyciek moczu, gdy miała pięćdziesiąt kilka lat, zdiagnozowała nie rozkład organizmu, lecz zaniedbany mięsień PC (mięsień łonowo-guziczny, który podtrzymuje dno miednicy). Kupiła małe dildo i waginalne ciężarki i wykonywała od pięćdziesięciu do stu powtórzeń ściskania kilka razy w tygodniu, często kończąc orgazmem z wibratorem. W ciągu kilku tygodni wyciek ustał, a jej orgazmy stały się pełniejsze. Jej matka, owdowiała i masturbująca się do orgazmu po sześćdziesiątce za namową Betty, jest żywym dowodem na to, że przyjemność jest zdolnością na całe życie.